Nüktelivirgül:)

İHTİYAR MAYIS - SAMET DOĞAN1

2011-06-30T06:31:00.001-07:00

SAMET DOĞAN'IN YAZISI

İHTİYAR MAYIS - SAMET DOĞAN2

2011-06-30T06:30:00.001-07:00

SAMET DOĞAN'IN YAZISI

NÜKTELİVİRGÜL 2

2011-06-14T05:34:00.003-07:00

NÜKTELİVİRGÜL 1

2011-06-14T05:34:00.001-07:00

İHTİYAR MAYIS ARKA KAPAK

2011-06-14T05:33:00.001-07:00

İHTİYAR MAYIS - ÖN KAPAK

2011-06-14T05:32:00.000-07:00

Bunlar da benim sayfalar

2011-03-28T02:16:00.000-07:00

Ahmet Tarık Misafir Sanatçı oldu bu ay köşeme

İhtiyar Mart Sayısı Ön ve Arka Kapak

2011-03-28T02:13:00.000-07:00

BUNLAR DA BENİM SAYFALAR...

2011-02-21T04:39:00.000-08:00

Resim yazısı ekle

İHTİYAR DERGİSİ 3. SAYI - ŞUBAT / ÖN VE ARKA KAPAK

2011-02-21T04:38:00.000-08:00

İHTİYAR DERGİSİ 3. SAYI/ŞUBAT - KAPAK

İHTİYAR DERGİSİ 3. SAYI/ŞUBAT - ARKA KAPAK

http://www.on5yirmi5.com/genc/content.aspx?c=32155

2011-02-16T03:49:00.000-08:00

RÖPORTAJ SIRASINDA BEN DE ORDAYDIM :)

http://www.on5yirmi5.com/genc/content.aspx?c=32155

Röportaj: Samet Doğan
Aforizmaları dillerden dillere aktarılan Ebubekir Kurban’ın, Mavi Marmara gemisine binerken kullandığı “Biz Arkadaş Milliyetçisiyiz” sözünün yer aldığı ayraç geçtiğimiz günlerde İhtiyar Yayınevi tarafından basılmıştı.

Ayracın gördüğü ilgi üzerine İhtiyar Kitabevi, Ebubekir Kurban için, “Kitabım Yok Ayracım Var!” imza günü düzenliyor. Biz de dostlarının tabiriyle Üstad Ebuk’a mikrofon uzattık.

Öncelikle bir trafik kazası geçirdiğinizi biliyoruz, geçmiş olsun, iyisiniz ya?
Çok teşekkür ederim, ailem ve çocuklarım çok iyiler, çok şükür. Sadece benim belimde kazadan yadigar 5 fıtık çıktı, fizik tedavi görüyorum.
Kitap Ayracı basma fikri nereden çıktı?
Şöyle, 5 fıtıkla ben artık bir aktivist olamam. Ben artık bir entelektüelim. Zorunlu bir entelektüel. Beni tarih, çağ, yaşadığım elim trafik kazası entelektüel olmaya zorladı, aktivist olamam ben artık.
Entelektüel olmaya karar verdiniz...
Evet, ben artık entelektüel olmalıyım. Nasıl olacak bilmiyorum. En son Mustafa Kutlu’nun kitabını okumuştum: Yoksulluk İçimizde. 26 yıl önce, yok yok 26,5 yıl önce okumuştum, orada kaldı.
Oradan mı devam edeceksiniz...?
O boşluğu dolduracağız. Nasıl dolduracağız? Sizin katkılarınızla, eş, dost, arkadaşların katkısıyla. En son Metis Yayınları ne yayınladı filan, öyle şeyler! Çok kitap yayınlandığını da düşünmüyorum gerçi. Üç dört kitabı geçmiyor yayınlananlar ama aktivizm günleri de geride kaldı. Artık entelektüel faaliyetler… O da bir cihat gerçi! Böyle de bakılabilir bir yönüyle.
Peki “ayraç imzalama” entelektüel faaliyetlerinizin neresinde duruyor?
Ayraç şöyle, boşluğu dolduracağız tabi, geçiş günleri bunlar yani, süreç. Bugün ayraç, yarın kitap.
Entelektüel hayata sıkı bir geri dönüş bu!
Böyle bir yerden girdik başladık, bakalım ne olacak? Hayırlısı...
Ayraç imzalamak enteresan tabi, nasıl tepkiler alıyorsunuz şimdiden?
Tepkiler çok olumlu. Zaten İhtiyar’da sürekli ayraç imzalıyordum. Bunu imza günü şeklinde yapalım diye bir fikir attı ortaya Bülent Akyürek. “Kitabım Yok Ayracım Var” adıyla bir imza günü tertip edildi, ben de memnuniyetle ayraçlarımı imzalayacağım19 Şubat Cumartesi günü saat 17.00’de. Valla “ayraç günleri” başlayacak, benden söylemesi.
Başka ayraçlarınız da çıkacak mı ve onun üstündeki aforizmanız ne olacaktı, ma
hsuru yoksa tabi?
Biliyorsunuz, bu ilk ayracımız da benim en meşhur aforizmam tercih edildi. Neydi o? “Biz Arkadaş Milliyetçisiyiz” Bu ayraç basıldıktan sonra ben çok heyecan duydum, o heyecanla da ikinci ayracımın aforizmasını da attırmışım farkında olmadan, arkadaşlar hatırlattılar. O da şöyle: “Bir kitabım olsa bu kadar heyecanlanmazdım lan!” Güzel değil mi?
Evet, çok sıradışı!
Bir kitap sahibi olmanın, birkaç kitap sahibi olmanın mutluluğunu yaşattı ayraç bize. Devamı gelecek inşallah. (gülüyor)
Ayraçlarınızı İhtiyar Yayınevi basıyor, başka yayınevlerinden de teklifler alıyor musunuz?
Yeni ayraçlar için teklifler var ama İhtiyar’ı tercih ediyorum tabi. Yani ilk teklif yapan, bizi algılayan zor günlerimde beni destekleyen İhtiyar Yayınevi oldu. Vefasızlık yapamam yani.

"KİTABIM YOK AYRACIM VAR!"
İMZA GÜNÜ
"Ebubekir Kurban Ayraç'ını imzalıyor"
Yer: İhtiyar Kitapevi ve Kafe / Ankara
Tarih: 19.02.2011 Cumartesi
Saat: 17:00

on5yirmi5.com

Bu da benim sayfalarım...

2011-01-18T23:44:00.001-08:00

DERGİMİZ ÇIKTI!!!

2011-01-14T10:07:00.000-08:00

İHTİYAR OCAK SAYISI

İhtiyar Dergisi Nüktelivirgül Köşesi

2010-12-14T00:25:00.000-08:00

İhtiyar Dergisi İlk Sayısı Çıktı

2010-12-14T00:16:00.000-08:00

İhtiyar Dergisi Sayı: 1
Ön Kapak'tan Bir Görünüm

İhtiyar Dergisi Arka Kapak'tan Bir Görünüm

İhtiyar Dergi

2010-10-25T07:12:00.000-07:00

İHTİYAR DERGİ'NİN AÇILIŞ ÖZEL SAYISI KAPAĞI

ARKA KAPAK

Temiz Cami

2010-08-13T01:26:00.000-07:00

ÜMMÜHAN ATAK AĞZINDAKİ BAKLAYI BU HAFTAKİ YAZISINDA ÇIKARDI...:)
Hikaye kısa ve net; Dört yıl önceydi. Bir arkadaş sohbetinde duyduklarım hala kulaklarımda çınlıyor. Zaten hepi topu ‘hikaye’ dediğim, şu:
- Türkiye’ye gelen turistler diyormuş ki; ‘Türkiye’de, bir camiye yaklaştığımızı, tuvalet kokularından anlıyoruz’.

Hepsi hepsi bu. Bu, bir şehir efsanesi olabilir. ‘Mış’lı anlatılmış olması, bu hikayeye bir yanıyla da inanmamamız gerektiğini fısıldıyor olabilir. Ve fakat inanmamamız, yenimizdeki kırık kollarımızın acısını daha fazla gizlememizi bu kez mümkün kılmasın. Lütfen.

Mümkünse, hepimizin- evet, iddia ediyorum, hepimizin- şikayetçi olduğu fakat sadece o sırada yanımızda olan kişiden başkasına aksettirmediğimiz, başka bir deyişle içimize attığımız bu durumu bugün dile getirelim. Açıkça ve epey ciddiyetle!

NE YAZIK Kİ DURUM KÖTÜ

Zira söz konusu olan, camilerimiz. Çocukluğumuzda dizimizi kırıp imam amcanın önünde Elif-Ba okuduğumuz, annemiz teravih kılarken tespihleriyle oynadığımız, acemice kullandığımız takkeyi/tülbenti görüp başımızı okşayan ak sakallı dedelerin uzattığı şekerleri sevinerek cebimize attığımız… Gençliğimizde, her geçen gün namaz ibadetinin anlam ve önemini biraz daha fark ederek ve biraz daha fazla hissederek kapısından girdiğimiz, ‘sevdiklerimize kavuşmak’ için ellerimizi duaya kaldırdığımız, okul çıkışlarında sınavlara çalışmak için daha uygun/daha sessiz yer bulamayıp koşturarak vardığımız… Yaşlılığımızda, avlusunda ezanın okunmasını beklerken kadim sohbetlere daldığımız dostlarımızla yeniden buluşmanın keyfini tattığımız, şadırvanı aydınlatan güneşin altında ağrıyan dizlerimizi ovarken dualarla karışık mırıldanmalarımızın yankısını dinlediğimiz… Hayatımızın her adımında mutlaka yeri ve izi olan camilerimizden bahsedelim. Fakat bu kez ne yazık ki, pek olumlu yanından bakamayacağız. Üzgünüm.

HALILARI ŞİMDİLİK BİR KENARA BIRAKALIM

Camilerimizin tuvaletleri pis. Üzgünüm, ama bunu birilerinin söylemesi gerekiyordu artık. Bin bir türlü ayak kokusunun sindiği halılarından daha evvel bahseden çok oldu ama sanırım cami tuvaletlerindeki ‘durum’ hakkında pek kimse konuşmadı. Bunun ‘içimize atmak’tan başka bir izahı da yok sanırım. Niye içimize atıyoruz, bir söyler misiniz?

“Temizlik imandan gelir” diyorsak neden camilerimizin lavabolarından pis kokular geliyor? “Temizlik imanın yarısı” ise neden camilere kadrolu eleman olarak imam ve müezzinden başka, onların sayısına eş, iki tane de temizlik görevlisi atanmıyor? Ne çok soru var. Ne çok söyleyecek sözümüz var bu konuyla ilgili. Ama kısaca, mümkün olduğu kadar kısaca değinmekten başka bir şey gelmiyor şu an elimden.

İMAM TUVALET TEMİZLEMEK ZORUNDA MI?

Önce camilerdeki kadrolardan bahsedelim. Kısaca. Detaylarını çok biliyor değilim. Fakat öncelikle ailemdeki ve yakın dostlarımız arasındaki imamlardan bildiğim şu ki; bu ciddi bir sorun. Camilerin temizliği (başta halıların süpürülmesi olmak üzere), sadece imamların, asli görevi cemaate namaz kıldırmak ve cemaatle iletişim kurmak olan imamların üzerine yıkılmış durumda. Büyük camilerde durum biraz farklı ancak köy camilerinde yahut büyük şehirlerdeki küçük camilerde durum böyle. Bir imam, ki bütün imamlar camilerinin temizliği konusunda yeterince titizdir (ya da biz böyle düşünmek durumundayız şu an) eğer yetişebiliyorsa, günde iki üç kez kolları sıvayıp tuvaletleri temizliyor. Bunun gerçekten doğru olduğuna inananlar mı var, kadroları düzenleyenler arasında? Bir imam ya da bir müezzin, asıl işlerini bırakıp, kollarını sıvayıp, fırçayla tuvaletlere girmeli mi gerçekten? Gerçekten, Diyanet kadrosunda, ‘Allah’ın evi’ olarak kabul ettiğimiz mekanlarda sadece temizlikten sorumlu olacak eleman tahsis etmek çok mu zor? Kaça mal olur bu? Ne kadar bütçe ayırmak gerekir ve bu bütçeyi ayırmak gerçekten zor mudur? Zor olsa bile, gerçekten çok çok zor olsa bile, camilerimiz için değmez mi?

KİR, PAS… ÖZETİ BU!

Köy camileri dedik… Büyük şehirlerdeki küçük camilerden bahsettik… Bunların çoğunun zaten tuvaletleri gün içinde kapalı. Kirli paslı kapılarında kilit var. Kirli paslı kilitler. Hanımlara ait lavabolar zaten ya hiç yok ya da varsa eğer sanki en son bin yıl önce kapısı aralanmış gibi bakımsız ve pis. Bu camilerdeki tuvaletleri kullanmak ve ardından abdest tazelemek için imamı bulup “Kapıyı bi açar mısınız?” demek gerekiyor. İmam bulundu diyelim. Anahtar deliğe girdi, kapı açıldı. İnsanın burnunun direğini kıran kokuya dayanıp içeri girebilen, gerçekten ‘temiz’ bir abdest alabilecek mi? Kimin içine siniyor bu sahne! Kim göz ardı edebiliyor ya da?

BAHANELER BAHANE DEĞİL!

Cami tuvaletlerini cemaatten başkalarının da, yani sadece yoldan geçerken ihtiyacını gidermek için uğrayanların da kullandığı ve bu yüzden ‘fazlasıyla’ kirli olduğu söyleniyor bir de. Bu da bir bahane olamaz. Bu da bir Müslüman’ın “Temiz olamıyorum, çünkü…”sü olamaz. Cemaatten birileri ya da sokaktan geçenler, ‘tuvaleti temiz bırakma alışkanlığına’ sahip değilse, bunu inşa etmek mümkün. Çok mu vakit alacak diye korkuyor birileri. Fakat bu mümkün. Tuvaletteki sabunlar bir gün bile dayanmıyor, kaşla göz arasında birileri cebine mi atıyor? Yenisi koyulsun! Yine mi bitti ya da çalındı? Yeniden yenisi koyulsun! Yine mi çoluk çocuk sabunları yerlere attı, döktü… ? Yine yenisi koyulsun! Bu bahane değil. Tuvalet taşını temiz bırakmayanların ardından hemen temizliğe girişilse ve bunu günde yüz kez tekrar etmek gerekse, inanın 101. kişi temiz bulduğu bir tuvaleti temiz bırakma hassasiyetini gösterecektir. Utanacaktır. Haya edecektir. “Temiz buldum, temiz bırakmalıyım” diye geçirecektir içinden. Bugün beceremezse yarın, bunu yapabilecektir. İnanın buna.

BUNA LAYIK DEĞİLİZ

Diyanet mi, belediyeler mi? Her ne şekilde oluyorsa olsun, “Cami tuvaletlerinin temizliğinden ben sorumluyum” diyen hangi merci ise bizim onlardan ‘mükemmeli’ isteme hakkımız var. Daha azı değil, mükemmeli! Bugün ilk aşamada “Temiz cami tuvaleti” istiyorsak, yarın “Cami tuvaletlerinin gerekirse hepsinin yeniden restore edilmesini” istemeye sıra gelecek; kollarını sıvamaktan erinmeyenlere şimdiden duyurulur. Eski taşlar, kırık lavabolar, araları hepten açılmış dağılmış yıpranmış dökülmüş fayanslar… Biz bunlara layık değiliz. Gerçekten değiliz. Biz, camilere ibadet için giderken abdesti başka bir yerde almak gerektiğini hissetmek zorunda değiliz. Biz, ‘kazara’, bir camide abdest almamız gerektiğinde, ne olur ne olmaz diyerek, çantamızdaki kağıt mendil ve sabun stoğunu kontrol etmek ve hiçbir yere (paslı bir kapı koluna, akmayan musluğa, insanın üzerine paslı su sıçratan lavaboya) dokunmamaya çalışarak ve ne yazık ki burnumuzu tıkayarak lavaboya inmek zorunda değiliz! Biz, bize hiçbir şekilde ‘iyi hizmet’ vermeyen ve fakat ihaleyle falan büyük cami tuvaletlerinin temizliği görevini ‘kapıp’, para toplamayı çok iyi bilenlere para kaptırmak zorunda da değiliz!

‘ÇÜNKÜ’ ve YAPABİLECEKLERİMİZ

Biz Müslümanız. Biz, ‘su’ ile temizlenen bir ümmetiz. Kendimize ‘pis’ dedirtemeyiz. Bu yüzden ele güne karşı mahcup olamayız. Avrupa’da su ile taharetlenen kaç millet var? Bugün yurtdışına çıktığımızda, kaç yerde ‘bizdeki gibi’ su ile temizlenildiğini görebiliyoruz? İtiraf edelim, su olmadan içimiz rahat etmiyor. Evimizdeki konforu arıyoruz. Evimizdeki konfor, camilerimizde fazlasıyla olmalı. Sadece sıradan, sadece temiz tuvalet istemekten öte, cidden bakımlı tuvaletler için, cidden restorasyon çalışmalarına başlanmalı. Çok vakit geçmeden. Bir ecnebi daha camilerimizle dalga geçmeden. Camilerimizle… Yani bizimle. Yani temizliğimizle. Yani koca bir ümmetle… İlk duyduğumuzda inanamadığımız ve “Asla uygulanamaz” dediğimiz ‘dumansız hava sahası’ kampanyasının beklenenden çok iyi uygulanabildiğini gördük. Bunu da görmeliyiz. OPET, neredeyse on yıldır bıkmadan usanmadan ‘Temiz Tuvalet Kampanyası’ yürütüyor. Bu kampanyadaki amaçla, camilerimizdeki temizliğin amacını karşılaştırsak, on basar. Keşke o kampanya önce camilerde başlasaydı.

VE ŞİMDİLİK SON SÖZ

Camilerin tuvaletlerinin temizliğine dair harekete geçenlere minnet borcumuz olmayacak. Hakkımız çünkü bunu istemek. Fakat camilerin tuvaletlerinin temizliğine dair harekete geçenlere minnet duyacağız, söz! (ÜMMÜHAN ATAK / GERÇEK HAYAT)

Kazık

2010-08-12T06:45:00.000-07:00

Bazı insanlar "kazık" yememek için and içmiş gibi. Birinden kazık yediklerinde hayata küsüp, yemeden içmeden kesilebiliyorlar; aldatılmak ayıp bir şeymiş gibi. Gönül rahatlığı ile kazık yiyebilmeliyiz. O kız/erkek varsın iki sözü ile sizi kandırsın. Siz sahici bir şey yaşarken o bir yalanın içinde debelenip durmaktadır. Olan budur!

ÜÇ VAKİT (1)

2010-08-08T06:02:00.000-07:00

Gerçek Hayat Dergisi Yazarı Ümmühan Atak'ın bir maruzatını sizlere iletmek istedim. Maruzatın ayrıntıları bu haftaki yazısında, yazı da aşağıda, dikkate alır katılırsanız sevinirim. Şimdiden teşekkürler... (msy)

ÜÇ VAKİT (1)

Ramazan ayı geliyor ve bu hafta söyleyeceklerim Ramazan’la ilintilendirilebilir. Fakat benim diyeceklerim Ramazan ayıyla alakalı değil. Bundan tam dört yıl önce başlayan bir hikaye. Size o hikayeyi anlatacağım fakat önce sizden birkaç şey isteyeceğim.

Lütfen, bu hafta içinde, şehrinizin en büyük camiine gidin. Veya bir Selâtin camiine. İstanbul’daysanız işiniz kolay; Fatih Camii, Süleymaniye Camii, Sultanahmet Camii, Eyüp Camii… Bursa’daysanız Ulu Camii, Edirne’deyseniz Selimiye Camii, Erzurum’daysanız Lalapaşa Camii… Gidin ve avlusundan içeri girer girmez bir soluklanın. Minaresinin çevresinde uçuşan kuşları kollayın. Bu caminin kedileri mi çok, çevredeki diğer camilerin mi, bakın. Vakit namazlardan birine denk gelmediyseniz, etraf sakin olacaktır. Veya tam tersidir; turistlerle kaynıyordur. Bu önemli değil. Siz şadırvana yönelin.

Abdestiniz olsa bile, tazeleyin. Bu önemli. Abdest önemli. Erkekseniz şadırvanda, hanımsanız sizin için tahsis edilmiş lavabolarda abdestinizi alın. Tazelendiniz mi? Şimdi çıkın ve yeniden camiye yönelin. Muhtemelen müezzin, Kur’an okuyordur ve etrafında dinleyen birkaç kişi vardır. Durup nefeslenmek için iyi bir fırsat bu. Bir müddet sonra kıbleye yönelin.

Ve artık gerisini ben söylemeyeyim.

Sadece bu değil sizden istediğim. Bu hafta içinde bir başka vakitte, bu kez şehrinizin daha küçük bir camiine gidin. Yanınızda bir iki arkadaşınız da olabilir. Hatta öncekinde de olabilirdi. Ezanın okunmasına daha varsa, biraz bekleyin. Aceleniz varsa kolları sıvayın. Yine abdest alacaksınız. Yine şadırvanda ya da lavaboda. Sizin için hangisi uygunsa artık. Bundan sonrası öncekiyle aynı; abdestiniz olsa bile tazeleyin. Bu önemli.

Ve üçüncü isteğim sizden; bu hafta içinde bir başka vakitte, bu kez mahallenizin en küçük camiine gidin. Erkekseniz, imam efendiyle, müezzinle tanışıyor olmalısınız. Sizi ‘sadece Cuma namazında görmeye alışık’ iseler şaşıracaklardır. Bazı şaşkınlıklar iyidir. Onlarla birkaç dakika sohbet ettikten sonra şadırvana yönelin. Şadırvan yoksa lavaboya… Ve bundan sonrası da aynı. Fakat abdesti atlamayın. Çünkü bu önemli. Tazelenmiş bir abdestle camiye yeniden yönelmenin huzurunu hissedebiliyorsanız ne mutlu size. Eğer hanımsanız, muhtemelen imamla ve müezzinle tanışıyor olsanız bile çok fazla sohbet etmek istemeyeceksiniz. Mümkündür. Zaten önemli olan burada, iki Diyanet görevlisiyle diyalog halinde olup olmadığınız değil. Burada sizin için de önemli olan abdest. Abdest alın. Lavaboda. Lavaboya girin ve kısa sürede abdestinizi tazeleyin. Ve evet, diğerleri aynı. Kıbleye kadar olanları ve sonrası… Aynı.

Hepsi hepsi bu kadar. Üç vakit istedim sizden. Üstelik sevabı bana değil, size. Üç vakit; biri şehrinizin en büyük camiinde, diğeri biraz daha küçük olanında ve sonuncusu mahallenizdekinde… Evinizin bir köşesinde veya işyerlerinizin, okullarınızın mescidlerinde değil de, camilerin ta kendisinde.

Bundan sonrası mı? Bundan sonrası için sizden isteğim, bana da anlatın; gördüklerinizi, hissettiklerinizi, görüp de görmek istemediklerinizi ve görmek isteyip de göremediklerinizi… Camilerle ilgili derin bir araştırma yapıyor değilim. ‘Cemaatin cami algısı’ üzerine bir tez hazırlıyor da değilim. Başka bir sebebi var. Dört yıl önce başlayan hikayenin ta kendisi bu zaten. Gerekli olan, namaz kılmak yahut sadece dinlenmek için ziyaret ettiğiniz camilere gidip dönene kadar yaşadıklarınızdan aklınızda kalanlar… Uzun uzun yazmanıza gerek yok. Madde madde de olabilir. Veya hazır eliniz değmişken, kedilerden ve kedilere ekmek uzatan çocuklardan da bahsedersiniz. Ezan okunurken ruhunuza dolan huzuru tarif etmek için sayfalarca yazasınız gelir, yazarsınız. Ben okurum. Yeter ki siz, ‘aklınızda kalanları’ yazın. İster evinize dönüp de bir kağıt kalem bulunca, ister hemen oracıkta. Benim gibi unutkansanız, ikincisini tercih edeceğinizi düşünüyorum.

Hazır eliniz değmişken bir camiye yaklaşabildiğiniz kadar yaklaşmış olacaksınız. Anlattıklarınıza bakarak, dört yıl önce başlayan hikayenin bugün de hala aynı tazelikte ve sizin nazarınızda sürüp sürmediğini göreceğim. Bu önemli. İnanın.

Hikaye mi? O, dört yıl önce başlamıştı. Bir arkadaş sohbetinde anlatılanların arasından cımbızla çekip almıştım. Dört yıl boyunca biriktirdiğim ‘mühim’ bir detayı sizin de görüp görmediğinizi anlamak istiyorum şimdi. O yüzden yazacaklarınız önemli. O yüzden, cidden ve gerçekten, en az üç vakit namazınızı, camilerde geçirmeniz önemli. Abdest tazelemeniz önemli.

Hikaye mi? Onu detaylarıyla size haftaya anlatmak istiyorum. Fakat önce sizinkiler… Şimdiden teşekkür ederim.

ÜMMÜHAN ATAK / GERÇEK HAYAT

Ümmühan Atak

benim aforizmalarım

2010-07-28T04:24:00.000-07:00

Masallarda, kralın kızını alabilmek için ejderhalarla boğuşan aşıklar gibi hissetmek için, bir düğün salonunda damat olarak bulunmak yeterli.

Bir Yetiştirme Yurdu Hikayesi: KAYMAKAM

2010-07-26T04:53:00.000-07:00

Yetiştirme yurdunda sabahlardan bir sabah...
Hayda oglim haydaaa, ne işin var çaydaaaa....koğuş kalk! ...mısıri kuruttin mi, ambarda duruttin mi, nenen çaruk giyerdi, bunlari unuttun mi, bunları unuttun mi....

Hayda oglim haydaa ne işin var çayda! Sabah oldi böyle oldi... koğuş kalkkkkk...!

Sesin buyurgan tonu umutsuzca artıyordu. En az yirmi öğrencinin yattığı koğuşun gece boyu ağırlaşan havasına eklenen bu bağırtılar ve gittikçe kesifleşen maltepe dumanının uyarıcı etkisi sabah olduğunu haber veriyordu.

Haberi veren; iki eli arkasında birleşik, sağ elinin bileğinde sarkan, gece boyunca uyumadığının teyidi her saat başı kurmak zorunda olduğu deri mahfazalı saati; tanık olduğum 7 yıl boyunca ve belki daha da uzun süre giydiği, başka bir renk ve modeli yakıştıramayacağınız, ilk anda “saygı uyandıran” hatırı sayılır göbeğinden önünü ilikleyemediği kahverengi ceketi ile Gece Bekçisi Hasan Abi’ydi.

Yıllardır bu işi yapıyordu. İşinin en zevkli kısmı öğrencilerin sabah uyandırılması ve yemekhaneye sevkiydi. İşte yine, aşk-ü şevk ile görevini yerine getirmeye başlamıştı.

Koğuş kapısını, ‘kırmaya azmettiğini’ düşündüren kuvvetli bir tekme darbesiyle açardı. Kapı, ardında kalan ranzaya çarpıp, talihsiz sakinlerine, yurt çocuklarının literatürüne, “Sabah Sabah Hasan Bekçi Travması” olarak geçen bir şok yaşatırdı. Akabinde, mecburen kendisinden önce koğuşa giren saygıdeğer göbeğiyle çocukları selamlar ve sanatını icraya başlardı:

-mısıri kuruttin mi? Ambarda durittin mi? Nenen çaruk giyerdi...

-hayda oğlim hayda, ne işin var çayda...,

-bunlari unuttin mi bunları unuttin mi?

Eğer şanslıysanız, tatlı sabah uykusundan kalkmanın gerginliği ve yıllarca benzeri türkülerle uyandırılmanın bezginliğiyle Hasan Abi’nin türküsüne -fısıltıyla da olsa- yetiştirdikleri cevabı duymanız olasıydı:

-Unutmadık ..... koyyim unutmadık!!! Unutmak ne mümkün!

Koğuş kapılarına olan şiddet meyli yüzünden ‘kuzey cephe ve giriş altı daire’ muamelesi gören “kapı ardı ranzalarında” hep en çömezler yatardı. Ranza seçimi yapılırken, ruh sağlıklarını korumak için Hasan Bekçi faktörünü gözardı etmemeleri önemli ve kaçınılmazdı.

Çocuklar uyurken nöbet tutmak zorunda olmanın, kendi deyimiyle bir kaç “göz dinlendirme” vukuatı olsa da, bütün hıncı ve şeytansı neşesiyle, “-haydaaa, koğuş kalk, koğuş kalk” çağrılarını,

-oglim kahvaltı hazır, geç kalan aj kalır,

-15 dakika sonra gelene kahvaltı verilmeyecek, ona göre yani, gec kalan ac kalir oglim, şantajlarını ‘kıl’ bir hocanın nöbetindeyse eğer,

-ee oglim, en sevdiğiniz hocaniz nöbetçi, hocanızi da kaldırdım, eeagh birazdan koğuşlari dolaşacak oğlim, siz bilirsiniz, demedi demeyin yani” tehditleri takip ederdi.

O gün kahvaltı güzel ise;

-eeghh, kahvaltida hajlanmiş yumurta ve peynir var, gec kalan ac kalir oglim, siz bilirsiniz yani” uyarısını da ihmal etmezdi. Haksız da sayılmazdı, kahvaltıda en azından sade çorba veya zeytin-reçel gibi garip bir kombinasyon yoktu ve Hasan Bekçi bunu iyi bir şantaj aracı olarak kullanıyordu. Bu şantajda şefkatli ve babacan bir şeyler sezerdim. Böyle anlarda daha çok severdim O’nu. Sevgimin esas nedeni ise başkaydı: Henüz bir tıfıl iken, barfiks aletinden düşüp sol kolumu gayet artistik bir şekilde kırmıştım. Vücudumun altında kalan kolum deve hörgücü gibi yamulup korkunç bir hal almıştı. Nedense hiç acımıyordu, ama berbat görüntüsünden korkmuş ve zırıl zırıl ağlıyordum. Teselliye ve tedaviye ihtiyacım vardı. Nöbetçi hoca yine haklı çıkmıştı! Haklılığının gururuyla ve aklı sıra çevremizde toplanan arkadaşlarıma ders vermek niyetiyle:

-A maymun evladım, potaların tepesinde gezinirsen olacağı budur işte. Ben seni potadan az önce indirmedim mi? Sol gözümün yaşını, sağ bileğim ile silerek çıkıştım,

-Barfiks aletinden düştüm ben!

-Oh olsun! Çek cezanı bakalım.

Neyse ki Hasan Bekçi gündüz olmasına rağmen oradaydı. Hastaneye o götürdü beni.

Merhametli olduğu kadar orjinaldi de... Gece bitmek bilmediğinden sebep, sabah bize sunulmak üzere, birbirinden ilginç mani, şarkı ve türkülerle adeta sahne alacak şarkıcı gibi kendisini hazırlar, güneşle beraber şovuna başlardı. Şarkılarının arasına ilginç sözler serpiştirerek herhalde ilgimizi çekip, uykumuzu dağıtmaya çalışırdı.

Bir sabah klasiği olarak, herhangi bir koğuşta şöyle bir diyaloga şahit olabilirdiniz:

-Hasan Abi, bizi kaldırmak için bağırıp çağırıp kendini yırtmana gerek yok bence!

-Gevezelik yapma oglim, zıpla bakalim!

-Sessizce koğuşları dolaşsan da biz uyanırız diyorum, yine leş gibi sigara kokuttun valla!

Kelimeleri ağzından çok ağır bir yük altındaymışçasına zorlanarak çıkar ve,

-Eeeghh hayvan oglim, sanki sizin koğuşlarınız çiçek gibi kokuyor yani, şu camlari açın da havalansın biraz, hem gece nasıl geçiyor haberin var mi oglim?

Ardından gülerek,

-Eeegh, siz sıcak yatağınızda osura osura uyuyorsunuz tabi oglim.

-Ne yani sanki sen uyumuyor musun? Yeme bizi Hasan Abi! Kaç kere yakalandın nöbetçi hocaya.

-Ee oğlim, bu saat ne peki oglim, ben her saat bunu kurmuyor muyum yani? Bir kere hastaydım o kadar oglim, başka var mı ki? Siz hem osura osura uyuyorsiniz oglim hem de boş konuşuyorsiniz.

-Abi ne yapalım yani, uyumayalım da beraber mi nöbet tutalım. Hiç birimiz uyumayacaksak neyin nöbetini tutalım değil mi Abi.

Kafası karışan Hasan Bekçi, gülerek,

-Bana uyar valla oglim, sohbet ederiz sabaha kadar, ben çay da yaparım size valla. Ama sonra okulunuza nasıl gidersiniz bilemem yani.

-Abi, bari Maltepe içme, çok ağır kokuyor valla.

Gençlere laf yetiştiremeyeceğini anlayınca uzlaşma yolunu seçer;

-Oglim ben size bir şey diyeyim mi, alışmış kudurmuştan beterdir yani, bütün markaları denedim ama vazgeçemedim şu köftehor Maltepe’den oglim!

Sesindeki yumuşamayı gören tiryakiler hemen iskeleye yanaşır,

-Abi, bi dal keltepe ver de neşemizi bulalım, kahvaltıdan sonrası için, he abi.

Yapmadığı iş değildir. Fakat ispiyoncuları hesap eder, yalanca bir kızgınlıkla,

-Remziii! Ayıp oluyor ama oglim, bir sen bir İzzet oglim, yüz verince astar istemeyin, eegh... eşşek kadar adamsinız oglim yani!

Garip bir şekilde bütün koğuşu içine çeken bu muhabbet acaba ‘işini bilen, yılların gece bekçisi’ Hasan Abi’nin ince bir meslek taktiği miydi? Çünkü az sonra herkes ranzalarından atlar ve tuvaletin yolunu tutardı.

Bütün bu hay-huy içinde uykuya direnenler, “5 dakika daha uyuyup kalkacağım” nazlanmalarını sürdürenler mutlaka olurdu. Ta ki, kapalı devre yayından Mustafa Yıldızdoğan’ın “...ırmağının kokusuna ölürüm Türkiyem, ölürüm Türkiyem hey hey hey heyheyyy!” melodisi yükselene kadar. Marş coşkusuyla okunan türkü, son dirençleri de kırar ve söylene sızlana, kapılarında biriken sıraya dahil olmak üzere tuvalete doğru yollanırlardı.
-------------
O gün....

Düzce Endüstri Meslek Lisesi mezunuyum ben:)

Kahvaltının ardından herkes okulunun yolunu tutardı. Ben hariç. Liseden mezun olmuştum.(aha şu yandaki liseden) Üniversiteye hazırlanıyordum. Oysa daha fazla okumamakta kararlıydım. Aşık olacağım hesapta yoktu elbette! Çok ciddiydim. Kızın anne-babasıyla bile tanıştım. İngiliz Kraliyet Ailesi kadar kurnazdılar. “Bu işler için yaşımız küçükmüş, eğitim şartmış, her şeyin de bir zamanı varmış!” İtiraz etmedim. “İstanbul’da bir üniversite kazanırsam” görüşebilirmişiz bile. Ciddiye aldım. Kazandım da. Ciddi olduğumu söylemiştim. Üniversiteyi kazanınca kız beni terk etti. Şakacı birisi olduğunu bilmiyordum!

Benim için olağanüstü günlerdi; ama sadece benim için değil...

O günlerde yetiştirme yurdunda da garip şeyler oluyordu. Yurt yönetimi, ‘demir yumruğunu’ masaya vurmuş, canhıraş bir şekilde ‘disiplini’ tesis için çalışıyordu. Despotluklarına mevzuat kılıfı giydirmişlerdi. Keyfi kararlarla çocukların geleceğiyle oynanması vaka-i adiyedendi. Sorunlu gençlerin sorunlarını çözmek yerine yurttan atmak daha pratikti kuşkusuz!

Ben de topun ağzındaydım. Ondokuzumdaydım. Liseyi bitirdiğimi söylemiştim. Neyse ki pek sorunlu değildim de üniversite sınavına kadar yurtta kalabilecektim. Çok kasvetli günlerdi. O günlerde yaşanan şu olay bile kasvetimizi dağıtmaya yetmedi:

Hasan Bekçi, adeti olduğu üzere şarkı-türkü görevini yaparken, uyumakta direnen Ramazan’ın üstünden yorganını çekti. Cenin pozisyonunda yatan ve sırtı dönük Ramazan’ın buna karşılığı gecikmedi; İstifini bozmadan verdiği cevap, oldukça ‘içten’, mesajı net anlaşılsın diye de gayet ‘üst perdeden’di. Olay Hasan Bekçi’nin gururunu kırmıştı. Şikayetçi oldu, tutanak tutuldu: “Ramazan K. ...yellenmek suretiyle gece bekçisine saygısızlık yapmıştır....” O günlerde Ramazan’ın tam anlamıyla “havadan!” bir sebeple yurttan atılması şaşırtıcı olmayacaktı. Kıçının belasına yurttan atılmayı bekleyen Ramazan, Müdürün, böyle ‘tarihi’ bir kararı kimseye izah edemeyeceğinden olsa gerek paçayı son anda kurtarmıştı.

Gariplikler bununla sınırlı değildi. Yurt yönetimi ve yetiştirme yurdu yardımlaşma derneği arasındaki ideolojik gerilim had safhadaydı. Rahatsızlık iyice gün yüzüne çıkmış, geçiştirilemez boyutlara ulaşmıştı. Hatta iş, öğrencilerin yanında birbirlerine atıp tutmaya kadar vardırılmıştı. Yönetim tarafından sürdürülen terörize disiplin çabası, öğrencileri dernek yöneticilerinin safına kaydırıyordu. Benim ise başımda kavak yelleri esiyordu. Hayatım dershane-kütüphane-yemekhane-yatakhane arasında geçiyordu. Ama olanların da farkındaydım.

Sabah erkenden gittiğim dershane dönüşünde, öğle yemeğinin ardından bir saat kadar uyurdum. Gece on ikiye kadar sürecek çalışma tempom için gerekliydi bu. Yine bir gün, kütüphanenin üç-dört sandalyesini birleştirerek hazırladığım rahatsız yatağımda kaylüle keyfimi sürerken, alt devre arkadaşlardan birisi uyandırdı. Kızacağımdan korktuğu için olsa endişeli bakıyordu:

-Abi, abi, kalk!

Uyandırılmaktan rahatsız, az uyumaktan kanlanmış gözlerimle baktım,

-Abi, Müdür Yardımcısı seni odasına bekliyor...

-Ne oldu ki lan!

-Bilmiyorum abi, Müdür ve Din Hocası da oradalar.

-Off! Tamam abisi, sağol. Giderim şimdi.

Niye çağırıyordu ki? Son zamanlarda “bir halt karıştırmış mıydım?” Acabaa! Yok canım! Bilmiyorum! Yurttaki gergin havadan nem kapmamak imkansızdı. Yüzümü yıkarken henüz kabahatimin ne olduğunu kestirememiştim. En masum ifademi yüzüme yerleştirip, kapıyı üç kere tıklattım ve açtım. İşte, mahşerin üç atlısı karşımdaydı.

-Hocam beni istemişsiniz.

-Gel bakalım... dedi. Oldukça soğuktu. Önündeki yazıyı incelemeye devam etti. Masanın tam karşısında durdum. Müdür kitaplığa baktığı için Din hocasını başımla selamladım. Tiksindiren soğukluktaki bakışlarını gözlerime dikerek, görüntüsüyle çelişen yumuşaklıkta bir ses tonuyla,

–Gel bakalım Sabit Yakar, gel bakalım dedi.

Bu onun stili değildi. Tıslar gibi konuşurdu ve her zaman pislikmişim gibi davranırdı. Yine tıslasaydı işkillenmeyecektim. Bir şeyler olacaktı. Ama ne? Selamlaşma faslının ardından rahatsız edici bir sessizlik başladı. Ne benimle ne de kendi aralarında konuşuyorlardı. Sanki odada 4 kişi değildik. Bekleyişim sürerken, kaçamak bakışlarla yüzlerinde bir ipucu arıyordum. Üçü de ayrı havadaydı. Sert bakışları, dünyaya meydan okuyan asi ve agresif duruşları, fotograf çekildiğinin ve hatta grup arkadaşlarının farkında değilmiş gibi riyakarca pozlar veren üçüncü sınıf yeni yetme rock gruplarını anımsatıyorlardı. Bu ‘cool’ duruşlar da neyin nesiydi?! Sanırım bu, fırtına öncesi sessizlik dedikleriydi.

Asansör beklemekten bile hoşlanmam. Sessizlik uzadıkça, endişem de artıyordu. –Ne olacaksa olsun diyordum içimden. Böyle bekleterek ne yapmak istiyorlar acaba? Bunun “haddini bildirme” yöntemi olduğunu biliyorum ama... Siz hocasınız ben öğrenciyim! İtirazım yok! Anlaşılan beni az sonra başlayacak sorguya hazır hale getirmek için ön çalışma yapıyorlar. Bekleterek psikolojik olarak çözülmemi ve bülbül gibi şakımamı istiyorlar. Çok beklerler! Sinirlenmiştim.

Yurdun, yemyeşil, ağaçlıklı ön bahçesine bakan pencere açıktı. Hafif hafif, çiçek kokuları taşıyan yumuşak bir rüzgar odaya süzülüyordu. Din hocası elleri cebinde dışarı bakıyordu. Tefekkür etmediğine bire yüz bahse girerim. Ben de bakma isteği duydum, bakmadım. Bu odaya her geldiğimde olduğu gibi gözüm yine Müdür Yardımcısının üstü camlı masasındaki şiire takıldı;

Yavuz Sultan Selim

Sanma şâhım / herkesi sen / sâdıkâne / yâr olur

Herkesi sen / dost mu sandın / belki ol / ağyâr olur

Sâdıkâne / belki ol / bu âlemde / dildâr olur

Yâr olur / ağyâr olur / dildâr olur / serdâr olur?

Müdür yardımcısı bu şiiri ve şairini çok sever yeri geldikçe bize de ezberden okurdu. Şair padişahla benzerliği fikri o sırada aklıma düştü. İkisi de fevri, disiplinli ve tavizsizdi. Daha uygun bir zamanda bunu ona söyleyebilirdim. Bu sırada, müdür yardımcısı boğazını temizleyerek –bu kadar bekleyiş yeter demiş olacak ki, bütün gözler bana döndü. Film nihayet başlıyordu işte. İnce ve keskin sesiyle;

-Muhammet Sabit Yakar!

-Efendim hocam!

Açık künyemi okuması, farkettiğim gibi sinirli olduğunun gösteriyordu.

-Nasılsın bakalım!

-İyiyim, sağolun hocam.

-Son zamanlarda neler olduğunu biliyorsun değil mi?

-Ne gibi hocam?

-Biliyorsun, biliyorsun, biz de biliyoruz sen de biliyorsun.

-Hocam tam olarak neden bahsettiğinizi...

Saf numarası yaptığımı düşünen din hocası lafa girdi,

-Sabittttt, Sabitttt!

İsmimi uzatarak tekrarlaması sinirimi bozuyordu. “Ayağını denk al, bana kül yutturamazsın” demek oluyordu bu!

Müdür yardımcısı, “bana da yutturamaz”, “ben hallederim” anlamında bir el işareti yaptı.

-Bazı arkadaşların dernektekilerle bir olup, hocaların hakkında şikayet dilekçesi yazmışlar.

A-ha! Tamamen unutmuşum. Olayın hemen her ayrıntısını biliyordum. Hatta kısmen içindeydim de. Söylemedim tabi ki. Hatırladığım yüzüme yansımış mıydı? Benden arkadaşlarımı deşifre etmemi beklemeleri ise gururumu kırmıştı.

-Hocam bir şeyler kulağıma çalındı ama ayrıntısı bilmiyorum. Dershane, denemeler falan, ÖSS’de çok yaklaştı malumunuz...

-Muhammet Sabit Yakar!

Efendim demedim, gereksizdi.

Müdüre ve din hocasına dönerek;

-Güvendiğimiz dağlara kar yağdırdın oğlum. Senden hiç beklemezdim. Koynumuzda yılan beslemişiz! Sen de böyle yaparsan.

-Aman hocam! Ne yapmışım?

Daha fazla dayanamayan Din hocası ağzındaki baklayı çıkardı. İşaret parmağını sallıyarak,

-Sabittttt, Sabitttt! Bu işin içinde olduğunu biliyorum. Yalan konuşma, serseri! Terbiyesiz serseri! Bu adamdan nefret ediyorum?

olayın geçtiği yıllar, ortadaki benim, aynı çardak

Müdüre ve yardımcısına hitaben;

-Onları da bu örgütlemiştir hocam, diğerleri tek başlarına beceremez bu işleri.

Bu adamın takdir edilesi tek yanı aynı anda insanı hem onere etmesi hem de sinirlendirmesi herhalde. Ama artık çok ileri gitmişti. Gözümü kararttım. Elimi sinirli bir şekilde kaldırıp;

-Ne alakası var hocam yavv! Bir de din hocası olacaksınız, iftira atmayın! dedim. Sessizliğini koruyan Müdür’de sinirlendiğini belli eden kıpırdanmalar başlamıştı. Personelinin performansının yetmediği yerde devreye girecekti şüphesiz. Müdür Yardımcısının tiz sesiyle irkildim:

-laynnnnn, terbiyesizleşme laynnnnn!!!

Müdür Yardımcısı’nın, yüzü, iyice açılan alnı kızarmıştı. Bu hayra alamet değildi. En çok ondan çekiniyordum. Severdim aslında ama fevriliği ve hocalık etme tarzından hoşlanmazdım. Garip takıntıları vardı: İdari binanın televizyon ve etüd odasına uzanan koridorunda asılı yeşil çuha kaplı duyuru panosunda aylık duvar gazetesi çıkartılıyordu. Bir gün panodan toplu iğnelerin kaybolduğunu farketmiş. Bütün yurt öğrencilerini bir hışımla televizyon odasında toplayıp, iyi bir zılgıt çekmişti. Biz “ne toplu iğnesi, kim ne yapsın toplu iğneyi?” diye şaşırmıştık. Hocanın bu zaafını farkeden bir uyanık dalgasını geçiyor olmalıydı. Fakat yetiştirme yurdu çocuklarına bu kadar tazyik fazlaydı. Başına gelecekler vardı. Tez zamanda geldi de! Ne olduğunu, dejavu hissi veren bir hışımla televizyon odasında toplatıldığımızda öğrendik; 1981 model lacivert Renault Toros marka arabası muhtemelen anahtar marifetiyle çizilmişti. Boydan boya ve kallavi bir çizikti. Raconda “fazla ileri gitme” anlamına geliyordu bu. Kim yapmıştı? Hocalar, kimin yaptığını her zaman olduğu gibi aslında biliyorlardı. Ne çok biliyorlardı! Ama onun suçunu itiraf etmesini, özür dilemesini istiyorlardı, bir şey yapmayacaklardı, dürüstlüktü, sözdü. Haberin yarattığı ilahi adalet hissiyle kabaran mutluluğumuzu adem elmamızda dondurup, yüzümüze yansıtamadık. Rol yeteneği olanlar “üzülmüş gibi” yapmayı bile başardı. Kısa bir süre sonra kimliğini öğrendiğim “kahramanımızı” takdir etmiş, çalışmalarında başarılar dilemiştim. Hatta cesaretine hayran kalmış biraz da kıskanmıştım açıkçası. İspiyon mu? Ne mümkün! Fail-i meçhul bir vukuat olarak hafızamızın arşivine kalktı bu olay.

Aynı anda dışarıda.....

tam böyle bir bisikletti işte...

Kırmızı “adam bisikletini” adeta bir atı dörtnala koştururcasına sürüyordum. Yöredeki yaşı geçkinlerin kullandığı bir model olduğu için bu ismi takmıştım. Eğri direksiyonu, demir halka çubuktan oluşan fren tutamakları, köylü kasketlerine benzeyen rahat oturağı, kalın kadrosu ve tekerlekleri ile geçkin kadınların iri kıçlarıyla oturabilecekleri kadar geniş ve sağlam bir selesi vardı. Bana göre değildi.

Pedala her yüklenişimde vücudum bir o yana bir bu yana yaslanıyordu. Arkadan oldukça komik görünüyor olmalıyım. Tıpkı penguenler gibi. -Ah şimdi bir mountian bike olacaktı ki! Kahkülleri uzun bırakılmış öğrenci traşlı saçlarımın savruluşuna bakılırsa oldukça hızlı sürüyordum. Bu, o an ki ruh halime çok uygundu. Önemli bir iş yapmanın coşkusuyla doluydu içim; enerjisiyle bacaklarım.

Karşıdan bir kız geliyordu. Uzaktan ne kadar güzeldi. Biraz daha bakabilmek için hızımı azalttım. Yakından da iyiydi. Hele gözleri... Takdir eden bakışları vardı sanki. Ne yaptığımı anlamış gibi geldi bir an. Kendime engel olamadım; –Sizi gezdirmek isterdim ama şimdi gitmeliyim dedim. Kızın şaşkın bakışlarının muzipleştiğini gördüm en son. Herhalde bu muzip gülüşü, sevecen bir -Deli mi ne? sözü tamamlamıştır. Uzaklaşmıştım.

Okul dönüşü öğle yemeğimi yedikten sonra, arkadaşlarımın çoğu okullarından dönmedikleri için yapacak pek bir işim yoktu. Gayri ihtiyarı televizyon odasına yöneldim. İdari binanın basamaklarını çıkarken kulağıma ‘bağırtılar’ geliyordu. Anlam veremedim önce, ses uzaktan, galiba televizyondan geliyordu. Binaya girip, televizyon odasına uzanan koridora yöneldiğimde anladım ne olduğunu. Yükselip - alçalan sesleri oldukça net duyuyordum şimdi. -İçeride kan gövdeyi götürüyorru! Ne yapabilirdim acaba?

Aşçı Yardımcısı Fehmi Abi!

-Fehmi Abi, bisikletini verir misin biraz tur atayım, canım sıkıldı.

-Olmaz abisi, geçen seferde böyle yaptın ama sonra ara ki bulasın!

-Abi valla bir kaç tur atayım getiririm. Söz! Erkek sözü!

-Fatihciğim erkekliğine bi lafım yok ama olmazzz! Gel biraz yardım et bana.

-Abi aslında bir işim var onun için istiyorum bisikleti.

-Ne işin olcakmış len! Bak burda bir sürü soğan var, patates var soyulacak, bundan ala iş mi olur! Yardım etsen azcık.

Yumuşak yüzlüydü, bisikleti esirgeyecek değildi, biraz daha ısrar etsem olacaktı bu iş ama fazla vaktim yoktu. Yarın ki yemeğin hazırlığına başlayan Fehmi Abi’nin bir anlık dalgınlığından yararlanıp bisikletin anahtarını kapı ardında asılı ceketinin cebinden aldım. Önce şu işi bir halledeyim, sonra kendimi affettiririm. Patates, soğan soymakta iyiyimdir.

Çarşıya beş-on dakikada ulaştım. Yetiştirme Yurdu Yardımlaşma Derneği'ne uğradım önce.

–Hay Allah! Kimse yok! Tülay Abla’nın iş yerine gitmeliyim. –İnşallah oradadır. Kızılay İş Hanı’na sürdüm hemen. Bisikleti kilitlemeden kaldırıma yatırıp, merdivenleri ikişer üçer zıplayıp, kapıyı tıkladım; sanki kapının ardında beni bekliyormuş gibi hemen açtı. Nefes nefeseydim. Ağzımda sözler birikmiş de artık dayanamamışım gibi şiddetle çıktı:

-Tülay Abla, Muhammet’i çok pis dövüyorlar!

-Nee! Gel otur soluklan önce. Ne oldu doğru düzgün anlat.

-Abla, odaya çekmişler. Müdür Yardımcısı ve Din Hocasının sesleri geliyordu. Araya almışlar dövüyorlar heralde. Fena sesler geliyordu. Ben de koştum derneğe gittim, kimseyi bulamayınca size geldim.

-İyi yaptın, Hikmet Teyze’yi arayalım hemen. Kaymakam Bey’le bir görüşmesi olacaktı. Şu anda orada olmalı.

-A-ha!

Hikmet Teyze, ortada...

Hikmet Teyze Dernek Başkanı’ydı. Hemen cep telefonundan aradı. Gerçekten de Kaymakam’ın yanındaydaymış. Hızlıca durumu anlattı. Bir müddet telefonda sessizce kaldı, karşı tarafı dinledi. Herhalde Hikmet Teyze telefonda dinlediklerini Kaymakam’a iletiyordu. –Peki dedi kapattı. Yüzü gülüyordu.

-Fatih zamanlaman muhteşem gerçekten dedi. Gururum mahcubiyete karıştı.

-Kaymakam Bey’in; -Kızım hemen Yetiştirme Yurdu Müdürü’nü bağla bana! talimatını duydum. Çocukları odaya çekip dövmek neymiş görsünler bakalım!

-.....
Yetiştirme Yurdu, Müdür Yardımcısının odası... az öncesi....

Din hocası hırsını alamamıştı. Kısa yoldan sonuca gitmek istiyordu. Üzerime yürüdü, vuracak gibi elini kaldırdı, neden sonra vurmadı. Artık dayak yemem kaçınılmaz görünüyordu.

-Ulan saygısız! Serseri! serseri! Elin ayağın rahat dursun kırarım onları! İçlerinde en acemisiydi. Bilmiyordu bu işi. Zaten ne biliyordu ki? Bir kere pedagojik formasyon yoksuluydu. Küçük bir çocukken anlamıştım bunu. Henüz ergen bile değildim. Çocuksu bir merakla;

-Hocam insanın karısını dudağından öpmesi günah mıdır? diye sordum.

Soru saçmaydı. Cevapta öyle; “....ktirgit ulan, terbiyesiz!” “Ben bunları kitaplarımda yazdım, ama okumuyorsunuz ki” gibi okkalı bir Yaşar Nuri esprisiyle geçiştirilecek soruya aldığım cevaba bak! “...ktirgit-terbiyesiz!” “Yarım hekim candan, yarım hoca dinden eder” demişler. Allah’tan ehil hocalar da tanıdım. Yoksa din hocası müsveddesi bu adamın ruhlarımızda açtığı; dinsel ve cinsel yaşamımızı tehlikeye sokacak yaraları sarmak nasıl mümkün olurdu?

Müdür Yardımcısı devam etti,

-Kimler var bu işin içinde oğlum çabuk söyle? Sinirlendirme bizi! İşin içinde olduğunu biliyoruz. Uzatma, bizi de oyalama! Diğer arkadaşlarınla da konuştuk onlar bazı isimler söylediler zaten.

Bu küçük numaraları yiyecek değildim. Elime ayağıma hakim olmaya çalışıyordum. Olmuyordu. Sesim artık titriyordu. İspiyonculuğa zorlanıyordum, bu kadarı da fazlaydı. İşi kayıtsız bir laubaliliğe vurdum.

-Hocam kim ne söyledi size yahu? Madem söylemişler, bana ne soruyorsunuz. Ben bu saatten sonra bir şey bilsem de söylemem zaten!

Cümlemi bitirmemle o rakamları görmem bir oldu: 141/301... Bu Müdürdü. O ana kadar küçük kıpırdanmalar dışında varlığını unutturmuş, vakti gelince de bir kaplan çevikliğiyle hamlesini yapmıştı. Doğrusu şaşkındım. Alamet-i farikası; Her zaman elleri arkasında kavuşuk, ağır ağır yürümesiydi. Hangi ara ataç, toplu iğne koyulan deri kutuyu kapmış ve yüzüme hamle yapmıştı? Gayri ihtiyari eskiv yapmış ve bileğinden tutmuştum. Tam gözümün önündeydi kutu. Parlayan metal civata başları gözümü alsa da, demirbaş zimmet numaraları çok net okunuyordu.

–Tak tak! Tak tak tak... Bu kapıydı, birisi tıklatıyordu! Benimkinden daha profesyonelce olduğu açıktı. Dikkatli bir kulak ayırt edebilirdi bunu. Kapıyı vuran, telaşlı ve acelesi olduğunu da hissettiriyordu. “Gel” talimatını beklemeden kapıyı açtı, başını uzattı; Memure Hanım Nezire Abla’ydı, telaşlıydı, yanılmamıştım.

-Müdür Bey, Özel Kalem’den Kaymakam Bey telefonda, sizinle görüşmek istiyor!

Ohh! Kaymakam’ın zamanlaması fazlasıyla iyiydi. İlk anda, suç üstünde yakalanmış çocukların şaşkın mahcubiyeti vardı yüzlerinde. Birbirlerine baktılar, şimdi düpedüz korkuyorlardı. Müdür çıktı odadan, ardından diğerleri, en son ben. Az sonra hızlı adımlarla merdivenlerden indiler. Ford minibüs çarşıya gitmek üzere hazır bekliyordu.

---------

Olayın şokunu üstümden atamamıştım. -Bu kafayla ders de yapılmaz şimdi. Koridorlarda volta atıp ne yapacağımı düşünüyordum. O dilekçeye imza koymamakla çok isabetli davranmıştım. Ama yetmemişti demek. Peki beni nereden biliyorlar acaba? Bir köstebek olmalı? Kim acaba?

Televizyon odasına girmişim. Kral Tv’de Popçu Ege’nin bir klibi dönüyordu. Berbat bir şarkıydı. Berbat şarkılara tahammül edemem. İçim daraldı. Dışarı attım kendimi. O da ne? Yurdun önünden geçen bir tırdan da aynı şarkı yükseliyordu. Şoförler Müslüm’den ne zaman vazgeçtiler? Her şey üstüme üstüme geliyordu sanki. Bugün yaşadığım tek güzel şey, Kaymakam Bey’in mükemmel zamanlamasıydı. Koridorlarda dolaşmaya devam ettim.

- Naber yiğit, nasılsın bakalım?

Bu Müdür’dü. Az önce ağzımı, burnumu kırmaya taammüden azmeden adam? Acaba döndüklerinde kaldığımız yerden devam eder miyiz diye düşünürken, neydi bu muhabbet?

-İyidir hocam ne olsun.

-Cüneyt nerde biliyor musun?

Kesin bir dümen dönüyor, çocuğun başını yakacaklar. Sıra onda herhalde. Cüneyt yurttan atılan sınıf arkadaşım. Staj yaptığı dükkanda yatıp kalkıyor. Okul bitene kadar kalacak en azından. Daha ne istiyorlar acaba?

-Hocam kaldığı yeri bilmiyorum. Ama araştırayım isterseniz, belki bulurum.

-Tamam bulursan söyle gelsin yurda.

-Peki.

Müdür beni bugün şaşırtmaya kararlı anlaşılan. Ne değişti bir iki saat içinde? Nasıl bu kadar kıvrak olabiliyor? Kıvraklığının sinyalini, yüzüme hamle yaparak vermişti ama, bu kadarı fazla değil mi? Yok yok, kesin bir iş çeviriyor bunlar! Müdürün sahte gülüşü, içimi iktidardan düşen insanlara duyulan acıma hissiyle doldurdu. Niye mutlu etmiyor bu durum beni?

----------

Tülay Abla’nın İşyeri...

Tülay Abla’nın ısmarladığı soğuk kola bisikleti kilitlemeden bıraktığımı aklıma getirdi. Merdivenleri yine çıktığım gibi hızlı hızlı indim. Korktuğum başıma gelmedi. Bisiklet bıraktığım gibi duruyordu. Kendimi çarşının içinde bir gezintiyle ödüllendirdim. Bu geziyi hak etmiştim. –Muhammet bu kıyağımı da unutmasın. Acaba ne haldedir? Çok dayak yemiş midir?

Yetiştirme yurdu... Akşam üzeri...

Yurt yöneticileriyle karşılaşmamak için futbol sahasının oradan girdim içeri. Muhammet’i de orada gördüm; kavak ağaçlarının dibine kukumav kuşları gibi tünemişti.

-Amcaoğlu nasılsın?

-İyidir Fatihim, ne olsun.

-Hocalar seni de çekmişler içeri?

-Ulan bu yurtta hiç bir şey de gizli kalmıyor ha!

-Çok dövdüler mi?

-Tavuk mu dövüyorlar lan? Gerçi Müdür biraz coştu ama son anda yırttık.

-Amcaoğlu müjdemi isterim?

-Ne müjdesi? Zaten canım sıkkın, uğraşma benimle.

-Sen müjdemi söyle, hiç bir sıkıntın kalmayacak?

-Yahu defol git başımdan, canım sıkkın diyorum!

-Amcaoğlu akşam yemeğinde kadayıf....

-Bu mu lan müjde, manyak mısın oğlum sen! Belanı arama bak!

-Yahu insanlara da iyilik yaramıyor ha!

-Ne iyiliği lan?

-Müjdemi beğenirsen kadayıfını alırım, kabul mü?

-Kabul, ama çabuk söyle, uzatma. Ayrıca müjdeni beğenmezsem, senin kadayıfını aldığım gibi bir de sopa çekerim sana görürsün o zaman müjdeyi.

-Sen içerideyken, ben Fehmi Abi’nin bisikletine atladığım gibi Tülay Abla’ya gittim, seni dövdüklerini söyledim. Yani dövdüklerini zannediyordum, öyle söyledim.

-Ne! Ciddi misin! –Eeeee?

-Hemen Hikmet Teyze’yi aradık.O da Kaymakam’ın yanında değil miymiş.

-Haaaa!

-Kaymakam’da yurdu aramış.

-Tamam tamam, ben odadayken telefon geldi zaten.

-Kaymakam ne demiş biliyor musun Müdür’e?

-Ne demiş?

-O çocuk hemen o odadan çıksın!

Sözün burasında ikimiz de kahkaları koyverdik.

........

(Hikayedeki tüm kişi ve olaylar gerçektir. Valla! Fakat bu hikayede adı geçenlerin hiç birisi hikayeyi okuduklarında memnun olmamıştır. Bir tek Hasan Bekçi hikayeyi okumasa da, hikayesinin yazılmasından dolayı duygulanmış, çenesini titretmiştir. Hasan Bekçi'nin kahverengi ceketi çıkarıp lacivert bir pilot mont giymesi de beni duygulandırmıştır.)

OTOBÜSTE...

2010-07-21T03:21:00.000-07:00

Yargı ve Büyükşehir Belediyesi’nin atıştığı, halkın otobüslerde sıkıştığı neşeli günlerdi. Belediyenin otobüs biletlerine yaptığı zam, tam 6 yıl sonra mahkeme kararıyla bozulunca fiyatlar yarı yarıya düşürülmüştü. Yargı kararıyla, sanki zaman tünelinde hem de çok ucuza seyahat ediyorduk. Bu nostaljik yolculukları balık istifi halinde yapmamız dışında keyfimize diyecek yoktu. Belediye başkanı yeni fiyatların (yani eski fiyatların) masrafları karşılamadığını, otobüs sefer sayılarını azaltmak zorunda kaldıklarını söylüyordu.

İş çıkışı otobüsle eve dönüyordum. Olsa olsa lise 3’e giden, an itibariyle lise 3’den evlerine dönen dört kopil, önlü arkalı koltuklarında sohbet ediyordu. Ayaktaydım. Kuşbakışı, kah gözlerimle kah kulaklarımla onları izliyordum. Bir yandan da yanımda duran kızın mesaj trafiğini, bozuk gözlerimin görebileceği mesafeye kadar getirdiği cep telefonunun ekranından takip ediyordum. Parmakları tuşların üstünde adeta dans ediyordu. Mesaj yazmıyor sanki “yetenek yarışmasında” show yapıyordu. Şaşkınlığım birkaç mesaj sonra hayranlığa dönüştü zaten. Tek hayranı ben değildim tabi . Yazdıklarından anladığım kadarıyla bir başka hayranı daha vardı. Onu ne kadar sevdiğinden filan bahsediyordu. Mutluydu. Ayakta yolculuk yapıyorsanız ve yanınızda mutlu bir kız varsa siz de mutlu oluyorsunuz.

Bizim dörtlü hararetli hararetli tartışıyordu. Daha doğrusu içlerinde en cevval olanı diğerlerini ikna etmek ister gibi elini kolunu sallayarak coşkuyla bir şeyler anlatıyordu.

Arka sırada bir kız ve munis görünüşlü bir erkek oturuyordu. Üç erkek ve bir kızdan oluşan grupta kız kimin yanında –ya da hangi erkek, kızın yanındaysa- oturuyorsa onun sevgilisi olmalıydı.

Munis, gelecek kahveyi, münasebetsiz sesler çıkarmadan ve üstüne dökmeden nasıl içebileceğini hesaplayan damat adayı gibi munisti. İçinde bulunduğu durumun nezaketinden

Cevval’in coşkusuna karşılık veremiyordu. Fakat bu coşkunun çok masum olmadığını da sezmişti. Cevval’in coşkusunda kızı etkilemeye çalışan gayrı meşru çaba hissediliyordu.

Anlaşılan, Munis ve kızın ilişkisi henüz, ‘resmi manita’ düzeyine ulaşmamıştı. Cevval’in yarattığı coşku seli kızın gönlündeki bentlerden bir kaçını yıkabilirdi. Acilen bir şeyler yapması gerektiğini hissediyordu. Cevval, iki el kol hareketi, bir kaç süslü cümle ve ukalaca tavırlarıyla –kadınların ukala erkekleri sevdiğini söylememe gerek yok sanırım- şimdiden bir kaç puan kazanmıştı. Ben, “haydi oğlum artık harekete geçmelisin!” diye düşünürken, Munis sanki düşüncelerimi okumuş gibi sakin görünüşünden beklenmeyen bir atiklikle Cevval’e sordu:

- Başkasının içtiği suyu içer misin?

Cevval kendi konuşmasının şehvetine kapıldığı için hiç düşünmeden cevapladı.

- İçmem!

İçimden, “ben olsam içerim lan, noolcak” demek geçti. Hem soruda da bir tuhaflık vardı sanki ama Munis’in ne diyeceğini daha çok merak ediyordum.

Munis kısa ve net konuştu:

- Mantıklı bir cevap. Sen gerçekçi bir kişiliksin.

Cevval, gerçekçi olmak çok matah bir şeymiş gibi, sanki iltifat edilmiş gibi sırıttı. Munis’in neyin peşinde olduğunu o an fark ettim: Cevval’i çok pis tufaya düşürmüştü. Kıza, “sen bunun böyle atak ve cevval olduğuna bakma, duygusuz, şerefsizin teki bu!” diyordu.

Ben de, Munis’e hak verdim. Cevval’de tekinsiz bir şeyler vardı .

Akabinde aynı soruyu kıza yöneltti.

Soruyu, sıraya uygun olarak Cevval’in yanında sessiz sakin oturan elemana değil de kıza sorması profesyonelceydi. Karşılaştırma imkanı olsun, kontrast oluşsun, ak koyun, kara koyun ortaya çıksın istiyordu. İnce ve nazik bir zekası, yüksek bir dehası vardı.

Kız, kendinden beklendiği şekilde, idare-i maslahatı tercih etti:

- Kimin suyu olduğuna bağlı. Sevdiğim birininse….

Ah dedim içimden, “kesinlikle siyasete atılmalısın bebeğim, sen bunun için yaratılmışsın!”

Kız arkadaşının da notunu verdi.

– Sen de temkinli bir kişiliksin.

Munis, kız arkadaşının cevabından duyduğu memnuniyetini ustaca sakladı. İyi bir poker oyuncusu olup kumarhanelerde fırtınalar estirebilecekken lise 3’e gidip, akşamın bu saatinde halk otobüsüyle kös kös evine dönmesine hayıflandım. Ama ben potansiyelini göz ardı edip sevdiği kız için otobüs köşelerinde türlü numaralar çeken erkeklere saygı duyarım.

Munis’e dikkat kesildim. Ustaca kurgulanmış, saçma sapan bir soruyla neler yapıyordu böyle! Kaşla göz arasında kendisi için tehlike arz eden Cevval’in ağlarına resmen bir gol atmıştı. Fakat golünü atıp zamana oynayacak tıynette biri değildi. Durmaya hiç niyeti yoktu. Attığı golün ardından mesele kendisi için kapanmışken ön sıradaki Sessiz Sakin’den bu muhteşem soruyu esirgemeyişi de ince zekasına işaret ediyordu.

Sessiz Sakin’in “içinde bir bohem yatıyormuş meğer” dedirten cevabı geldi:

- İçerim ben ya, ne olacak!

Zihnimin bir yanı hala sorudaki tuhaflığı çözmeye çalışsa da Sessiz Sakin’e aynı düşünceyi paylaştığınız insanlara duyulan bir yakınlık hissettim. İşte dedim, “işte benim adamım!”

Munis de benimle aynı düşüncedeydi, coşmuştu.

- Sen maneviyatçısın, duygusalsın, aşk çocuğusun!

Munis, hiçbir adımı boşuna atmıyor, Garry Kasparov’a şapka çıkartacak hamlelerle ilerliyordu. Etkisiz ve tehlikesiz elemanı, “duygusalsın, aşk çocuğusun” gibi özenle seçilmiş sözlerle taltif ederek Cevval’in çekmeye çalıştığı ilgiyi başka yöne kaydırıyordu.

Tüm bunlar yaşanırken, yanımdaki kızın aşk trafiği de son sürat ilerliyordu. En azından bizim otobüsten hızlı gittiği mesajlardan anlaşılıyordu. Mesajla evlenme teklifi alması an meselesiydi. Seyahatimiz bitmeden evlilik teklifi yetişse iyiden iyiye keyiflenecektim. Bu kadar hızlı mesaj yazan bir kız mesajla gelen evlilik teklifini hak ediyordu doğrusu.

Kızın işleri yolunda gittiği için dikkatimi tekrar bizim dörtlüye çevirdim. Neredeyse utanmazca onları izlediğim için sohbetlerine bir yerinden dahil olacağımı hissetmiş gibi hiç biri kafasını kaldırıp şöyle bir etrafına bakmıyordu. Oysa kızın mesajlarına bakarken zihnimde bir ampul yanmış, sorudaki tuhaflığın ne olduğunu bulmuştum. Onları da aydınlatmalıydım.

Cevval, yediği golleri bir hissi kablel vuku ile ya da Munis’in yüzündeki, “korner çizgisinden gelen topu harika bir yarım voleyle ağlarla buluşturmuş futbolcu mutluluğu” ifadesinden anlamış olacak ki, aynı soruyu O’na sordu.

Uyanık Munis bu fırsatı da kaçırmadı. Attığı gollere doymuyor adeta hat trick peşinde koşuyordu.

- Benim için de kimin suyu olduğu önemli tabi.

Munis için adeta bir zafer gecesi yaşanıyordu. Cevval fakat saf arkadaşının ağlarına şık bir plase ile üçüncü gölünü atmış kız arkadaşına da “bak bir ortak noktamız daha ortaya çıktı, bu hızla gidersek evleniriz biz!” demek fırsatını kaçırmamıştı.

Sesiz Sakin gibi, “içerim yaa noolcak” demeyişindeki ustalığa da dikkatinizi çekerim. Bu çocuk ‘aşk oyunlarını’ gerçekten iyi biliyordu.

Sorular sorulmuş, cevaplar alınmıştı. Muhabbetin başka bir konuya kayacağını düşündüğüm için paniklemiştim. Allahtan Cevval yediği gollerin acısıyla saçmalıyordu. Lafa bir yerinden girip kendi cevabımı söylemek, mümkünse sorudaki tuhaflığa da dikkatlerini çekip huzura kavuşmak istiyordum.

Muhitimize yaklaştıkça yolcular inmeye başlamıştı. Bizim dörtlünün arka sırasından da bir yolcu kalktı. Boşalan yer, sanki kendisinin doğal hakkıymış gibi ağırdan alarak hareketlenen kızdan hızlı davranıp yüzsüzce kuruldum koltuğa ve lafa girmenin fırsatını kollamaya başladım. Fakat utangaç birisi olduğum için bir türlü cesaret edemiyordum. Benim inmeme üç durak kala bizimkiler toparlanmaya başladı. Munis yerinden yarım kalkmış, koltuğun demirini tutuyordu.

İşte o an bir cesaret geldi. Bu, tüm sene boyunca sevdiği kıza açılamayan ama okulun son gününün ve sivil giyinmiş olmanın verdiği rahatlıktan mütevellit, aşkını itiraf eden çocuklarınkine benzer ama kesinlikle daha yetersiz bir cesaretti. Munis’in demiri tutan parmağına belli belirsiz, usulca dokundum. Bir anlık kararsızlıkla arkasına döndüğü sırada ben de onun gibi doğrularak kulağına doğru başımı uzattım. Yolcuların, hakkımda, gençlerin muhabbetine salça olmaya çalışan ‘yancı moruk’ diye düşünmelerini istemiyordum. Sesimi ‘fısıltı’ moduna ayarladım. Gözlerimle, orta kapıda birikmiş arkadaşlarını da işaret ederek:

- Dostum başkasının içtiği suyu hiç biriniz içemezsiniz dedim.

Büyük pokerci domuz gibi anladığı halde, “nasıl?” dedi.

İnmesi gerektiği için hızlıca açıkladım:

-Çünkü o su içilmiştir artık, o su artık geri dönülmez bir yola girmiştir.

Munis, bir gol de bana atmaya niyetliydi anlaşılan. Bu gece onun gecesiydi, gol atmaya doymuyordu eşşek sıpası!

Merdivenlere doğru yanaşarak,

-Ama ağabey pet şişeden diyorum ben!

Amerikan filmlerindeki gevşek ağızlı zenciler gibi, “hey dostum, lanet olsun! Bu gece senin gecen, attığın golleri izledim, harikaydın ama bunu bana yapma!” demek ardından da eklemek istiyordum, “bu soruyu kişilik tahlili yapmak için değil, insanı gıcık eden lanet bir mantık sorusu olarak, ya da başkasının içtiği bardaktan içebilir misin gibi bir şeyler sormalısın…”

İnmesi gerekiyordu, ellerimi iki yana açtım, "artık o suyu fazla düşünme" dercesine dudaklarımı bükmekle yetindim.

İndi ve gitti.

Gözlerim mutlu kızı aradı. Yoktu.

Beklediği evlilik teklifi gelmiş, mutluluktan içi dışına, dışı otobüse sığmamış olmalıydı. Önüne çıkan ilk durakta otobüsten atlamış, kalan yolunu elinde sıkı sıkıya tuttuğu telefonuyla serin gecede yürüyerek gitmeye karar vermiş olmasını umdum.

Sabit Müktesebat

hüzünlü bir aşk hikayesi...

2010-07-19T03:28:00.000-07:00

ayakabılarını çıkarıp, ellerine aldı,
gözlerinin içine bir an bakıp
'seni seviyorum'
dedi utangaç bir sesle ve
gerisin geri koşmaya başladı.
O kadar hızlı koşuyordu ki,
"ben buna yetişemem lan!" dedi ve
"heey! ben seni sevmiyorum"
diye alelacele bağrıp koştu,
ters tarafa doğru...

içimden geçenler

2010-07-16T16:20:00.000-07:00

içinden geçenler öyle güzeldi ki,
dayanamadı
içinden geçenlerin peşisıra
içinden geçti gitti

KLİŞE

2010-07-16T16:10:00.000-07:00

sonra şöyle dedi,
"hey dostum senin o koca kara kıçını lanet olası amerikan replikleriyle tekmelerim, beni anlıyor musun ha?"

İsrail işin bitik!

2010-07-13T05:27:00.000-07:00

Baba, taşı alıyım mı dedi.
İsraile atacaksan alabilirsin dedim
Dünden razıydı.
Tamaaaaaam! dedi.
İsrail işte şimdi işin bitti! dedim.
3 yaşındaki çocukların öfkesi yıkacak seni diye ekledim.

Tuzluk 37

2010-07-10T16:52:00.000-07:00

Hiç bir şey yapamıyorsak bile, Suriye sınırındaki mayınları, eşekleri mayınlı araziye salıp telef ederek çözmeyi, eşek sayısı yetmezse Ankara’dan bile eşek transfer edilebileceğini teklif eden arkadaşıma, eski bir siyasi abimizin “İş Ankara’dan eşek göndermeye kalsın, o konuda pek sıkıntısı yaşamayız” demesi!

Bu Ergenekoncular şimdi iyice ayağa düşmüş darbe planlarını alınlarının akıyla becerebilseydi eğer Türkiye amma da fantastik bir diyar, iyice gerçeküstücülüğün belki de dadaizmin merkez üssü olacakmış be!

Bir vakitler, şehir ve teknoloji yorgunu orta yaş üstü ablaların tek arzusu Ege’nin şirin bir sahil kasabasında ille de küçük bir butik açmaktı. Hayır, Ege butikten geçilmeyecekti de o butikten kim giyinecekti acaba? Ondan sonra butikten giyinin gariii” diye slogan üretsen, “iki alana bir bedava” diye kampanya türetsen kaç para!

Bir arkadaşımın son numarası şuymuş: Minibüse bindiği vakit, “Müsait bir yerden geçer mi?” diye soruyormuş. Aldığı cevaplar ise, “La havle vela kuvvete” şeklinde özetlenebilirmiş! (Ayhan Akkuş’a teşekkür ederim)

Şofor bey, müsbil bir yerde eğleniver, inacağum geldi, amanın pek müsbil olsun” söz öbeğini minibüs şoförüne söyleyebilene kola ısmarlıyormuş bir vakitler arkadaşım ve avanesi. Bi denesenize siz de!

II. Abdülhamid için “Ulu Hakan mı, Kızıl Sultan mı?” diye soran sinsiler, bizi “Ya tamam ulu falan değildi ama kızıl da değildi hani” ortalamasına razı etmek ister gibiler. Peki biz yer miyiz bu numaraları!

Sevgilisi tarafından, yıllar içinde Türk yakın tarihi konusunda aralarında oluşan fikir ayrılıkları sebep gösterilerek terk edilen arkadaşım, ne zaman hislense “Ulan inkılap tarihi yaktın beni!” diyordu.

Benimle, “Aydın/Aydınlık/Karanlık/İlerici/Gerici/Dinci” vs. gibi içi boşalmış anlamsız kelimelerle konuşmaya kalkanın gözünün yaşına bakmam ağzına ağzına vururum sumsuğu! Hayır ona da gücüm yetmez ise buğz ederim bilesiniz!

Tuzluk 36

2010-07-10T16:42:00.000-07:00

Onca kavganın, gürültünün koptuğu Meclis Plan ve Bütçe Komisyonu aslında minicik bir yer. Kutu gibi!
Hazine’de büyük para kasaları olmadığı, para transferlerinin bilgisayar üzerinden gerçekleştirildiği bilgisi ne örselemişti bünyeyi!

Haber sunucuları, çeşitli olaylarda, ölü sayısı arttıkça, sanki sinsi sinsi, sanki mahçup mahçup mutlu oluyor gibiler mi ne? Yoksa ben miyim fesat?

Beş yıl Taekwando yapıp, bunun üç yılında “hiaayyyt!” diyememiş insanım; hep böyle ezik hep böyle naçar…

Ekmek, aslanın ağzından midesine halkımızın derin ve sessiz mutabakatıyla inmiştir. Ama bu emektar deyimi artık daha fazla zorlamanın kimseye bir faydası yoktur, ötesi nahoştur.

Dünyadaki her şeyle rekabet halindeki arkadaşım, smaç basan LeBron James’e “ben de yaparım ki aynısını” diyor. 1,65 boyuna bakmadan mı, kifayetsiz muhteris!
Bir arkadaşımın, üniversitenin ülkücü reisine, “Abi sizin yanınızda biz elma kurdu gibiyiz” demesi...

Bekir Fuat’ın, durup durup, “Bir cennete gitsek var ya!”, “Bizim cennete gitmemiz lazım, ben düşündüm de cehennem hiç bize göre değil” çıkışları...

Yeni tanıştığım bir şair arkadaş, 45 dakika süren belediye otobüsü yolculuğu boyunca kulağıma fısır fısır şiirlerini okumuştu da nasıl ürkmüştüm...!

Tuzluk 35

2010-07-10T16:34:00.000-07:00

Dikkat Sosyolojik Tespit!; “Vasati 40 çöp” bir nesli zannedilenden çok etkilemiştir, iz bırakmıştır. “Ortalama 40 çöp” ise ortalama bir zeka alametidir, kınanasıdır.

Seyreltilmiş Sosyolojik Tespit: Tamam anlıyorum, başka bir yolunu bilmiyorsunuz, -ben de bilmiyorum- ama sizce de İslami bir radyodaki şu anons: “…bilmem ne peynirleri sabahın duasını sunar” kulağı tırmalamıyor mu? Akşam’ın duasını da “Uyutaş yatakları” sunsun, tam olsun…

Kredili Yurtlar Kurumu’nda kalışının türlü faydalarını sıralayan gence, kız arkadaşının “Fakirsin sen, fakir!” temalı müstehzi gülüşü bunca yıl sonra bile içimi ezmeye devam ediyor. İçinizdeki uyanıklara söylüyorum; o kişi ben değilim! İster inan ister inanma!

Ankara’da SOLFASOL diye bir muhit var.

“Ne olursan ol yine gel” çağrısına uyup gittiğimiz hoşgörü abidesi Hz.Mevlana’nın türbesinde/müzesinde, giriş ücretlerini ödeyip turnikeleri geçtikten sonra, galoşlarımızı giyip içeri ilk adımımızı attığımızda bizi karşılayan; ziyaretçileri “Cep telefonunu kapat, aranızda konuşmayın, höt, zöt” diye azarlayan asabi bir turist rehberi oldu. Akabinde, “Siz de şöyle geçin bakayım!” diye içeri kovaladı bizi bu! Nasip böyle bir şey işte…

Bir arkadaşımın, Konya’dan aldığı ve üzerinde “Ya olduğun gibi görün, ya da göründüğün gibi ol” yazılı tahta kaşığın aslında plastik olduğunu farketmesi… (Erkan Yaman’a teşekkürler)

Söz Mevlana’dan açılmışken, şunu da iletmesem çatlarım: Feysbukta “Mevlana beni görse ‘Sen gelme’ der diyenler” adlı bir grup var. (Emrah Yurtlu’ya teşekkürler)

“Zor adamım ben”, “benim kadınım/erkeğim beni taşıyabilmeli (ne demekse!), “… tabi ben çok duygusal olduğum için”, “çok çalışıyorum, bütün iş yükü benim üzerimde şekerim” türü cümlelerle konuşanlar hinterlandıma yaklaşmasınlar. Döverim! Yaparım bunu!

Hakkı Bulut’u hep sevdim, hep seveceğim. Ben Buyum!

Yıllarca, her sabah kahvaltısında yeğenimle aramızdaki o, ‘yumurtanın dibini kim sıyıracak’ gerilimi de neydi be!

Turşuyu kavurmayı düşünen akıl nasıl bir akıldır anlamadım. Tadına lafım yok ama nasıl düşünmüş turşuyu kavurmayı, ben işin orasındayım. Adam hamsili baklava yapıyor sen hala turşudasın, mısırdasın diyorsan sen de haklısın cigerparem..

Tuzluk 34

2010-07-10T16:33:00.000-07:00

Baykal’ın bir çarşaflıya rozet takması ile Tayyip Erdoğan’ın Baykal’a rozet takması arasında çok ince bir çizgi var.

Bilmem fark ettiniz mi, kuruyemiş dünyasında “süper karışık” diye bir kategori peyda oldu Bu nevzuhur hiyerarşik yapılanmanın her ne kadar karşısında olsam da hastasıyım süper karışığın...

“Tam hayallerim gibisin, sevmem çok kolay olacak. Sen de beni bir seversen aşkımız olay olacak...” Bu güzel Burhan Çaçan şarkısını, “Kaba yerlerim gibisin ....” anlayıp da, “böyle şarkı mı olur, ne tuhaf sözleri var” diye eleştiren arkadaşıma ne demeli...

Camilerde koşuşturan sabi sübyana bağıran çağıran yaşlı emiceler yok mu, işte her şeyin sorumlusu onlarmış gibi geliyor bana...

Siz bir köşede usul usul kitap okurken sinsi gibi yaklaşıp kitabın kapağına izinsiz bakan, ardından da “Haa bunu mu okuyorsun!” ya da “Ben onu okudum bir halta yaramaz” gibi yorumlarla ilişkinize yine sinsice hiyerarşi sokuşturmaya çalışan egosantrik arkadaşlarınızla münasebetlerinizi gözden geçirmenizde sayısız fayda mülahaza ediyorum.

Bir arkadaşımın çoban babası hislendikçe Al Bano ve Romina Power’ın Felicita şarkısını söylermiş vaktiyle. Ben de, O.. Çocukları filminde bu şarkı çalınca, hüngür hüngür ağlayacaktım az daha. Bir de “felicita” mutluluk demekmiş. Nasıl mutluluksa!

Ucube gibi dimdik saçlı ve acaip düşük bel pantolonlar giyen trendy gençleri, 80’li yıllardaki kıyafetlerine bakıp bakıp, “Biz bunları nasıl giymişiz yahu, kılığa bak kılığa!” diye dertlenen büyüklerinden daha büyük bir utancın beklediğini birinin bunlara söylemesi lazım acilen.

“Böyle bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum” diyen insan vardı, bildin mi? İşte ben onunla karşılaştım. Ciddi ciddi, “Böyle bir dünyaya çocuk mu getirilir olm yaa” dedi bu. Memnun oldum, “Sizi karikatürlerde yaşıyor zannediyordum” dedim ben de. (AROG’da da bu minvalde bir espri var ama ben filmi izlemeden önce yazmıştım ki bunu!)

Tuzluk 33

2010-07-10T16:31:00.001-07:00

Erbakan Hoca’nın en sevdiği tatlının, kaymaklı ekmek kadayıfı olduğunu öğrenen arkadaşımın oyları o gün bugün Saadet’e.

Ülke Tv’de yayınlanan Sıradışı adlı programın sunucusu, kapanışı şöyle yaptı: “Ben Turgay Güler, iyi geceler diler.” Kamyon arkası yazılarını andıran bir cümleyle programı kapatmak gerçekten de çok sıradışıymış! Tebrik ederim.

İslami bir radyoya telefon bağlantısıyla katılan 7-8 yaşlarındaki çocuğun isminin Yasin olduğunu öğrenen Dj’in, “Yasinnnn...... Vel kuranil hakiymmm yani” diye espri yapması! (Fevziye Kurban’a çok selam)

Evine gittiğim zaman Ablam, “Haşmetttt bak dayın gelmiş” diye talimat verince, Haşmet, neredeyse çıkar gelir ve üstüme zıplar, tıpkı bir çocuk gibi kollarını boynuma dolayıp sarılarak beni selamlar, sonra da kucağımda yatardı bir müddet. Eğitilmez denen kediye böyle numaralar öğreten ablam mıydı garip yoksa ismi-cismi tuhaf bu kedi miydi onu anlayamadım hiç.

Büyük alışveriş merkezlerindeki kalabalıklar beni dehşete düşürüyor. Ne zaman böyle bir yere yolum düşse, karınca gibi insan sürüsüne bakıp bakıp, “bunlar bana bir girişse ağzımı burnumu ne kırarlar be!” diye düşüncelere dalıyorum ve bu durum beni gerçekten de çok ürkütüyor.

Mahzun-i Şerif’in Atatürk için yaktığı bir türkünün klibi dönüyor şu sıralar Halk Tv’de. Nakaratı şöyle; “Bir Daha Gel Gel Samsundan/Sarı Saçlım Mavi Gözlüm/Nerde Nerde Nerdesin Dost!” Bildiğin türkü yani, çok acaip, çok değişik...

“Halkımız bu konuda çok bilinçsiz, bilinçlenmek şart, bu da ancak eğitimle olur efendim!”

Bu sözleri hatırladın değil mi? Herkesin birbirini bilinçsizlikle suçladığı ve bilinçlenmeye davet ettiği ne tuhaf bir dönemdi o...

Benim yatılı okuduğum yıllarda, parasını ütüleyen, (bildiğin ütü işte buharlı filan) sonra da gıcır gıcır cüzdanına koyan bir arkadaşım oldu şu fani dünyada. Valla bak!

Korsan’la mücadeleye HAYIR!!!

Tuzluk 32

2010-07-10T16:27:00.001-07:00

BM Genel Sekreteri BanKi-mun Kudüs’de görüşmelerini sürdürürken İsrail uçakları Gazze’deki BM binasını bombaladı. Bunun üzerine BanKi-mun sadece, “bir hata olmuş!” diyebildi. Ülke Tv Anahaberde yayınlanan bu haberin dönüşünde spiker Ersoy Dede dayanamayıp; “Sayın seyirciler bu haberin ardından Genel Sektere sormak lazım, “SenKi-mun sekreterisin?” dedi.

Acılı Filistin halkının topraklarını sattığından hala(!) dem vuranlar, vicdanlarını satılığa çıkarmış dünya liderlerini ve kısmen halklarını görmüyorlar mı?

“Eskiden buralar hep bizimdi” söyleminin Osmanlı bakiyesi olmamızla inceden inceden bir ilintisi var mı ne?

“Yazarımız yıllık izninin bir bölümünü kullandığından bugünkü yazısını yazamamıştır” tadını yaşayabilmek için bütün bu yazıp çizmeler!

Bir gün bir yerde konuşma yapmak fırsatı yakalarsam eğer, “Tam da birlik/beraberliğe ihtiyacımızın olduğu böyle bir dönemde….” klişesini kullanmak azim ve kararlılığındayım. O ne bereketli, o ne verimli bir sözdür öyle!

Okuduğu kitapta “yediğiniz karpuzun tadı tuzu yoksa, -kelekse- sonuna kadar yemek zorunda değilsiniz” cümlesini okuduktan sonra aniden kitabı kapattı ve masanın altındaki çöp kutusuna bıraktı.

Şu sıralar yerli yersiz, iki lafın birinde “hani, hani” diyenleri dinleyemiyorum bilesiniz. Konsantrasyonum dağılıyor, hemen sevgili Türkçemizin ne kadar yozlaştığıyla ilgili tespitlerle dolup taşıyorum ve kendimi yollara vurasım geliyor.

MSN’de online olduğu halde kendini sürekli çevrimdışı gösterenler bana hep biraz sinsi, biraz bencil, biraz nemelazımcı, biraz magazin programları hastası, hatta biraz röntgenci gibi geliyor…

Tuzluk 31

2010-07-10T16:26:00.001-07:00

Koca koca Profesörlerin, hocaların tartıştığı 'Mahalle Baskısı' konusu bana hep art niyetli geldi. Efendim şimdi burada "eşyanın tabiatı gereği…" diye başlayan cümlelerle konuya sosyolojik açılımlar getirecek değilim ama şu kadarını söylememe izin verin: 'Baskısı' olmayan yerden, ne köy olur ne kasaba!'

CHP, İstanbul Büyükşehir'i kazanırsa ilk icraatı AKBİL'i, HALKBİL yapmak olacaktır. Bu kesin. Aha da buraya yazdım!Ha kazanır mı orası ayrı konu…

"Çok sıradışıyım, bambaşkayım" havalarında, orada burada taşa/betona bağdaş kurup oturan kızları her gördüğümde, bir Habibe Teyze edasıyla, "yavrııım taşa oturmayın çocuğunuz olmaz bak, emi yavrıımmm!" diyesim var.

Gazze saldırıları başlayınca, aldığı Parlaiment sigarasını içmeye ara veren kifayetsiz protest arkadaşım, ateşkes sağlanınca kaldığı yerden içmeye devam etmiş. Bana da ikram etti de oradan biliyorum!

Gerçek Hayat'ın mutfağında davul fırın var. Ne güzel lan! Ev gibi dergi.

Elini altına tutunca su akıtan, şampuan damlatan ve elini kurutmak için hava üfleyen cihazları bir yere kadar anlayabiliyorum. Ancak üstünden kalktığın zaman sifonu kendi kendine çeken otomatik alafranga tuvalet de neyin nesi! Tuvalet teknolojisi nereye varmak istiyor çok merak ediyorum doğrusu!

Fatih'te bir büfede eşarp satılıyor. Üşenmeyip sordum, siz mi satıyorsunuz diye. "Bir tuhaflık mı var?" diyen bir bakışla "evet" dedi büfeci. İki goralıyı bünyeye kattıktan sonra hediyesi 5 milyondan eşarplarınızı alabilirsiniz. Böyle bir ürün çeşitlendirmesine giderek fark yaratan zihniyettir yuvarlak krizden bizi kurtaracak.

Vizyon kelimesinden daha fazla sevmediğim bir kelime varsa o da misyon'dur. Bir de inovasyon var ama onun yeri ayrı!

Mutlaka ve tabi ki daha fazlası ama benim için Yusuf Kaplan; Pergel Metaforu, Medeniyet Perspektifi, Primitif ve Tekel 2000 Sigarasıdır.

Askerde ne zaman şınav çektirseler, "ben devlet sanatçısıyım kardeşim, şınav çekmemem lazım!" diye mızıldanan bir arkadaşa için için kızardım. Meğerse şınav çektikçe kaslanan kolları keman çalmasına engelmiş, bu da onun ekmek parasıymış. Bunun operet bir arkadaşının durumu daha fenaydı. Zira sabah akşam bağırıyorduk ve eleman 'bağırmanın eğitimini' almıştı ömrü boyunca! Yaa, ne tuhaf dertler var şu hayatta, haline şükret dostum!

Tuzluk 30

2010-07-10T16:25:00.000-07:00

CHP, Şişli Belediye’sine (Muharrem) Sarıgül soyadlı bir aday göstererek gönlümdeki iktidar tahtına nasıl da sereserpe kuruldu!

İnsanın yazar arkadaşlarının olmasının tek güzel tarafı, “Oğlum yine bir kitap çıkarmışsın lan, Vadi’deyim, gel de şunu imzala bir zahmet” diyebilmektir. (‘Kayıp Halife’ – Mustafa Yahya Coşkun)

Bir arkadaşımın eşi müslüman olmuş. Vaktiyle demişim ki bu arkadaşa ben; “Abi yenge hanım müslüman olmuş zaten ama o kendini hristiyan sanıyor!” Nitekim gelmiş sözüme. Gayrimüslim iken oruç tutarsan sen olacağı budur işte!

Fabrika Satış Mağazası: Nasıl yani!!!

Çocuğu çabuk uyusun diye hızlı hızlı masal okuyan anneye selam olsun!

Her iddiasına girerim ki, Friedrich Nietzsche bugün yaşasaydı o görkemli bıyıkları bırakamazdı. İyi ki de günümüzde yaşamamış, zira bıyıksız bir Nietzsche’nin attıracağı en kral aforizmaya dönüp de bakarsam şerefsizim!

Hadi, Zaman, Yenişafak, Vakit vb. muhafazakar gazetelere röportaj verenler tüm sempatiyi kapma gayretkeşliğiyle, “aslında ne kadar dindar oldukları, beşe beş kattıkları!” yalanını söylüyorlar da, adı geçen yayınlar niye hep tam da bu riyakar sözleri manşete çekiyor. Yoksa onlar da tirajları mı beşe katlıyorlar!

Bu şarkıcı türkücü tayfasının röportaj filan verdiklerinde “Toplumun önündeki insanlar olarak bizler..” demeleri... Velev ki toplumun önünde olsunlar!

Televizyonda ne zaman yemek yapan birini göreyim orada kilitlenir kalırım. Yemekteyiz programına da böyle tesadüf ettim. Lakin bunlar yemek sofrasına oturup da yemekler üzerinden birbirlerine ‘giydirmeye’ başlayınca; “amann insan misafirliğe gittiği yerde böyle konuşur mu ayol! Ayıp ayıp!” deyip bir daha da yüzüne bakmadım o kötü programın. Meğerse bu yüzden çok izleniyormuş, bu yüzden fenomenmiş...

Cem Uzan’a verilen kitap okuma cezası, “Ağır Kitap Okuma Cezasına” çevrilse ve mesela; Das Kapital, Tutunamayanlar, Kayıp Zamanın İzinde serisi, İbni Haldun’un Mukaddimesi ve İhya-u Ulumuddin’i (4 Cilt!) okusa ya! Ne dersiniz hoş olmaz mı!

TULUM PEYNİRİ

2010-07-05T12:42:00.000-07:00

- İhsan Bey!
- Buyurun müdürüm.

- Bu kaçıncı vukuatınız İhsan Bey!

- Nasıl müdürüm?

- Tüccar mısın memur musun belli değil.

- ???

- Bakma öyle! Yine bir şeyler satıyormuşsun?

- Kim söyledi müdürüm?

- Kim söylediyse söyledi! Hesap mı soruyorsun bana?

- Estağfurullah Efendim.

- İhsan Bey, kurallara riayet isterim ben.

- Müdürüm hayat şartları… malum…

- Sus Efendi sus! Kuralları ben koymuyorum ki. Bana da laf getireceksin. Seni son kez uyarıyorum. Külahları değişiriz bak.

- Peki müdürüm…

Ofiste gergin bir hava vardı, çıt çıkmıyordu. Müdürün attığı fırçalar havada adeta asılı kalmış, çın çın ötüyordu. İhsan Bey, bilgisayarının ekranına bakıyordu. Monitör 5 dakika boyunca bilgisayara dokunulmadığı için tasarruf konumuna geçmiş, İhsan Bey’in içi gibi siyaha düşmüştü. İhsan Bey ekrana yansıyan düşünceli yüzünü görmüyordu. Görseydi, “Yaşlanıyorsun ve fırça yemeye doymuyorsun, seni budala moruk!” derdi. Müdürün payları zihninde deveran ediyordu. Gözlerinden öfke kıvılcımları gelip geçiyordu. Bu yaşta azarlanmak ağırına gitmişti: genç memurların önünde… Bari odasına çekseydi. Ofiste çıt çıkmıyordu. Konuşmak zorunda hissediyordu; kendini savunan bir şeyler söylemek… Ne diyeceğini, lafa neresinden başlayacağını seçemiyordu. Konuşsa utancı daha da artacaktı sanki. Göğsü sıkıntıyla daralıyordu. Kendini aşağılık ve işe yaramaz hissediyordu. Yüzünü yıkamaya gitmek için ayaklansa, memurların bakışları kendisine yönelecekti. Ofisten çıkar çıkmaz, göz göze gelecekler ve kendisi hakkında hemen “hızlı bir fasıl” geçeceklerdi. Adı gibi biliyordu. Buna dayanamazdı. Her birine yakıştırdığı replikleri zihninden geçirdi:

- Oh! İyi oldu iyi! Paragöz herif! Üç evi varmış diyorlar kız!

- Olacağı buydu! İhsan’da abartmıştı, bu kaçıncı uyarı, akıllanmadı gitti.

- Doğruya doğru, Müdür Bey’de çok acımasız ama İhsan’ın da biraz dikkatli olması lazımdı.

- Tabi tabi, valla müdür bu kadar lafı bana söylese ben yapacağımı biliyordum ya. İhsan’da nerde o cesaret!

- Azizim, memuriyet ve ticaret, bunlar olursa gider cesaret.

Ofis arkadaşlarına kaşlarının arasından baktı. Derin bir nefes çekti. Kollarını göğsünde kavuşturdu. Ayaklarını uzattı; birini diğerinin üstüne koydu. Boynunu büktü. Mevlana gibi eğik duran başının içinden amirinin zılgıtları geçiyordu, ardından da olmadık sahneler…

“Vukuatmış!. Görende esrar satıyorum sanır!, Yuh olsun bana! Ben de erkek miyim be! Şu şef sandalyesini kafasına indirmeliydim. “Müdürünü Şef sandalyesiyle hastanelik etti!” Güzel başlık. Ama adam Müdür… Olsun! Anca böyle söylenirsin. Üç düğmesi iliklenmiş ceketinin içinde küçüldükçe küçüldün. Tam bir pısırıksın! Peki müdürümmüş! Adam olmazsın sen. Ya ne yapsaydım? Ben memurum. Sonra kapının önüne koyarlar adamı. Gözünün yaşına bakmazlar. Bunları memur olmadan evvel düşünecektin. Sonra evdeki karın, çocukların... Ticaret yaparsın, iyice kıvırdın al sat işlerini. Bizimkisi ticaret sayılmaz. Bütçeye katkı. Ticaret dedin mi duracaksın. Onun da ilmi, yolu yöntemi var. Ticarette bir gün var bir gün yok. Bordroya alışmış memurun harcı değil yani. Evde tencere kaynayacak.

Akşam yemeğinde birkaç lokmayı ağzında geveledi. Hafize Hanım bir terslik olduğunu anladı. Soran gözlerle bakmakla yetindi. Başım ağrıyor dedi. Yalan söylediğini bildi. Yirmi beş yıllık kocası, o kadarını bilsin. Üstelemedi: yarın çıkar kokusu… İhsan Bey, iki asprin atıp, erkenden yattı. Yattığı yerde düşünmeye başladı. İyice yorulunca düşünmemeyi, bomboş bir zihinle uyumayı denedi. Mümkün mü? Değil! Düşünceleri dönüp dolaşıp aynı konuya takılıyordu.

İnsan insanın kurduymuş. Müdüre kim söyledi acaba? Koca kurum. Bin türlü insan var. Biri söylemiştir. Allah’ından bulsun!

Böyle olmayacak. Yarın müdürle konuşmalı. Bir bir izah etmeli: böyleyken böyle demeli, mecbur demeli, çocukların masraflarından söz etmeli. Hayat şartlarından filan. Sert adam, anlar mı? Anlar anlar, taş değil ya! Çoluğu çocuğu var. Biraz aksi o kadar. Olsun. Ben müdür olsaydım farklı mı olurdum? Olsaydın. Olamadık. Takdir. Rahmetli okutmak istiyordu. Çiftçilikle ne kadar olursa… Lise sonda peder rahmete kavuştu. Okuyamadık. Üniversiteyi de okuyabilseydim belki ben de müdürdüm şimdi. Nasip.

Yumuşak bir dil seçmeli. Fena bir şey yapmıyorum ki demeli. Kanun der? Desin. Her şey kanunla mı? “Memur ek iş yapamaz” Niye? Öyle, yasak! Peki memur ne yapar, nasıl geçinir? Heheh! Memur işini bilir. Rüşvet? Öyle demesek. Ne desek? Hizmet bedeli. Hizmet bedelini devlet veriyor zaten. Adı da maaş. Güzel kelime. Her güzel şey gibi çabuk bitiyor. Sonra? Gelsin borç gitsin harç. Şikayet mi ediyorsun. Haşa! Yine de devlet kapısı. Sigorta tıkır tıkır yatıyor. Şükür

Biraz anlayış, hiç olmazsa üniversitedekiler ekmek tutasıya kadar demeli. Anlayacaktır. Tatlı dil gibisi var mı? Ya ters bir laf ederse? Eder mi eder. O zaman alttan almalı. Ne kadar alttan? Tatlı dil diye de sırnaşmamalı. O kadar da değil! Herkesin şerefi var. Çocukların okulu olmasa emekliliğimi ister köyüme dönerdim. Emekli maaşı, tarla tapan, geçinir giderdik. O da olur inşallah.

Erenlerden biri, ‘memuriyet para kazanma yeri değil’ demiş: Hizmet yeri. Amenna. Ama geçim de parayla. Yetişmiyorsa ne yapmalı? Peynir, zeytin, tereyağı vs. Bizim memleketin tereyağı gibisi var mı? Bir alan iki alıyor, üç alıyor. Bize de üç beş kalıyor. Çocukların okul masrafını çıkarsa daha ne. Okul çağında dört çocuk; ikisi üniversitede, ikisi lisede. Kolay mı? Zor. Maaş yetişse hiç girer miyim bu işlere. Keyfimden mi gecemi gündüzüme katıyorum. Hırsızlık, arsızlık yapmıyorum ya. İtikatlı adamım ben. Hafazanallah! Çoluğumdan çocuğumdan çıkar.

Bedeni iyice gevşedi. Uykuyla uyanıklık arasındaki zihni gayrı ihtiyari çalışıyor, bir çıkış arıyordu. Parası peşin ödenmiş yeni mallar geldi memleketten. Onları ne yapmalı? Artık maaile oturup yeriz. Hazır siparişleri gizlice veririm. O kolay. Hiç olmadı bir yerde tezgah açar satarım. Burada hazır müşteri var. Müdürle konuşmalı...

Sabah zor kalktı. Hiç uyumamış gibi yorgundu. Yeni gelen ürünlerle kahvaltı yaptı: Tulum peyniri, zeytin, tereyağı… Bir zeytin attı ağzına, “pek güzel pek güzel” dedi. Bir parça tulum peyniri kırdı, yoğun aromalı tadını damağında gezdirdi. Nefis! Müdüre bir paket hazırlasam? Yalakalık yaptığımı düşünür. Düşünsün.

Üç düğmesini ilikledi. Söyleyeceklerini sıraya dizdi. Saygıyla kapıyı tıklattı, içeri girdi. Müdür kel kafasını kaldırdı, gözlüklerinin üstünden manasızca baktı. Bir şey söylemeden önündeki yazıya döndü. Televizyon haberleri veriyordu. Bekledikçe cesareti kırıldı. Zihninde söyleyeceklerini tekrar gözden geçirmek istedi. Beceremedi. Heyecanlandı. Bir daha denedi, “Müdürüm, bir maruzatımı arz edecektim efendim…”

- Buyur seni dinliyorum İhsan Bey.

Sadece düşünmüştü. Yoksa söylemiş miydi? Boğazını temizledi… O sırada spikerin, “Memura ek iş müjdesi! Memurlar artık ek iş yapabilecek.” anonsunu duydu. Yüzüne şaşkın bir tebessüm yayıldı. Bütün gerginliği üstünden aşağı aktı gitti. Müdür sinirlenmişti.

- İhsan Bey konuşacak mısınız?

- Müdürüm, size bizim oranın tulumundan paketlettim de, zeytin ve tereyağı da var, afiyetle yiyin diye!

Sabit Müktebesat 29.03.2010

Tuzluk 29

2010-05-27T11:24:00.000-07:00

IMF Heyeti’ni şu iki gözümle görmüş insanım; koridorlarda, pisuvarlarda. Çipil gözlü, uzun boylu, gözlüklü, kambur duruşlu bir grup ademoğlu. Nedir bunların büyüsü anlamış değilim. Gelmesi ayrı, gitmesi ayrı bir olay be!

Bir kamyon gibi düşünmeye çalışıyorum; Büyükşehir Belediyesi Patates-Soğan Yardım Dağıtım Aracı olmak nasıl bir ‘ayrıcalık’ duygusu yaşatıyordur acaba?

On beş yıl pozitif ilimler okuduktan sonra, gözdeki seğirmenin neye dalalet ettiğinin peşine düşmek de çok acaipmiş, pek postmodern bir çelişkiymiş.

Psikoloji tedavisine giden arkadaşıma doktorun, “filmlerde gördüğün gibi yatırıp konuşmuyoruz burada, veririz ilacı göndeririz biz!” demesi...

Kurban Bayramı tartışmalarını çok ufuk açıcı buluyorum. Bayram mı beyin fırtınası mı belli değil. “Bitkiden de kurban olur mu?” tartışmasından sonra bakalım bu sene ne gibi alternatifler sunulacak biricik halkımıza…

Üniversiteye başlayan öğrenciler ilk iş olarak, bir gitar edinip “Akdeniz Akşamları”nı söylemesinler artık! Geliyor kulağıma…

Küçük kızım laptopumu kıskanıyor sanırım. Ne zaman kucağıma alsam basıyor yaygarayı velet... Bir de kızım daha küçükken beni "aydede" diye çağırması...

Yolda kalmış arabayı ittirirken, homurtuyla çalışıp trafiğe süzüldüğü o an... İşte o an’ın hastasıyım. Ayrıca ‘Yolda kalmışa yardım’ dediklerini ne sandın ki sen.

Gençliğimin henüz baharında, Adapazarı Garı’ndan içeri yöneldiğimde, çaprazdan usul usul yanaşıp, sesinin en buğulu tonuyla, “bir çay içer miyiz?” diye soran, kel kafalı, deri montlu, tıknaz adama, şaşkınlıktan şapşallaşarak, “kola seviyom ben, kola olsaydı iyiydi” deyip kalabalığın arasına süzülüşüm...

Sevgili ablamın dönercinin camekanından gördüğü minyatür sandviç ekmeklerini “bakın ne kadar şirinler” diyerek sevmesi ve ‘yerim ben sizi’diye şefkat göstermesi.... Bu ablamın kedisine Haşmet ismini koyması ise ayrı bir bahis konusu.

Hayat seni üzünce, zor ve acımasız olunca, iki şeyi hatırla; ben buradayım ve MANYAK menemen yaparım... (bütün o kişisel gelişim zırvalarına nokta koyacak çaptaki bu söz için 10 yaşındaki, ismini bilmediğim küçük kardeşimize teşekkür ederim.)

Bir arkadaşımın adı: Güneş Ay Çimen... daha ne olsun.

Tuzluk 28

2010-05-10T01:05:00.000-07:00

“Filistinliler, Yahudilere topraklarını satmasalardı bugün başlarına bu belalar gelmezdi” Genelde ve bugünlerde pek revaçta olan bu geyik de bitsin artık kardeşim. Nasıl bir mantıksa artık! Tarlamın yarısını sattım diye diğer yarısını işgal etmesi normal mi yani? Biri ticari faaliyet diğeri işgal. Yoksa dilin mi varmıyor “işgalci” demeye?

Maceralarının hastası olduğumuz (bir Korsan Hayat Kahramın) Süper Kahraman Muhammet ile ‘aynı köylü’ olduğumuzun anlaşılması yetmezmiş gibi uzaktan da olsa akraba çıkmamıza ne demeli. İşin en güzel yanı, bir süper kahramana “naber toprağım!” diyebilmek.

Sır Kapısı program ekibinden arkadaşıma, “Ne o öyle korku filmi gibi şeyler yayınlıyorsunuz, milletin aklını alıp dinden imandan muaf edeceksiniz yahu!” deyu eleştirdiydim.

Kıtlama çay içen insan, ‘stil sahibi’ insandır.

Sevgili Türk Gazetecileri, ne olur artık Şarkıcı Hadise ile ilgili haberleri, “Sahnede Hadise Çıkacak/Çıktı” başlığıyla vermeyin. Tamam ilk söylendiğinde zekice duran bu espri, 1500 haberden sonra kabak tadı veriyor. Sizin ağzınızın tadı yok mu kuzum!

Tiyatrocuların“biz olmasak varya kültürsüzlükten şuracıktı ölürsünüz alimallah!” triplerinden de sıtkım sıyrıldı yani. Bir de “eeeöööhm dizilerde para kazanmak için oynuyoz” diye ağlaşmıyorlar mı!

Yirmili yaşlarının başlarındaki arkadaşım ne zaman ‘pokemon’ oynadığını söyledi, o zaman anladım yaşlandığımı…

Bir vakitler TGRT Televizyonunda yayınlanan, ‘evliya hayatlarının’ anlatıldığı o kötü prodüksiyonlu filmlerin her daim müptelasıyım.

Hac Rehberi arkadaşım anlattıydı, bir hacı Kabe’yi görünce “Bir tavaf edeyimde Mekke hacı görsün!” demiş.

‘Karateciyim ben karateci’ diye diye lise hayatım boyunca omuzlarıma yumruk atan lise hocam nasıl bir modeldi hala anlayabilmiş değilim.

Nerede, yaptığı işin sorulması üzerine, “Tarım Bakanlığı’nda Ülkücüyüm” diyen insan var, orada endişeye mahal yok. (Kıllanan adamlar için not: “ülkücüyüm” yerine canınız neyi çekiyorsa onu yazabilirsiniz)

Klişenin dini imanı olmaz. İşte bizim sevgili klişelerimiz: “kıl beni namaz, tut beni oruç, ver beni zekat” Oldu canım! Parayı denkleştirip Hacca da giderim ben, sen hiç rahatsız olma!

Korsan’a uzanan eller kırılsın!

Benim Aforizmalarım

2010-05-03T13:08:00.000-07:00

Bir kızın gönlüne giden güzergahta, “kestirme yol” arayışlarını hep saygıdeğer bulmuşumdur.

Tuzluk 27

2010-05-03T02:40:00.000-07:00

BM Genel Sekreteri BanKi-mun Kudüs’de görüşmelerini sürdürürken İsrail uçakları Gazze’deki BM binasını bombaladı. Bunun üzerine BanKi-mun sadece, “bir hata olmuş!” diyebildi. Ülke Tv Anahaberde yayınlanan bu haberin dönüşünde spiker Ersoy Dede dayanamayıp; “Sayın seyirciler bu haberin ardından Genel Sektere sormak lazım, “SenKi-mun sekreterisin?” dedi.

Acılı Filistin halkının topraklarını sattığından hala(!) dem vuranlar, vicdanlarını satılığa çıkarmış dünya liderlerini ve kısmen halklarını görmüyorlar mı?

“Eskiden buralar hep bizimdi” söyleminin Osmanlı bakiyesi olmamızla inceden inceden bir ilintisi var mı ne?

“Yazarımız yıllık izninin bir bölümünü kullandığından bugünkü yazısını yazamamıştır” tadını yaşayabilmek için bütün bu yazıp çizmeler!

Bir gün bir yerde konuşma yapmak fırsatı yakalarsam eğer, “Tam da birlik/beraberliğe ihtiyacımızın olduğu böyle bir dönemde….” klişesini kullanmak azim ve kararlılığındayım. O ne bereketli, o ne verimli bir sözdür öyle!

Şu sıralar yerli yersiz, iki lafın birinde “hani, hani” diyenleri dinleyemiyorum bilesiniz. Konsantrasyonum dağılıyor, hemen sevgili Türkçemizin ne kadar yozlaştığıyla ilgili tespitlerle dolup taşıyorum ve kendimi yollara vurasım geliyor.

MSN’de online olduğu halde kendini sürekli çevrimdışı gösterenler bana hep biraz sinsi, biraz bencil, biraz nemelazımcı, biraz magazin programları hastası, hatta biraz röntgenci gibi geliyor…

Yirmili yaşlarının başındaki arkadaşım ne zaman ‘pokemon’ oynadığını söyledi, o zaman bildim yaşlanıyorum…

mini mini Öykü: KELEK

Okuduğu kitapta “yediğiniz karpuzun tadı tuzu yoksa, -kelekse- sonuna kadar yemek zorunda değilsiniz” cümlesini okuduktan sonra aniden kitabı kapattı ve masanın altındaki çöp kutusuna bıraktı.

TUZLUK 26

2010-04-24T07:58:00.000-07:00

Başbakan “One Minute” diyerek tarihe geçeceğini ‘Forty Years’ düşünse aklına gelmezdi herhalde.

Sevgililer Günü de ne tırt bir gündür. Neden? Bak o günle ilgili yazılıp çizilenlere, “sevgiline ne aldın?” kaidesi üstünde yükselir hepsi. Ondan sonra biz, “ulan bunlar kapitalizmin oyunu” dediğimizde gülüyorsunuz. Ayrıca sevgilime ne aldığımı ne yapacaksın a eşşek, sanane bundan! Yine de söyleyeyim; ekmek aldım, ufaklığa da gofret. Eve gidiyorum şimdi!

Bu işin müdafiilerine, “ama bu bizim kültürümüz değil” dediğinde de, “hediyeleşmek de sünnet değil mi ama?” demiyorlar mı bilmiş bilmiş! Bütün kolum kanadım kırılıyor, nasıl tuzlu ayran ihtiyacı hasıl oluyor bünyede!

Sevgilisinden aldığı gülleri, hediyeleri göstere/kasıla gezen kızlar (erkekler değil, onlar bu işin mağduru) göreceksin o gün. Işte o zaman, mesela sokakta bir şeyler yemenin niye çok ayıp bir şey olduğunu düşünmelisin!

İTÜ Konservaturında evlere şenlik bir bölüm var. Sabah geçiyorum halay çekiyorlar. Öğleden sonra dönüyorum kolbastı’dalar. Öyle üniversiteyi babam da okur! Hepi-topu biraz kondisyona bakar o iş!

Kolbastı demişken, Flash Tv’de bir eğlence programının sunucusu reklam anonsu yapınca gençler birden sahneye fırlayıp kolbastıya durdular. Kolbastıyla reklama uzanmak ne lan! ‘Ohhh gelsin paralar, gelsin paralar’ coşkusu mu? Bu arada kolbastıcılar da ne tuhaf, deli gibi spastik gibiler oğlum!

6-7 yaşlarımda iken, mahallemizden bir arkadaş, babasından aldığı harçlığı “hadi lan harcayalım” dediğimizde “yok oğlum olmaz babama geri vereceğim, babam geri istiyor” diyordu. Tamam saçma ve çocuksu bir yalan bu. Beni endişelendiren çocuğun doğru söylüyor olması ihtimali. Çocuğuna biraz gezdirip geri getirsin diye harçlık veren bir baba nasıl babadır ki!

Bir partinin kadın kolları başkanlığında danışmanın yanındaki koltuklarda oturmuş beklerken, kapısı açık ve duvarında “kadın kolları başkanlığı” tabelası asılı odada kağıttan uçakların karşılıklı uçuştuğu görmek çok iyi geldi! Valla bak! Şöyle bir düşününce...

MSN’de hatrımı soran arkadaşa “Issız Adam”ı izliyorum deyince aldığım cevap; Issız Adam mı? “Oğlum her yer ‘işsiz adam’ dolu onları izlesen daha faydalı olmaz mı?” Adeta titredim, kendime geldim! (Çıplak uyarıcı: İsmail Beger)

35

2010-04-21T14:01:00.000-07:00

Her zamanki gibi merdivenleri sayarak çıktı: 35 basamaktı. Neşeli bir şaşkınlıkla, “Tıpkı ömrüm gibi” dedi, bunu iyiye işaret saydı. Asansörde restoran katını gösteren düğmenin karşısında da 35'i görünce şaşkınlığı arttı. Garson, kendileri için ayrılmış masaya buyur etti. “Rezerve” yazılı pirinç levhada 35 numarasını görünce
“Yok artık! Allahım lütfen bu sefer olsun!” diye dua etti. Duvardaki saat 15:30’u gösterirken, kapıda göründü. Gülümseyerek geliyordu.
25’inde ya vardı ya yoktu.

Sabit Müktesebat 21.04.2010 11.30

Tuzluk 25

2010-04-14T02:12:00.000-07:00

Nihat Genç’i tavlada yendim ben. Sonra zaten toparlayamadı bu. En son duydum ki ulusalcı olmuş!

Her kısa boylu Türk erkeği gibi ben de basketbolla; “Ulan acaba boyum 5-10 cm. uzar mı ki?” duygusuyla ilgilendim. Boyumun uzamadığını fark ettiğim anda ivedilikle ve ‘şerefsiz bir arkadaş’ gibi terk ettim onu. Pişman da değilim!!!

İnternetten sonra şöyle bir şey oldu; Herhangi bir dergide, kitapta okuduğum bir makalenin ardından gözüm sayfanın sonunda okuyucu yorumlarını arıyor. Tıpkı stadyumda maç izlerken gol olunca, “Eee ağır çekim vermeyecekler mi” duygusu gibi...

Henüz ilkokul bir yada ikinci sınıfa gidiyordum ve oruç tutmaya niyet ettim. Tuttum da ama ne zamana kadar? İkindi vaktine kadar... Paşa orucu tuttuğum için mi? Hayır! Çünkü, af edersiniz, tuvalete gidince oruç bozulur sanıyordum.

CV de denilen özgeçmişlerdeki kişisel özellikler bölümü, kişinin ne kadar hırt ve tırt olduğunu tespit için dizayn edilmiş sanki; ‘Efil efilim, tiril tirilim, şöyle uçarım, böyle kaçarım, havada, karada, denizde, bunlar da bir şey mi ben var ya ben’ gibi şeyler yazmak bize yakışmaz. Zira ayıp denen bir şey var!

İş makinaları çalışırken işi gücü bırakıp onu izlemeye koyulan bir milletin ferdi olmak bana ancak gurur, bana ancak onur verir.

Trafik kurallarını hiçe sayıp kavgaya gürültüye karıştığı vakit, sırf ben o minibüs içindeyim diye, sırf evime bir an önce varayım diye minibüs şoförüne “Sen haklısın ağam, uyma ona paşam” demedim, demeyeceğim. Umarım!

Bir vakitler Bekir Fuat, işyerimden ansızın arayıp, fıkra anlatıyor ve kahkahalarla güldükten sonra kapatıyordu telefonu ve ben çok korkuyordum.

Sıradışı

2010-04-01T02:10:00.000-07:00

Siz de bir masanın başında aynı anda iki-üç-dört mönitör ile çalışanları hep çok gizemli ve karizmatik bulanlardansanız ve aynı tadı yakalamak istiyorsanız fekat paranız bu tertibatı kurmaya yetmiyorsa, bir masa etrafına üç-dört sandalye atarak aynı etkiyi yakalamaya çalışabilirsiniz.

Anaya Saygı

2010-03-31T15:51:00.000-07:00

- Alo 155

- Evet

- Burada bir orospu çocuğu bir orospuyu dövüyor!

- Hımm, gerçek bir orospu çocuğu desene...

- Hem de nasıl!

Tuzluk 24

2010-03-21T14:20:00.000-07:00

Ey yeşil sarıklı ulu hocalar bunu bana öğretmediniz/Hükümdarların hükümdarlığı için halka yalvardığı/Ama yine de eşsiz zulümler işlediği vakitlere erdim/Bunu bana söylemediniz. Sezai Karakoç’un hassaten “Hızırla Kırk Saat”inin okunası günlere geldik. Bunu size söyledim! (seçim dönemi imiş o vakitler)

Türlü bahanelerle kardeşinden sürekli para sızdıran hayırsız abinin son numarası şuymuş: “İnek alacağım oğlum, çocuklara süt lazım!

Sen çalarsan Cami’de adamın çantasını, o da attırır aforizmasını: “Tanrının evinde boş bulunmayacaksın!” (İsminin açıklanmasını istemeyen Bir Dost)

Tamam isyankarsınız. Söyleyecek sözünüz var eyvallah! Peki bunu makinalı tüfek marifetiyle yapmanın alemi ne? Biriniz bunu bana tane tane izah etsin lütfen! Zira sözünü ivedilikle söyleyenin daha muteber olduğu Rap müziğini anlamam mümkün değil!

Bir ülke halkının yüzde 60’nın aptal olduğunu söyleyen nihayetinde bir kişidir ve yanlızlık çekmemek için yanına yandaş arıyordur. İnsanidir ve anlaşılabilir. Beni asıl endişelendiren, “az bile söylemiş yüzde 70/80/99’u aptal” diyen yüzde 25’lik bir kesim var ki... Bu arada yüzde 99’u diyene dikkatinizi çekerim! Ben en çok onu seviyorum. Bir tanedir o!

Babasıyla, 11 yıl aradan sonra, tv ekranlarında, hem de altyazıyla “sürpriz” yapılacağı duyurularak görüşürüyorsa bir sanatçı (!) orada son sürat bir irtifa kaybı, an be an süren bir tükeniş hikayesi vardır. Eh be! Doymadınız bu bayat numaralara, bıkmadınız bu sahtekar organizasyonlardan!

İdealizm adına, bir klasiği yaşatmak uğruna, evimin kombi tesisatını çeken ustaların ardından kaç kez usulca yanaşıp “sizin de işiniz zor be bilader!” demek istedim, diyemedim.

...ama şunu dedim: “Halim Usta çatal da gözüküyor ha!” Hemen söylene söylene pantolonunu çekiştirmeye başladı bu. “Yahu bırak, ustalığın şanındandır o” deyince ben, “şanı batsın hep düşüyor bu pantolon da yahu” deyu söylendi sevgili ustamız.

Kurtlar Vadisi’nin yağız delikanlısı Memati Efendi şöyle buyurdu: “Gasteciliği unutmuş bunlar Kazım, Yazı işlerine uğramak lazım” hayır kafiyede değilim, mesaj sıkıydı mesaj!

Sanki ben mahkemeye başvurup hak iddia etmişim o da yazmış binasının duvarına nal gibi: “Bu bina BAĞ-KUR’un malıdır” Bir de koskoca kamu kurumu olacaksın! Ne farkın kaldı şimdi, arabasının camına, “Babam Sağolsun” diyenden! Hayır onda bile bir ataya saygı, bir kadirbilirlik var.

SIĞINAK

2010-03-20T03:42:00.000-07:00

Paniklemişti.

Siren sesi her geçen saniye daha da acılaşıyordu.

Hızla merdivenlere yöneldi, ikişer üçer atlayarak inmeye başladı.

‘Sığınağa Gider’ tabelasını takip ediyordu.

Tabeladaki çizgi adam kadar geniş adımlarla koşuyordu.

Nihayet 2 kat yerin altına inmişti.

Tabeladaki okun yönü değişti. Upuzun koridora yöneldi, ilerledi. Sığınağa varmadan gördüğü Camii tabelasına baktı. Kapıdan girdi. Dizleri çöktü, elleri kalktı, dudakları mırıldandı:

“Ya Rabbi sana sığındım..."

Bestami Değirmenci fikretti, Sabit Müktesebat zikretti...

YÜZYILIMIZ

2010-03-18T08:47:00.000-07:00

Yüzyılımızı hiç sevemedim.

Çok duyarsızlaştırdı bizi.

Koca metal yığınlarının uçtuğuna bile ikna olduk.
Öyle ya,

tepemizden büyük bir gürültüyle geçtiklerinde,

sigaramıza iyice asılmaktan başka bir tepki vermiyoruz.

Tam o Anda

2010-03-16T16:12:00.000-07:00

Tam bu anda.
Ruhum yattığı yerden doğrulup şöyle bir kendine baktı.

Gördüğü;

Burnu havada, kurumlu bir duruşla, uzaklarda bir noktaya bakan, dağınık saçlı bir baş.
Yukarı doğru salınmış bir sağ kol, diğeri aşağıda. Sanki, koşarken dondurulmuş bir enstantane.

Ruhum, uzanmış yatan bedeninin neye benzediğini merak etti.

Az daha yükseldi.
Gördüğü;
Giydiği ünlü bir markanın kıyafetleriyle sanki dünyadaki tüm meselesini halletmiş, bütün sorunları hallolmuş gibi duran bir mankenin umarsızlığı idi.

Bundan sonraki ömründe artık hiç doğalgaz faturası ödemeyecekmiş gibi kayıtsız görünüyordu.

Murat Menteş romanları için isim denemeleri 2

2010-03-15T12:21:00.000-07:00

Arjantin ve Ukrayna kırması illegal Cerrah Karakteri

Pöti Börijevski

...ve kendi ismini verdiği ve en az kendisi kadar acımasız kiralık katil kedisi...

Pati Börijevski

Tuzluk 23 (ölüm özel!!!)

2010-03-12T02:09:00.000-08:00

Ölüm karşısındaki acziyetimiz, ölümün teselliyi anlamsızlaştıran bir yanı olmasından. Adam en sevdiğini uğurlamış be abi, daha ne diyeceksin ki!

Ölüm soğuk bir beton gibi çarpar hayatlarımıza ama her emr-i hak vukuundan sonra illa ki biri çıkıp iyi niyetli bir zevzeklikle o amansız klişeye hayat bahşeder: “ama hayat devam ediyor.” Bir cenaze evinde karşılaşmıştım, ölen kadının büyük kızı eve misafir geldikçe bağıra çağıra ağıt yakıyor sonra susuyor, zil çalıp eve birileri daha girince bir fasıl daha... Ben de o zaman anlamıştım “hayatın devam ettiğini” ama kimseye söylemedim!

Sağlında “ölümden korkuyor musun?” diye sorduğum rahmetli akrabam, “ölümden öte köy mü var Sabit’im, ne korkacağım” deyince ben, “köy diyerek olayı hafifseme, herkes orada olacak, bildiğin metropol yani” diyerek işin vehametine dikkat çekmiş idim.

Ciddi delilik emareleri de gösterdiğim ergenlik buhranları yaşadığım yıllarda öldüğümü düşünür, tabutun/mezarın içinde filan hayal ederdim kendimi. Her sabah uyandığımda çarpım tablosundan bir iki soru sorup cevaplardım hemen kayış kopmuş mu anlamak için. Ama ille de en zorlandığım 7 kerelerden olurdu sorularım!

Allah sizlere hayırlı ve uzun ömür versin, annem rahmetliyi defnederken üç erkek kardeş kabrin içine girdik. Ben, “ulan amma da meraklıymışız annemizi gömmeye, üç kişi girdik küçücük mezara” diye hayıflanırken, millet “bak ne güzel evlatlarının ellerinde gitti rahmetli” diye bizi takdir ediyormuş ya!

Fıkhen mi doğrusu budur yoksa bize özgü bir gelenek midir bilemeyeceğim ama mevtayı mezara bıraktıktan sonra nasıl da saniyeler içinde üstüne toprak atılıyor, tepeleme kapanıyor kabir. “Her şey bir anda oldu” cümlesi kalıyor zihninizde ve ruhunuzu ısırmaya devam ediyor yine o “ulan amma da meraklıymışız!” duygusu.

Malum geçtiğimiz hafta “Randevu” adlı hikayemiz yayınlandı. Hikayeyi okuyan yeğenim, kahramanın otobüsün son durağında indiği bölümde anlamış işin sonunda ölüm olacağını: Son durak kara toprak hesabı!

Randevu Hikayesi için:

http://sabitmuktesebat.blogspot.com/2010/02/randevu.html

Şeyhlerin uçma sorunsalı üstüne...

2010-03-07T14:11:00.000-08:00

DEDİ

Çok bilmiş ve müstehzi ifade vardı yüzünde,

- Şeyh uçmaz mürid uçurur dedi.

Şeyhinin isterse uçabileceğine olan keskin imanıyla açtı ağzını:

- Uçmaya talip olanın ayakları yere sağlam basan bir şeyhe ihtiyacı vardır dedi ve uçarak hızla oradan uzaklaştı.

Benim Aforizmalarım

2010-03-07T13:26:00.000-08:00

"Sen ne kadar Edi'ysen ben o kadar Büdü'yüm"

GECELER KARA TREN...

2010-03-06T06:59:00.000-08:00

Benim için bugünlerde yatağa girmek yeni maceralara dalmakla eş.
Her gece bir kedi-fare oyunu, kaçma kovalama, sürgit bir aksiyon...
Sabahları yataktan yorgun kalkmanın sebebi bu.
Bir keresinde rüyamda beynimi patlattılar. Silahla. Patlamış beynimin duvardaki ve başımın üstünde kalan kısmının sümüksü halinden hoşlanmadığım için android bir refleks ve telekinetik bir güçle bütün parçaları tekrar başımın üstünde topladım.
Yok yok şikayetçi değilim, böyle saçmalıklar gerçekle rüyanın ayrımına varmam için bana yardımcı oluyor.

SEVGİLİNİN DİLEMMASINDAN MUTLULUK DEVŞİRME TEMRİNLERİ

2010-03-05T14:13:00.000-08:00

O gün bana her zamankinden daha soğuk davrandı. Bu soğuk davranışında doğal olmayan bir şey hemen farkediliyordu. Evvelki gün tüm gün boyunca yaptığımız sevimli gevezeliklerden sonra bugün sanki küsmüşüz gibi davranıp bana hiç yüz vermemesi idi bu yapaylık duygusuna sebep olan. Ancak içimde kıpır kıpır boy veren neşe pıtırcıklarının anlamını çözünce keyfim iyice yerine geldi:

Dün tüm gün ve belki gece beni düşünmüştü. Bütün imkansızlıklara ve olumsuz şartlara rağmen bana kayıtsız kalamıyor, benimle ilgili hülyalara dalıyor ve işin kötüsü bu anlarda kendini daha mutlu hissediyordu. Bu ise öfkesini arttırmaktan başka bir işe yaramıyordu. İstekler ve gerçekler denkleminden bir çıkış yolu bulamayınca korkuyor ve bu kez bana nasıl davranacağı ile ilgili binlerce kez aldığı kararları, yüksek sesle bir kez daha kendine yineliyordu.Tam bu anda, beraber çay ve sigara içerken yaptığım bir espriye kahkaha ile güldüğünü hatırlayıp, “amannn” deyip ofluyor ve mutsuzluğu daha da artıyordu.

Bütün bunlar benim hüsnü kuruntum da olabilir. Belki teyzesi öldüğü için üzgün ve durgundur. Belki hastadır ya da ne bileyim tadı yoktur. Kadın erkek ilişkilerinin çekici tarafı budur: bir insan üzerindeki etkinizi görmek ve bunu oyuna çevirmek! Tabi bu oyunda kaybetmeye başlarsanız, sevgiliniz sizin kıvranışlarınızı büyük bir afiyetle izleyecektir. Doğanın kanunları acımasızdır!

POĞAÇALI SABAHLAR

2010-03-01T00:16:00.000-08:00

Şu adam 45 bilemedin 50 yaşında olmalı. Sabahın köründe elindeki poğaçayı nasıl da ilk kez karşılaştığı harika bir yemekmiş gibi coşkuyla mideye gönderiyor. Poğaçaya karşı bitip tükenmez bir sevgi duyuyor olmalı. Bunca seneden sonra böyle iştahla poğaça yiyen bir adam karısını nasıl seviyordur acaba? Muhtemelen ölene dek aynı heyecanla poğaça yemeye devam edecek. Arada sıkılırsa peynirli, zeytinli belki patatesli deneyecek. 24 yaşında poğaça yemekten vazgeçtim. Tiksinmiştim artık o yağlı şeyi her sabah görmekten. ‘Falanca pastaneninki çok iyiymiş, yağsızmış!”. Uzak olsun. Her sabah bir şeyler yemek zorunluluğu...

Ya şu yüzü kırış kırış adama ne demeli. Böyle kırış kırış suratlı bir adamın ne tür heyecanları vardır? İşte bir ömür yaşadı ve geldiği bu noktada şimdi uzun uzun boşluğa bakıyor, yakında ölecek. Ne zaman onun gibi birine dönüşeceğim acaba? Şu yanındaki gergin suratlı adama bir bakın. Çektiği sigarayı üflerken bir heykeli andırıyor. Sigara içen bir heykel! Ben sigara içerken nasıl görünüyorum acaba? Belki de çok önceden ben de bu sigara içen heykele dönüşmüşümdür, böyle hareketsiz ve donuk bakıyorumdur dünyaya demin üflediğim duman gözlerimin önünden geçerken.

TOZ ŞEKER

2010-02-27T10:53:00.000-08:00

Eve biraz geç döneceğim için bulabilirsem toz şeker almamı tembihlemişti eşim. Otobüsten, muhitimizin en büyük marketinin önündeki durakta indim.
Büyük marketlerdeki alışveriş dürtüsünü harekete geçiren türlü hileleri bilmez değilim. Hepinizin bildiği zırvalıklar işte. Bu zırvalıklara hiç bulaşmadan şekerimi alıp evime gitmek istiyordum. Toz şekere odaklanmıştım.

Kapitalist piçlerin küçük numaralarından korunmaya çalışırken markette ilk dikkatimi çeken başka bir şey oldu: Siyah üniforması, uzun boyu, silahı ve dikkatli bakışlarıyla etrafı tarassut eden güvenlik görevlisi...

Hayır uzun boylu, silahlı erkeklere düşkün filan değilim. Böyle şeyler düşünmemelisiniz!

Sadece güvenlik görevlisinin yüzü oldukça güzeldi. Yanına gidip bir şeyler söylemek istedim. Fakat konsantremi bozmadan şeker alıp hemen çıkmalıydım. Çay şeker satılan reyonu buldum, en dipteymiş. Sanki çok nadir bulunan bir şeymiş gibi, marketin dibine gömmeleri pazarlama teknikleri konusunda pek de iyi olmadıklarını gösteriyordu.

Şekerimi alıp çıkışa doğru yönelmişken, başka bir ihtiyaç var mı diye eşimi aradım. Bir ekmek alırsam iyi olabilirmiş, dün yaptığı yahniden bir tabak yermişim. Kasaların yakınındaki ekmek reyonuna geldiğimde eşime telefonda buradaki güvenlik görevlisinden ve onunla gidip konuşmak istediğimden bahsettim. Eşim “manyak manyak olma” diye beni sakındırmaya çalışırken bir yandan da katıla katıla gülüyordu.

Eşimin gülüşü, isteğimin çok da absürd olmadığını düşündürdü ve harekete geçmek için cesaret verdi. Yanımızda güvendiğimiz birileri olduğunda kazandığımız güven duygusuna benzer bir histi bu. O cesaretle telefonu kapatır kapatmaz göz göze geldiğim güvenlik görevlisine yekten konuştum.

- Dostum, hiç caydırıcı değilsiniz!

- Nasıl anlamadım dedi. Gözleri de soru işaretiydi, anlamamıştı.

- Yüzünüz diyorum, hiç caydırıcı değil. Böyle olmaz bu iş. Hırsızlık yapacak olsam tipiniz beni bundan hiç vazgeçirmez.

Gülümsedi.

- Ben çok hırsız yakaladım. İsterseniz amirlerime sorabilirsiniz.

- Mesleki yeterlilikten bahsetmiyorum dostum. Bu bebek gibi suratla olmaz bu iş.

- Ama yakalarım yani, ben çok yakaladım, isterseniz amirlerime sorabilirsiniz. İsterseniz hırsızlık yapmayı deneyin, yakalarım yani. Amirlerime sorabilirsiniz.

Tam, "amirlerinden başlatma şimdi" diye çıkışacakken, kasiyerlerin en güzelinin çağrısı üzerine aniden toz oldu.

Bir kız için erkek arkadaşını (bu diyalog arkadaşlığımızın kanıtıdır) satan erkeklere saygı duyarım. Hem belki o güzel suratıyla bu işi yapmasındaki sebep o güzel kasiyere yakın olabilmektir, kim bilir? Bir kıza yakın olmak için kızın çalıştığı yerde işe giren erkeklere de saygı duyarım.

Belki de kızların üniformalı erkeklere olan zaafını duymuştur bir yerlerden ve hedefe daha kısa sürede gitmeyi planlamıştır. Buna da saygı duyarım ben. Bir kızın gönlüne giden güzergahta, “kestirme yol” arayışlarını hep saygıdeğer bulmuşumdur.

Güvenlik görevlisinin güzel kasiyerle muhabbetini bölmemek için daha az güzel olan diğer kasaya yöneldim.

Sabit Müktesebat 27.02.2010

Tuzluk 22

2010-02-27T06:07:00.000-08:00

Bakanlıkları ilan edilenlerden üç beşinin illaki, “Ben de televizyondan öğrendim, hiç beklemiyordum, Başbakanımızın tasarrufudur. Bize düşen görevimizi en iyi şekilde icra etmektir.” klişeleşmiş demeci de beni benden almıyor değil! Hayır bu sadece bir klişe değil de, o süreç gerçekten böyle işliyorsa, derin ve kara bir yeis içine girmemek için daha ne duruyoruz?

Gerçek Hayat Dergisi’nde “Şehzadeler Gibi” köşesini hazırlayan Fatih Mutlu ne zaman elini bir işe atsa, ev arkadaşı seğirtip, “aman şehzadem rahatsız olma sen” deyip alıyor elinden işi. Demek ki neymiş, köşe ismini seçerken hep bunları hesap etmek lazımmış!

İletişim Fakültesinde talebe iken, istikbalde bir gün köşe yazarı olursak şimdiden köşe ismi bulalım da hazırlıksız yakalanmayalım diye isimler türetirdik; Oku-yorum, Yazı-yorum Atı-yorum, Tutu-yorum vs.vs. Tamam bunlar pek matah isimler değil ama geldiğimiz noktaya bak: Tuzluk!

Yerel yönetimler konusunda gerçekleştirdiğimiz röportaj boyunca bir siyasetçinin (ismini vermek istemiyorum) beni en az beş kez şapır şupur öpmesinden sonra vazgeçtim muhabirlikten! Sonra ne mi yaptım? Tabi ki siyasetçi olmaya karar verdim!

Bence Türk gazetecilik tarihinin gelmiş geçmiş en klas, en kreatif manşeti “O Kafa Bu Kafa”dır. Bu manşeti atan O Kafa’ya selam olsun!

Modern zamanlarda utangaç bir ilan-ı aşk denemesi:
- Senin gibi şişko barbie değilim ya, sen ona bak!
- Hee!

Allah razı olsun, şu fani dünyada bana kitap imzalayan ilk kişi Bekir Fuat’tır. Sorun şu ki, imzaladığı Sezai Karakoç’un bir kitabıydı.

Yılandan korkmadım, toplu taşım araçlarında telefonla konuşarak, ilişkisinin tüm mahremiyetini yolcuların kulaklarına meze yapandan korktuğum kadar!

Söz vücut bulurmuş, “İçimde büyümeyen bir çocuk var” lafını bin türlü varyasyonla kullandınız da halt ettiniz! Aslan gibi adamın göbeğinden embriyo çıktı ya lan!

Tuzluk 21

2010-02-27T06:06:00.001-08:00

Ankara’daki Milli Kütüphane namlı binaya gidip çeşitli formaliteler yüzünden tam iki (2) saat uğraşıp istediğim kitaba ulaşamadığım yetmezmiş gibi bir yarım saat daha beklemem buyrulursa; “Milli Kütüphane’ye gidip ilim sahibi değil sinir sahibi oldum lan, daha da gelmem!” deyu kafiyeli kafiyeli attırırım tabi!

Bir gazeteci arkadaşın ifade vermesi münasebetiyle gittiğimiz askeri savcılıkta gergin gergin beklerken, odaların birinden yükselen arabeskin altın çocuğu Hüseyin Altın’ın kadife sesi nasıl sivil rüzgarlar estirdi, nasıl ruhlarımızı ‘beraat’ ettirdi be!

Bu da memleketimizdeki ‘ilim sahibi tiryakileri’ sigaradan vazgeçirmek için dizayn edilmiş paket üstü caydırıcı yazılarının en süperi; “Sigara dumanında benzen, nitrozamin, formaldehit ve hidrojensiyonit gibi kanser yapıcı maddeler bulunur” Aşkolsun sana Tekel!

Sevgili editörümüz Ümmühan, her gün arayıp, “Oğlum şöyle hayranların var, böyle hastaların var” deyip duruyor. Ama hiç birinin ne mailini veriyor, ne ismini/cismini söylüyor. Kıskanıyor mu, kafa mı buluyor anlamadım? Hayır, sevenlerimiz var da şöyle ağız tadıyla bir sinerji mi oluşturabiliyoruz sanki!

İkinci el telefon tezgahlarında gezerken, tezgahtaki telefonlardan birisi çalınca, nasıl içim burkuldu. Bir ana mı evladını aradı, bir yavuklu mu sevdiceğini...? Zalim tezgahtar telefonun ‘no’ tuşuna basınca hızla uzaklaştım oradan zaten. Hayır telefonu elden çıkardın madem, kartını alsaydın be babacım, yıktın geçtin bizi de be!

Tamam yardım edeyim ama, ben ne bileyim oğlum; proje yetiştirmek deyince, 6 ay süreli işi, son günün son yarım saatine sıkıştırıp, dosyalar elimizde Kızılay sokaklarında bildiğin depar atma yoluyla segirtip, oradan da bir taksiye atlayıp “Bizi 7 dakikada Ulus’a götürebilecek misin yiğit taksici” diyerek havaya sokmak olduğunu... Hayır, yetiştirdi de kerata!

Makarna, menemen, yumurta troykasından vazgeçip, Karnıyarık, kabak/biber dolma, arnavut ciğerine sardırdıysa bekar erkek kişi, derhal baş göz edin beni diyordur. Yoksa iş, yaprak sarma, kol böreği ve kısır partilerine yelken açar ki, bunu hiç birimiz istemeyiz değil mi kuzum!

Tuzluk 20

2010-02-27T05:58:00.000-08:00

Geçtiğimiz ay, Kızılay’ı birbirine katan olaylar sırasında, bir inşaattaki tuğlaları kırıp kendine cephane yapan solcu kıza, “ne yapıyorsun bacım” diye çıkışan işçiye, kızın, “sus ulan gelmeyim oraya” diye çemkirmesi…

Halk otobüsüne bindi, 2 lirayı uzattı. “Öğrenci mi?” diye soran muavine, “Hayır, ne münasebet!” der gibi baktı ve gururla “Mühendis!” dedi. (Orkun Ulugay’a teşekkürler)

Bir yandan cep telefonuyla konuşurken bir yandan da yapacağım bir başka görüşme için çantamın içinde haldır haldır telefonumu aramakta...!

Bir gazeteci arkadaşın ifade vermesi münasebetiyle gittiğimiz askeri savcılıkta gergin gergin beklerken, odaların birinden yükselen Hüseyin Altın’ın kadife sesi nasıl sivil rüzgarlar estirdi, nasıl ruhlarımızı ‘beraat’ ettirdi!

Ankara’daki Milli Kütüphane namlı binaya gidip çeşitli formaliteler yüzünden tam iki (2) saat uğraşıp istediğim kitaba ulaşamadığım yetmezmiş gibi bir yarım saat daha beklemem buyrulursa; “Milli Kütüphane’ye gidip ilim sahibi değil sinir sahibi oldum lan, daha da gelmem!” deyu kafiyeli kafiyeli attırırım tabi!

Bu da memleketimizdeki ‘ilim sahibi tiryakileri’ sigaradan vazgeçirmek için dizayn edilmiş paket üstü caydırıcı yazılarının en süperi; “Sigara dumanında benzen, nitrozamin, formaldehit ve hidrojensiyonit gibi kanser yapıcı maddeler bulunur” Aşkolsun sana Tekel!

Tamam yardım edeyim ama, ben ne bileyim oğlum; proje yetiştirmek deyince, 6 ay süreli işi, son günün son yarım saatine sıkıştırıp, dosyalar elimizde Kızılay sokaklarında bildiğin depar atma yoluyla segirtip, oradan da bir taksiye atlayıp “bizi 7 dakikada Ulus’a götürebilecek misin yiğit taksici” diyerek havaya sokmak olduğunu... Hayır, yetiştirdi de kerata!

Makarna, menemen, yumurta troykasından vazgeçip, karnıyarık, kabak/biber dolma, arnavut ciğerine sardırdıysa bekar erkek kişi, derhal baş göz edin beni diyordur. Yoksa iş, yaprak sarma, kol böreği ve kısır partilerine yelken açar ki, bunu hiç birimiz istemeyiz değil mi kuzum!

Sevgili editörümüz Ümmühan, her gün arayıp, “Oğlum şöyle hayranların var, böyle hastaların var, taklidin bile çıktı!” deyip duruyor. Ama hiç birinin ne mailini veriyor, ne ismini/cismini söylüyor. Kıskanıyor mu, kafa mı buluyor anlamadım? Hayır, sevenlerimiz var da şöyle ağız tadıyla bir sinerji mi oluşturabiliyoruz sanki!

Murat Menteş romanları için alternatif isim denemeleri 1

2010-02-27T02:53:00.000-08:00

Afrikalı bir karakter için isim denemesi:
"Dove Lavaboda"

Benim Aforizmalarım!

2010-02-26T16:32:00.000-08:00

"Önc G3 verdiler elimize sonra 3G, fakat 12'den vuran hep onlar oldu"
Herkes 12'sine mukayyet olsun!

Tuzluk 16

2010-02-26T15:18:00.001-08:00

Tuzluk 17

2010-02-26T15:15:00.000-08:00

Rüyasında bir hadis kitabını büyük bir iştiyak ile “Aman ne güzel bir kitap bu” diyerek okuyan arkadaşım, kitapta rastladığı “Zil çalınca teneffüse çıkan hayırdadır” hadisi üzerine “Nasıl bir hadis bu yahu” diyerek şaşırıp kalmış. Ama asıl şaşkınlığı kurduğu alarm çalınca yaşamış, az sonra da sabah ezanları okunmaya başlamış zaten. O da tenefüse çıkmış haliyle! (Rüya sahibi Samet Pehlivan’a teşekkürler)

“Sen niye kapalısın!” diye soran yaşlıca bir laik teyzeye bacımızın cevabı şöyle olmuş: “Bir gün bana ikram ettikleri Zemzem suyuna ilaç atmışlar, uyandığımda başörtülüydüm!”

Komünistlik icabı ateist de olan arkadaşım, ‘cin çarpan’ akrabasının tedavisiyle uğraştığı dönemde barışmış metafizikle, İslamiyetle. Namaz kılmasa da orucunu aksatmayan mühtedimiz şimdilerde Cuma günleri arayıp “Namaz kaçta başlıyor, kaçta bitiyor” diye soruyor.

“Devran dönmesi” dedikleri 65 yaşındaki amcamızın 6 yaşındaki torunu görüp de ispiyonlayacak diye korkarak sigara tellendirmesi değilse nedir?

Tamam, kınalı kuzuları “en büyük asker bizim asker” diyerek hoplata zıplata gönderelim Peygamber Ocağına lakin “en büyük benim lan” gazıyla oraya varan yiğitlerimiz, kabak kafalarıyla, kendilerini patates çuvallarının önünde bulduğu vakit yaşayacağı o romansı duyguları da göz ardı etmeyelim derim ben.

Bir de bu ‘poşet’ tabir edilen kısa dönem askerlerin, astsubaylar karşısında, “Oğlum mahkemeye gitsek var ya, biz onların üstü, yani asteğmen olarak yargılanıyoruz, sıkıysa bir fiske vursun” avuntusu da...!

Kan davası güden bir ailenin ferdi olsaydım, o dava benim sıram gelince kesin biterdi. Çünkü misal hasmım bana, “Ya yemek yiyelim de şu meseleyi bir konuşalım” dese kan/kin davası benim için o an biterdi. Uyanık hasmım iyice sınır tanımayıp, kaşarlı kuşbaşılı pide müjdesi mi verdi, işte o an nesiller boyu sürecek bir dostluğun sağlam temellerini attı demektir!

Tamam siz nezaket sahibi, ince ruhlu okurlarsınız da söylemiyorsunuz. Eyvallah! Ama yani nedir benim bu olur olmaz her cümleye ünlem (!) konduruşum!

Tuzluk 18

2010-02-26T15:14:00.000-08:00

Gerçek Hayat Dergisi’ni niye seviyoruz ve bu dergi niye uzun ömürlü böyle dersen, sana cevabım, ‘geleneğe yaslandığı’ için olacaktır. Yani mesela dergiyi arayıp sekretere, “Yahu Ümmühan’ı cepten aradım ama cevap vermedi, toplantıda mı acaba?” diye sorduğunuzda, sekreter size, “Ümmühan toplantıda değil, mutfakta dolma sarıyor, elleri bulaşık!” diyebilir. Netekim demiştir de.

Geçen hafta bahsettiğim akrabasını cin çarptıktan sonra müslüman olan arkadaşım beni ne zaman kızdırsa, “Ulan akrabanı cin çarpmış müslüman olmuşsun, seni de ben çarpıcam iyice derviş olacaksın başımıza!” diye çıkışıyorum, ürküyo bu!

İşte size çağların imbiğinden süzülmüş ampirik bilgi: Otobüsten sokaktaki tanımadığın insana, sokaktaysan otobüsteki insana gülümseyerek el sallarsan o da aynı şekilde cevap verecektir sana. Ha benim el sallamam mı? O deneysel ki! (Bu arada Çağların İmbiği ne be!)

Başka bir ampirik de şu; Şoför milleti nümayişe bayılır. Bir grup kopilin diğer arabaları geçmesi (niyeyse) için yaptığı “en büyük şoför bizim şoför” veya “şoför abi bas gaza” şeklindeki tezahüratlarına kayıtsız kalamaz ve girişir pedalın gözün gözüne... Böyle bir durumu fark eden diğer araçların sağ şeride geçip yol vermeleri gerektiği de yine ampirik bilgi cümlesindendir.

Hah hah hay! Benim de artık bir aforizmam var: “Sen ne kadar Edi’ysen ben de o kadar Büdü’yüm!

Yeter! Bir grup genç kızın yanından geçip giderken ille de aşk meşk mevzuları konuştuğuna şahit olmasın şu fani kulaklarım. Hayır biz erkekler dümdüz varlıklarız, nedir yani üstümüze bu kadar konuştuğunuz, büyük bir merak içindeyim. Sonra, cins-i latif, basit şeyler düşünür ve basit şeylerden hoşlanır deyince kızıyorsunuz!

Modanın gücünü inkar edecek değilim. “Durun kalabalıklar burası çıkmaz yol” de diyebilirsen. Hayır, adam şehirli kızlara moda diye şalvar giydirdi/giydiriyor güzel abim, daha ne yapsın!

Tuzluk 15

2010-02-26T15:12:00.000-08:00

Ülkücü bir arkadaşım, “ne yapayım kardeşim Nazım komünist-momünist ama şiiri güzel” deyip, Zülfü Livaneli’nin seslendirdiği ‘karlı kayın ormanında yürüyorum geceleyin..’ diye devam eden şarkıyı ‘karlı kayın ormanında uluyorum geceleyin...’ şeklinde terennüm ederdi!

Breh breh breh! Lütfen söze dikkat buyurun: “Damak çatlatan lezzet/ler...” Vecd halinde sadır olduğu açık, yüksek düzeydeki bu beğeni ifadesi, bize, o diyarların birinci sınıf bir mutfağa sahip olduğu yetmezmiş gibi aynı düzeyde edebiyat gücüne de ulaştığını öğretir. Eğer tespitim doğru ise korkma hiç bir şeyden!

Tuhaf! Tamam, ‘ilham’ geliyor gelmesine ama sadece hikayenin sonunu yazdıracak kadar. Elimde sonu yazılmış, giriş ve gelişme bölümleri hakkında zerre miskal fikrimin olmadığı hikayeler var. Onu da geçtim, bazen mesela “ben yazacağın hikayenin ikinci paragrafıyım” diye şartlı gelen ilham var!

Bir muhtarın yanında işe başlayan yeğenimi tebrik edip, nasihat sadedinde(niyeyse) tüm halkçı kişiliğimle “iyi iyi güzel, halkımızı sakın ikametgahsız, ilmuhabersiz bırakmayın” buyuruverdim!

Şu hayatta kayda değer bir başarım varsa, o da büyüklerim zoruyla okumak zorunda kaldığım Endüstri Meslek Lisesi Elektronik bölümünü, işin ABC’si sayılabilecek direnç okumayı öğrenmeden mezun olmayı başarmaktır. Zira, Fısıltı ormanlarında Sabit Müktesebat hakkında “10 katır inadına sahiptir” denilmektedir.

Şu yaşıma geldim çözemedim: Göldeki nehirdeki sular, evdeki vanayı çevirince nasıl da coşkuyla doluyor lavabolarımıza. 70 yaşındaki kayınpederim de bütün bu evlere elektrik nasıl gidiyor hala onu çözememiş! Gerçi ben ‘elektrik nedir tam olarak’ dolaylarındayım ya neyse!

İkinci el telefon tezgahlarında gezerken, tezgahtaki telefonlardan birisi çalınca, nasıl içim burkuldu. Bir ana mı evladını aradı, bir yavuklu mu sevdiceğini...? Zalim tezgahtar telefonun ‘no’ tuşuna basınca hızla uzaklaştım oradan. Hayır telefonu elden çıkardın madem, kartını alsaydın be babacım, yıktın geçtin bizi de!

Gerçek Hayat’ta, sanki kültürlü ve deli bir fırtınanın önüne kattığı kitap, dergi, cd vb. materyalleri kusursuz bir dağınıklıkla yığdığı, hayranlık uyandıran derbeder masaya ‘Suavi Kemal Yazgıç’ın Yeri’ diyoruz.

Gerçek Hayat Dergisi'nin en genci olmaktan mütevellit en hiperaktifi ünvanını da bünyesinde barındıran Merve Akbaş sürmenaj tehlikesiyle karşı karşıyaymış. Zira, sabahları dergiye “Aman şekerim uykumda sabaha kadar çalışıyorum, sorgu odası için görüş alıyor, ‘ikoncan’ nedir sorusunun peşine düşüyorum! Dinlenemiyorum ayol!” diyerek gelmekteymiş. Kardeşimiz balataları iyice yakmadan ivedilikle iyot yoğun bir bölgede tatile maruz bırakılması uygunmuş!

Tuzluk (Ramazan Özel)

2010-02-26T14:58:00.000-08:00

ORUÇ

Yapmadan ölme(ne demekse): İster yahudi-hristiyan, ya da budist-şintoist veya ateist-panteist ol ama sadece bir gün de olsa müslüman gibi oruç tut da şu bizim iftar sofrasındaki ambiyansımızı bir tad, ezan okununca şöyle bir giriş yemeğe!

Henüz ilkokul 1 bilemedin 2’ye gidiyordum ve ilk orucumu tutmaya niyet ettim. Tuttum da ancak ikindi vaktine kadar... Niye? Tekne orucu tuttuğum için mi? Ne münasebet! Af buyurun tuvalete gidince oruç bozulur sanıyordum ve “oruç tutmak da amma zormuş lan!” deyip ...! (Et tekrârü ahsen, velev kene yüz seksen – Anladın sen onu)

Söylemesi ayıp, her mübarek Ramazan gelende;
-Oruç tutuyor musun? -Tutuyorum -Neresinden tutuyon lan? adlı kötü espiyi 1500 kere yapıp, mohahahahahaha diye gülmeden huzura ermeyen tıynette bir adamım!.

Efendimizin bir niza durumunda “ben oruçluyum” deyin uyarısını, bizim ufaklığın şirinlikleri karşında kendime kalkan yapıp, ‘küçük hanım, küçük hanım ben oruçluyum!” deyip başımdan savdım... Hayır, ‘ham yapıcam’ olmayacak!

Ramazan da açıktan yiyenlerden değil rahatsızlığım, yesin afiyet olsun ama nedir yani gıcık verir gibi her seferinde, “ya rahatsız olmuyorsun dimi, bak gerçekten!” demiyor mu nazik haspam?

Bir de bu oruç tutmayanların bir kısmının, “oruç tutmak sadece aç kalmak değildir hımm, humm, asıl mesele nefs...” diye başlayan vaazları da olmasa hiç geçmeyecekti şu 30 gün kuzum!

Atalarımıza hayran olmamak elde değil. Efendim her Ramazan koca koca profesörlerin vuzuha kavuşturamadığı ‘orucu bozan şeyler’ konusunu bak nasıl bitirmişler:
“Orucu giren, abdesti çıkan bozar” Nasıl işlevsel formülasyon! Aradan abdest mevzusunu da çıkarmış! (Facebookta “Atalar” diye bir grup kurup hayran olmalıyım, Sabit Müktesebat Atalarına hayran oldu yazısı çıksın, ardından da 1 milyon kişi toplamaya çalışayım ben hemen!)

Şunu da bilmenizi isterim; şu fani dünyada hiç bir övgü, hiç bir taltif, hiç bir bonus kendimi teravih namazı kıldığım zamanlarda hissettiğim kadar değerli hissettirmedi. Bana kalırsa ‘teravihden çık İstanbul’u fethet, o derece!

Zonguldak’ta maden işçilerinin yerin bilmem kaç metre altında kömür isi suratlarıyla nasıl iftar açtıkları haberini izlemeden geçen bir Ramazan eksik kalmış bir Ramazandır. Ulan ben de ‘bir şey noksan’ diyorum deminden beri!

Hayır bilmeyen de ‘Ramazan’ ayı ile ‘fes’ arasında organik bir bağ var zannedecek. Nedir abi bu nostalji ayağına ekranlara doluşan fesli, kaytan bıyıklı sevimsiz tipler! Sanki oruç müessesesi Osmanlının son döneminde altın çağını yaşamışta ondan bütün atıflar oraya!

BAYRAM

Zili çalar, kapı açılır, “Abi Bayramınız kutlu olsun” der. Ev sahibi, “Ne bayramı lan, bayram geçeli üç hafta oldu!” der. Bizimki, “Abi kusura bakma ben köydeydim de” der. İşin güzel tarafı bütün bunlar bir fıkra değil, ayniyle vakidir. ...! (Et tekrârü ahs.... Anladın işte sen onu)

‘Ben saatin alarmını kurup kalkıyorum sahura, para filan yok sana, hem ne banal şey canım davum mavul!’ diyerek davulcuyu azarlamak da ne pis bir tavırmış. Davulun tokmağından da mı korkuları yok bunların kuzum!

Bir yandan içindeki bayram coşkusu Ramazanı nasıl değerlendirdiğinin ipuçlarını taşır, öte yandan dinle diyanetle, oruçla arası serin olanın Bayramda herkesten fazla coşanı beni benden alır.

Ramazan ayında ve dini bayramlarda dilenci sayısının artması da ne tuhaf; mevsimlik işçi gibi lan!

Hadi biraz da şeytanın avukatlığını yapalım... Kanal T Tv “Tövbekar” diye bir yarışma yarışacak idi, ne oldu iş? Tövbekar isimli bir programı mağfiret ayı Ramazan da yayınlamak çok isabetli olmaz mıydı? Bayramda da finali çakarlardı tam olurdu. Konjonktür hesabı...

Beni ne açlık, ne susuzluk, “Ramazan sigarayı bırakmak için çok iyi bir fırsat” goygoycuları kadar yormadı, yoramadı! Hayır Ramazan boyu sigara içmeyen bir kişiyim, ama siz bu satırları okurken ben çoktan yakmış olacağım keratayı! Ciğerlerimiz de bayram etsin kuzum!

Allah devletimize zeval vermesin: Jet imamlara uyarı geldi. Diyanet Teravih namazlarının 20 dakikadan kısa sürede kıldırılmaması konusunda tebligat yayınladı. Tebligat iyi fikirmiş gerçekten ama cemaate koz vermiş oldular: “imam efendi imam efendi, tebligattaki hız sınırlarına uymuyorsunuz kuzum, siz böyle yaparsanız biz ne yapmayız?!!!”

Bunca yılın ardından geriye dönüp “dayımı neden çok seviyorum ki ben” diye baktığımda, ‘bayram harçlığımızı’ gani tutması dışında bir sebep bulamıyor olmak içimde irili ufaklı duygu helezonları oluşturduğu gibi bir yandan da beni geçmişimle yüzleşmeye davet ediyor sanki!

Biraz tereddütten sonra ısrarla çalan kapıyı asık suratıyla açtı. Çocukken en çok şeker yerine para verenleri sevdiği düşüncesi zihnine bir kıymık gibi batıyordu. Elinde geçen yıldan artakalan bayat şekerler olan kaseyi uzattı. Birer ikişer şekerleri kapışan çocukların zihninden geçenler geçiyordu zihninden.

Öteki ve Beriki Türkiye’nin Turnosol kağıdı:
Ramazan bayramı! - Şeker bayramı!

Dindarlar için: Dini ritüeller bütünü. Hısım akraba ve mezarlık ziyareti.
Beriki Türkler: Oh buyrunuz likörlü çikolatalardan almaz mısınız?
Orta Direk yaşlılar: Yok azizim yok, eski bayramlar bir başkaydı!
Çocuklar için: Baaak bu kadar para topladım, bu kadar da şeker! Benim şekerlerim daha fazla ki!
Benim İçin: Yaprak Sarması, incel sarılmış, kalem gibi, mis gibi!

Bayram Klişeleri:
Bizler Bayram yaparken onlar çalışıyorlardı.
Nerede o eski bayramlar?
Bayram alışverişi cep yaktı
Büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öpüldü.
Trafik canavarı bayramda fazla mesai yaptı!
Darülaceze’de buruk bayram!
Ankara’da bayram mesaisi.
Hoppala Otel’de her şey dahil bayram tatili!
Çifte Bayram! Ankaralı çiftin Bayramda ikizleri oldu!

Ramazan Manisi:
Tuzluk yazmak zordur böyle günde
Editör anlamaz bunu söylesen de
Sabit Müktesebat derki,
Üzülme ey Ehl-i İslam
Remazan gitse de,
Bak işte geldi mübarek ola Bayram!

Ramazan Aforizması:
Gelir Recep, Şaban, Ramazan ayları gevşer küffar yayları!

Ramazan Şeysi:
-Aklından bir şey tut.
-Tuttum.
-Tamam şimdi bırak
-Olmaz!
-Niye?
-Ezan
-Ne alaka!
-Oruç tuttum!
-Nasıl?
-Aklımdan!
-.......?!

tuzluk 14

2010-02-26T14:56:00.000-08:00

Hiçbir küçük ev aleti termosların yarattığı gerilimi yaratmadı bünyemde. Henüz ilk bardak dökülüyor dahi olsa, sıvının o ‘kararsız dökülüşünün’ yarattığı ‘ulan tam doldurmadık mı yoksa?’, ‘acaba yetmeyecek mi?’, “bir bardak daha çıkar mı ki acaba?” endişesi ömrümden ömür aldı, yedi bitirdi beni!

Ya otel terliklerine ne demeli? Otel terliklerinden nefretimin 5 sebebi gibi zevzekliklere girmeyeceğim ama nedir yani kardeşim, giysen ayakta durmuyor, giymesen gönül razı değil! Hayır bari şöyle birinin kafasına terlik fırlatayım desen o işe de yaramaz. Eee ne anladım ben o terlikten!

Zemin etüdü işi yapan mühendislik firmasının hazırladığı reklam fotografındaki mühendisin gökyüzüne bakarak poz vermesinin ‘artistlik’ten başka bir açıklaması yoktur! Zira zemin etüdü gökyüzünde yapılmaz kuzum!

Uyukladığı sırada otobüsün gürültülü freniyle gözlerini kırpıştırdığında belli belirsiz gördüğü “Ankarayı Sevmeyenler Derneği” tabelasını okuyunca ‘vay be, tam bana göre yermiş” dedi sevinçli bir şaşkınlıkla. Az sonra gözlerindeki fluluk netleşince tabelada yazanın “Ankara Seğmenler Kulübü” olduğunu anladı. İçindeki Ankara sevgisizliğine o da şaştı kaldı.

Ankara da yaşadığım 5 buçuk yıl boyunca bir tane bile sevenine tesadüf etmediğim, fakat 4 dönem belediye başkanı seçilerek fenomen haline gelen Melih Gökçek üstüne akademik araştırmalar yapılmaması Türk Maarifi’nin durumu hakkında bize yeterli ipucu vermektedir kanaatindeyim.

Gerçek Hayat ve Korsan Hayat’ın ekipler amiri Ümmühan Atak nişanlandı malumunuz. Allah hayırla sonuna erdirsin ama artık kendisiyle buradan pek dalgamızı geçemeyeceğiz anlaşılan. Hayır nişanlısının Ankara da yaşadığı yetmezmiş gibi adaleli kolları var oğlum! Dövebilir beni sanki!

Bir bilge ağabeyimiz şöyle der: Bir günah işleyeceksen eğer, onu da iyi bir müslümanla yapmalısın! Zira o seni o günahtan alıkoymaya çalışacaktır. Bunu başaramaz ise, o günah ikinizin arasında bir sır olarak kalacaktır.

Tuzluk 13

2010-02-26T14:53:00.000-08:00

Feysbukta yayınladığı, kartalın-kuzuyu avladığı videoya “Zıkkım ye Hemi, Yazık yaaa!!!” diye başlık/tepki koyan arkadaşım var oğlum benim. Ben bahtiyar olmayım da kimler olsun!

Köşemde değerlendirmem için açıkladığı parlak(!) fikrini beğenmediğim arkadaşımı gücendirmemek için “Pek beğenmedim ama kızma yav! deyince bu, “Beğenmemiş olabilirsin abi normal, ben senin yazdıklarını ohooo!” deyiverince Tuzluk’taki yerini aldı. (O kişi: Bestami Değirmenci)

Efendim, nasıl ki matematikte (x-y) vs. görünce ürküyorsam, sosyal alanda da imge/sel, imajinasyon, ökülitzm vb. kelimeleri görünce ter basar beni. Ben uyardım abi zamanında, “Yalın” soy ismi biraz umut verse de, “İmgecan” namlı kişinin tekin biri olmadığı belliydi. Anlamıyorum kardeşim seni! Her hafta iki kere okumak zorunda mıyım lan! Editör, atın bunu zindana!

Klark çekmiş fotografını MSN koymuş arkadaşım, “Ama biliyorsun bu alemde en güzel klarkları Senai Demirci” çeker deyince, “Hadi canım olur mu hiç öyle şey, hem ismi Senai olan birinin klark’ı kaç yazar! demiş idim. Sorarım sana a iki gözüm okur, Senai ve klark hiç yan yana durdu mu yani!

Hey adamım! Teknoloji başdöndürücü bir hızlı ilerliyor ve yetişmek namümkün diye hayıflanma bence; Henüz unutmadık, internet kafe benzeri, 20 adet bilgisayarı koydukları odaya “bilgisayar laboratuvarı” dendiğini, oraya da sanki Sultanahmet’e giren İspanyol turist kafilesi gibi “galoş” giyerek girdiğimiz günleri!

Ama ilk ‘chat’ deneyimine de bu bilgisayar laboratuvarında tanık oldum. Bilgisayarlar arasında bağlantı (network) olduğunu farkedip kendi aralarında konuşma yapılabileceğini keşfeden zeki ve muzır arkadaşımız ilk chat girişiminde bulundu ve şu tarihi cümleleri kurdu: “İlhan, bir Camel versene lan!” (ufkumuzu açan Faruk Kazancı’ya teşekkürler)

Herkes her işi yapmaya ehil görüyor kendini. Zaten bu memleket ne kaybettiyse işlerin iş bilmezlerce yapılmasından kaybetmedi mi? Ne demek “Hadi hadi kalk, biz biliyoruz da mı oynuyoruz!” Bilmiyorsan oynama be kardeşim!

Yanımda gazetesini okuyan adamın Maykıl Ceksın için, “Bu ne zaman öldi yav?” sualini “5 günü geçti” diye cevapladım. “Kaç yaşindaydi bu?” diye pekiştirdi. “Elli yaşındaydı” dedim. Tam o an genç muavin “Yav, ölimin yaşi mi olur!?” diye azarlarcasına araya girince bizimki Türk matbuatında MJ’nin ölümü üzerine şimdiye kadar yapılan en bomba yorumu biraz mahcubiyet biraz da hiddetle ortaya koydu: “Yok, yani... ibret alsun insanlar, şarki-turki kurtarmii...” (Halil Doğan’a teşekkür ederim)

KISIRDÖNGÜ

2010-02-11T00:30:00.000-08:00

Aniden gözlerini açtı. Kıvrımlı, tasarruflu halojen ampulü gördü ilkin. Çok geç yattığı halde, uykuya doymuşluğunu duyumsuyordu. Duvar saati de pek az uyuduğunu teyit edercesine gecenin körünü gösteriyordu. Üstü açıktı. Vücudunda belli belirsiz bir ürperti geziniyordu. Yorganı üstüne çekmeyi düşünmüştü ki eşi, aklından geçeni okumuşçasına yorgana iyice sarınarak buna izin vermedi. Oysa derin bir uykuda olduğu belliydi.

Kendisi gibi ‘deli’ yatan minik kızının üstünü açmış olabileceği fikriyle yatağından doğruldu. Yanılmamıştı. Üstünü örtmek için yorgana elini uzattığında kızı, tıpkı annesi gibi ani bir hareketle tortop olmuş yorgana sarıldı. “Noluyo size yav!” diyebildi ancak. Sesinin titreşimlerinde yüklü ürperiş seziliyordu. Yüreğinde anlam veremediği, handiyse metafizik bir gerilim hissetti. Ana-kız aklından geçenleri okuyor ve yapmak istediklerine izin vermiyordu; adeta aralarında yorgan savaşı yaşanıyordu. Onu esas korkutan da bunu uyurken yapabiliyor olmalarıydı. Henüz iki yaşına basmamış kızı ve sevimli yorganı –kızının yorganını hep sevimli bulmuştur - bir korku nesnesine, saadet yuvamız dediği evi de gözünde korku filmi setine dönmüştü adeta. Dışarıda esen rüzgarın ürpertici ıslığına bir baykuş sesi eşlik ediyordu.

Her ne kadar çokça Hollywood imalatı korku filmi izlemiş olsa da o amansız bir Türk aile babasıydı. Kendini çabucak topladı, yorganı kızının mini mini kolları arasından kurtarıp silkeledi ve “ağzunu yerim ağzunu” diyerek üstünü örttü. Bu iyi gelmişti. Silkelediği yorgan havadaki elektriği dağıtmış, içi biraz ferahlamıştı sanki. Susadığını fark etti. Akşam yemeğinden kalan ayrandan içmek için mutfağa yöneldi. Buzdolabının kapağını açtığında dehşetle sarsıldı; Yatağındaydı, üstü açıktı. Kıvrımlı, tasarruflu halojen ampulü görüyordu. Duvar saati gecenin körünü gösteriyordu. Vücudunu bir titreme aldı. Zaptedemediği zangır zangır sıtmalı bir titreme...

Mehmet Emin Değil

DİLENCİ

2010-02-11T00:26:00.000-08:00

Yağmurlu bir havada bir üst geçitten geçiyordum. Geçidin bir köşesinde, yerde, kısacık kesilmiş bembeyaz saçlarıyla yaşlı bir dilenci oturuyordu. Önündeki karton kartonda şöyle yazıyordu:

“Şeker hastasıyım, 4 çocuğuma bakamıyorum. Bana inanmıyorsan Allah’a inan!”

!!!!

Yavaşladım. Ama para vermek için değil. Para sırt çantamdaydı ve çıkarması zahmetliydi yani açıkcası.

Hem bozuk var mı bilmiyordum. Ayrıca kartonda yazan yazı kafamı karıştırmıştı, adeta afallamıştım. Şimdi para düşünecek halde değildim.

Dilenci bu yazıyı yazarken muhtemelen, “hadi bakalım şimdi sıkıysa para vermeyin!” diye söylenmişti sanki.

Ilk anda sinsi bir dilenci ile karşı karşıya olduğumu düşündüm.

Ama öyle miydi gerçekten?

Ne demekti şimdi bu söz?

Sen ey dilenci, beni nasıl bir ikilemle karşı karşıya bıraktığının farkında mısın? Ya kendini?

Tamam, şeker hastası olmana inanabilirim. 4 çocuğa da eyvallah. Ama bana inanmıyorsan Allah’a inan da ne demek? Bu nasıl bir kategori, ne amansız bir geçiş, ne yaman bir sıçrayış.

Ne demek istiyorsun tam olarak?

Mesela;

Bana inanmıyorsan Allah’a inan derken, Allah’ı kefil mi tutuyorsun. Peki bunun sağlamasını nasıl yapacağız hiç düşündün mü? Çok mu şark kurnazısın sen?

Yoksa hadi bana inanma, para da vermeden geç git ama Allah’a inanmayı ihmal etme diye tavsiye de mi bulunuyorsun?

Öyle değilse: “Sana inanmıyorum ama Allah’a inanıyorum” gibi bir seçenek niye sunmuyorsun, bize de yazık değil mi?

İlahi dilenci böyle düşünürsek de bizi “Eee, Allah’a inanıyorsan parayı vereceksin, yok öyle bedava inanmak” gibi bir mecburiyete mi icbar ediyorsun? Hiç mi insafın yok?

“Hah şunu bileydin!” mi dedin. Öyle deme iki gözüm dilenci. Üzme beni, kafana bozuk para atarım bak!

Tam böyle düşüncelere dalmışken, meydandaki ışıklara geldiğimi ve cebime soktuğum elimde iki demir parayı gıcırt gıcırt diye çevirdiğimi farkettim. Kendimi bir şerefsiz gibi hissettim o anda.

Ama bakalım gerçekten şerefsiz miydim?

Mehmet Emin DEĞİL

KARAMURAT’ın MEDYAYLA İMTİHANI

2010-02-11T00:15:00.000-08:00

Yaramazlıkları artık canıma tak etti! Bu kadar da olmaz ki! Artık dur demenin zamanı geldi. İyi bir dersi hak ediyor. Yoksa uslanacağı yok bunun... Ne durdan anlıyor, ne duraktan! Mütemadiyen haylazlık peşinde hayta. Edepsizliği de iyice ele aldı;

Sütünü , devirmeler, mamasıyla oynamalar, kitapları parçalamalar, uyumadan önce okuduğum dergilere saldırıp sabote etmeler... İstiyor ki hep onunla ilgileneyim. Kızdığım zaman sanki bütün o yaramazlıkları kendisi yapmamış gibi, boyuna posuna da bakmadan resmen laf yetiştiriyor bana.

Ne yapmalı bilmem ki!

İple oynadığımız oyunlar ve sabahları göğsüme yatıp mırıldanarak uyuduğunu görmek olmasa çoktan kapı dışarı etmiştim edepsizi.

*****

Evvelsi gün, mahalle kedilerinin annesi Ayla Hanım’a dert yanıp artık iyi bir dayağı hakkettiğini söylediğimde; “Kediler terbiye edemezsin boşuna uğraşma ama ille de vuracaksan elinle değil, bir gazeteyi rulo yapıp poposuna vurarak yapmalısın” dedi.

Elimle/ayağımla vurursam kedi bana düşman olurmuş, ama gazeteyle vurursam gazeteyi düşman bilirmiş. Şaşkınlıkla;

-Vay medya manipülasyonu ha! dedim.

Ayla hanım teyze anlamadı.

O gün tül perdeleri tırmıklayan Karamurat’ı gördüğümde bir medya operasyonun şart olduğunu anladım. Rulo yaptığım gazeteyle Karamurat’ı evin içinde epeyce kovaladıktan sonra, bir kaç darbe indirmeyi başardım ama sonunda yorulup koltuğa yığılıp kaldım. Dinlenirken gazeteyi açıp baktığımda, “Kaosa Kalkan 411 El” manşetini görünce bağırdım:

-Kaosa kalkan 412. el geliyor! Azzzzz sonraaaaa...!

Mehmet Emin Değil

ÖZGÜRLÜK DENEMESİ

2010-02-11T00:11:00.000-08:00

Artık karar vermişlerdi. Bahçeyi çevreleyen yüksek çitleri aşmaları gerekiyordu ilkin. Esen rüzgar bunun, özgürlük yolunda karşılarına çıkan ilk engel olduğunu fısıldadı kulaklarına. Akrobatik hareketlerle aşarak çiti, söylediler rüzgara hakettiğini. Rüzgarın küçümseyen bakışlarını fark etmediler bile.

Sekiz şeritli asfalt yolun karşısındaki koruluk bir özgürlük vahası gibi duruyordu önlerinde. Küçük adımları oldukça kararlıydı şimdi. Üst geçide çıkıp köprünün tam ortasına geldiklerinde, “oysa özgürlük tam dibimizdeymiş” dedi liderleri. “Hem de burnumuzun dibinde” dedi diğerleri.

Az sonra yüksek boylu çam ve yabani elma ağaçlarından oluşan koruluktaydılar işte. Hallerinde ‘yeni bir hayata’ başlamanın tedirgin neşesi... Kollarını iki yana açıp kendi etrafında romantik dönüşler yaparak bağırdı liderleri: ‘İşte yeni evimiz burası!’

Çam ağacının kabuklu gövdesine çevik bir maymun gibi tırmanan bağırdı: “artık dönmek yok oraya, ağaçların üstünde yaptığımız evlerde yaşarız bundan sonra” Ağaçların arasından süzülen kuşlara bakıp en küçükleri, “kuşları avlayıp karnımızı doyururuz” değil mi?” “Tıpkı avcılar, komandolar gibi” dedi gururla öteki.

Ağaçlara tırmandılar, oyunlar oynadılar, olmamış yaban elmalarından bir ısırık alıp birbirlerine atarak savaş yaptılar. Yorulduklarında da birbirlerine yastık olup bir güzel uyudular.

Uyandıklarında güneş batmak üzereydi. Soğuk olmasa da hava oldukça serinceydi. Birbirlerinin gözlerinde ne yapacaklarının cevabını arıyorlardı şimdi. Üşüdüğünü söyledi ellerini bacaklarının arasında tutan. Onayladı onu kollarını sıvazlayarak ısıtmaya çalışan. Keşke montlarımızı da alsaydık dedi diğeri. Liderleri susuyordu ama o da üşüyordu belli ki.

Karnım acıktı ne yapacağız diye sorunca en küçükleri, çaresiz, “Geri dönelim o zaman” dedi liderleri. Yürümeye başladılar Çocuk Yuvasına doğru; tıpkı geldikleri gibi.

“Nöbetçi öğretmenden dayak yer miyiz ki?” sorusuydu şimdi endişeleri. “Akşam yemeği bitmiş midir ki?” dedi en küçükleri.

Kendinden emin rüzgar kattı hepsini önüne, çünkü gidiyordu kendisi de o yöne.

MEHMET EMİN DEĞİL

RANDEVU

2010-02-11T00:05:00.000-08:00

Aksilik, hafta sonu da çağırmıştı patronu. Oysa sözleştikleri saatte orada olmalıydı. Böyle anlaşmışlardı. Kimseyi bekletmeyi sevmezdi, hele Onu...

“Ne yapacaksın…” dedi, “…geçim belası”

İşleri hafifletince bir bahane uydurup koşar adım çıktı ofisinden.

Yolunun üstündeki çiçekçiden yüzünü pembeleştiren yeniyetme bir heyecanla yine kıpkırmızı bir tek gül aldı. Gülleri severdi O. İlk gülü verişini anımsadı. Gözleri nasıl da ışıl ışıl parlamıştı! Bu ışıltının müptelası oldu; ondan sonra her buluşmaya bir gül, kıpkırmızı bir gül...

Otobüs durağına telaşlı adımlarla yürüdü. Durakta bekleşen kalabalığın ardına ilişti.

Önündeki genç kız sevgilisinin kolunu çimdikledi. Güya fısıltıyla “Bi günden bi güne sen de bana çiçek alsan ölürsün di mi” diye kikirdedi. Sevgilisi ise çiçeğe bakıp pöfledi.

Alaycı serzenişini duymuştu kızın. Utandı.

Bu kikirdemelere, pöflemelere alışamamıştı bir türlü. Sokakta, kalabalıkların içinde elinde çiçekle dolaşan bir erkeğin ağır yükünü bilen bilir. Bol kirpikli, parlayan bir çift kahverengi gözü düşünürdü böyle anlarda. Onun gözlerini. Güç bulurdu.

Otobüse bindi, oturdu. Alnında ve şakaklarında boncuk boncuk biriken terleri elinin tersiyle sildi.Otobüs hareket edince koltuğunda gevşedi, gözlerini bir noktaya dikti, daldı.

Onu düşünüyordu. İş görüşmesine geldiği gün göz göze gelmişlerdi. Bir kızın gözlerine ilk kez bu kadar uzun bakabilmişti. ‘Biz size haber vereceğiz’ demişlerdi. İşe çağrıldığındaki mutluluğunda biraz da o bakışların payı vardı. Her şey nasıl da hızla gelişti. Çalışkandı, işi çabucak kavradı, herkese sevdirdi kendini

Ya O?

O da sevdi.

Öğle yemeklerini aynı masada yeme gayretlerini, çay arası sohbetler izledi. Sonrası parklarda buluşmalar, ailelere haber verilmesi, nişan yüzükleri...

Otobüs sarsılınca düşüncelerinden sıyrıldı. Mütebessim çehresiyle yaşlıca bir kadının elindeki güle dalgınca baktığını fark etti. Gülü kucağına devirince kadının buğulu bakışlarıyla buluştu gözleri. Bu kez yaşlı kadının kırışık yüzünde edepli bir utanç belirdi. Ellerini kucağında kavuşturup gözlerini devirdi.

Yaşlı kadının çoktandır toprağa verdiği efendisini özlediğini bildi. Eski zaman efendisiydi o. Dağ gibi. Sert mizaçlı. Akşam dönüş saatinde pır pır ederdi yüreği. Korkardı ama çok da severdi; yakışıklıydı, nasıl da burardı bıyıklarını şöyle!

Son durakta indi, yürüdü. Sarmaşıklar ve hanımelleriyle örtülü mermer kaplı yüksekçe giriş kapısından geçti. Her zamanki yerine yöneldi. İşte oradaydı. Yanına vardı, çöktü. Kırmızı gülü baş kısmına zarifçe bırakıp duaya durdu.

Sabit Müktesebat

Tuzluk 12

2010-02-07T07:52:00.001-08:00

İş yerindeki çaydanlığı yere düşürüp sapını kıran sakar arkadaşım, sapın yerine kapı kolu monte etmek suretiyle gönlümüze taht kurmuş o tahta da sereserpe kurulmasını bilmiştir.

“Camel’i bozdular oğlum eski tadı yok!” ile “Leman eski Leman değil abi, hep belden aşağı!” sözleri de ne yaman klişelermiş, ne amansız geyiklermiş arkadaş, bitmek bilmedi be!

Aşkının en umutsuz kertesindeyse aşık kişi, şöyle nida edecektir: “Seviyorsam bundan sana ne!” Ah o ne acıklı bir savunmadır, ne yürek burkucudur be kardeşim! İnsan aşık olunan kişiye gıcık olmaktan alamıyor kendini!

Bir sigorta şirketinin reklamlarında oynayan kepçe kulak hastalığına yakalanmış kıza, “Seni olduğun gibi seviyorum, kepçe kulakların hiç sorun değil” diyerek bir sürü yiğidimiz evlenme teklifi etse, sahip çıksa ya!

PETA (Hayvan Hakları Örgütü) üyelerinin her fırsatta soyunası var da hayvanları bu işe alet ediyorlarmış gibi geliyor bana! Hayır insanın aklında da hayvanların sorunlarından ziyade başka şeyler kalıyor/muş!

Hayır sanki Türk Silahlı Kuvvetleri Tamim, Türk Dil Kurumu Genelge yayınlamış; Bir Allah’ın kulu da kare bulmacaları KÜÇÜK HARFLE yazarak çözsün be kardeşim, nedir yani!

Katta duran asansörün aşağı mı yukarı mı gideceğini anlayamayan arkadaşım kapı açılınca içerideki abiye sormuş: nereye gider bu? Sevgili abimizin cevabı, “Ben 5’e kadar çıkıp, ineceğim” olmuş. Hayır yanlış anlamalar değil söylemek istediğim, abimizin “Sanane kardeşim” demeyip izahat vermesi gözlerimi yaşartan. (Orkun Ulugay’a teşekkürler)

Enerji Bakanlığı koridorlarında “Nerede abdest alabilirim” diye sorduğunuzda, “Bir alt katta alabilirsiniz, daha hesaplı!” diyen espritüel memurlar geziyor, aman dikkat!

Konuşmasında, ‘tabir-i caizse’ deyimini kullanmak yerine ‘tabir yerindeyse’ diyorsa bir kişi orada bir tutam tedbir, bir kuple kamuflaj olabilir. Hızımızı alamayıp, o kişi ve o ülke hakkında sosyo/psikolojik, antropolojik açılımlar da yapar mıyız? Yaparız! Gerek var mı? Yok!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 11

2010-02-07T07:41:00.000-08:00

Minik Hikayeler -2-

2010-02-06T16:02:00.000-08:00

Veda

- Efendim, veda konuşması için sizi kürsüye davet ediyoruz.
- Vedaları sevmem, şimdi sessizce dağılın!

Bayramda

- Abi bayramda ne yapıyorsun?
- “Bayramda çalışanlar” klişesine özne olacağım.

Ramazan Şeysi

-Aklından bir şey tut.
-Tuttum.
-Tamam şimdi bırak
-Olmaz!
-Niye?
-Ezan
-Ne alaka!
-Oruç tuttum!
-Nasıl?
-Aklımdan!
-.......?!

Neo-romantik
- Hayatım yemek harika kokuyor.
- Aşkımı kattım da ondan
- Yine mi!

Kayıp kız

- Nereye kayboldu bu kız?
- Elma dersem çık.
- Eelmaaaa!!!
- Hay Allah! Demek elmanın içindeydin!

Minik Hikayeler -1-

2010-02-06T15:52:00.000-08:00

Kısa Öykü

- Kısa öykü mü yazmak istiyorsun!
- Evet.
- Kısa öykü yazmak zordur dostum. Önce şuna karar vermelisin:
“üç satır mı üç katır mı!”

Diş Doktoru

- Şu diş etlerinin haline bak! Rezalet! Bir de benim ağzımdan fışkıran sağlığa bakar mısın lütfen? Bembeyaz dişlerim var.
- Bu sözleri daha çok kişiye söyleyebilmek için diş doktoru olmuş olmalısınız!

Ayakkabı

- Bir ayakkabı alacaktım da.
- Nasıl bir şey düşünürdünüz acaba?
- Anlarsın ya!
- Ah peki o zaman şöyle buyurun lütfen!

Travma

- Hafız, İsrailliler travmaya girmiş!
- Niye ki?
- TRT ‘deki dizi var ya…
- O zaman iki de sinema filmi çektik mi komaya sokarız biz bunları!

Hikayenin sonu

- Hayatımı yazsam roman olur!

Tuzluk 10

2010-02-06T15:51:00.000-08:00

Kah Kürt Açılımı, Kah demokrasi paketi derken, Türk milliyetçisi arkadaş, Kürt milliyetçisi arkadaşa ansızın “ulan devlet mevlet kurarsanız sana kesin küserim bak, konuşmam ha!” diye tehdit ederek meselenin çözümüne ilişkin zihnimizde yeni ışıklar çaktırdı.

Şair bir arkadaş MSN’de yazdığım “bak bakalım halkımızın içinden neler geçiyor” sözümden bir müddet sonra, “ee şiirin devamı yok mu?” demesin mi! E yavrucuğum şiir işlerine sen bakıyorsun, ben onu iş yüzünden muhabbetten müsaade isteyen tomografi teknisyeni arkadaşa söylemiştim, yanlışlıkla sana göndermişim!. Demek ki algıda uçuculuk böyle bir şey!

Yıllardır tamir - bakım işleri ile uğraşan teknik personel abimiz, sabahleyin eve biraz bozuk bırakmasını isteyen eşini “Ne yapacaksın bozuk parayı, tamir mi edeceksin?” diye bozmuş!

Delikli kalıp kalıp yağlı peynirler, gümüş renkli irili ufaklı balıklar, leğenlerde kuruyemişler, envai çeşit baharatlar, asılı kangal sucuklar ve pastırmalar, mevsimin tüm meyveleri ve burnumda iyot kokusu... Nasıl bir zenginlik duygusu içinde serazâd yürüyorum. Bu anı müstehzi dudağıma kondurduğum puro tamamlardı sanırım. Olsun yine de Eminönü’nde pek mutluyum.

Niyeyse toplulukla yapılan danslar beni alabildiğine hüzünlendiriyor. Vaktiyle Anadolu Ateşi’ni izlerken, salya sümük ağlamama ramak kala zor attım kendimi fuayeye. Yüksek ritimli senkronize hareketler sanırım beni benden alan.

Aşıklar aleminin en komik hali şüphesiz telefonda, “önce sen kapat, aa olur mu cicim önce sen! Bakın reca edeceğim!” itişmesidir. Aşk denilen virüs en entelektüel bünyeyi dahi kısa sürede bu amansız diyalogun paydaşlarından biri haline getirecek güçtedir.

Peki bebeğim; ‘Doğru zamanda, doğru yerde, doğru insanla’ diyorsun! Sen bilmez misin ki adeta üç bilinmeyenli denklem gibi ve pek fiyakalı duran bu ve benzeri sözlerin aslında ancak mikrofonlara söylenebilen işkembeden savrulmuş boş laflar olduğunu!

Ankara da “ne iş” yaptığının sorulması kadar saçma bir soru ne gördüm ne duydum. Zira Ankara da herkes memurdur!

Doyamadım arkadaş dünya nimetlerini temaşa etmeye... Bir adamın en büyük zevki pazar yeri gezmek olabilir mi lan!

Böyle bir hayat yaşayıp da niye mi solcu olmadım? Tabi ki halay çekmeyi bilmediğim için! Halay çekmeyi bilmeyenden solcu mu olurmuş!

Bir tişörtü veya pantolonu misal 10 yıl giydiysem eğer, kendimi son dönemin en büyük anti kapitalisti gibi hissederim, gönenerek atarım adımlarımı ıslak kaldırımlarda.

Yüzlerce kitap okuyan arkadaşımı en son Fazilet Neşriyat’ın çıkardığı ilmihali okurken gördüm: “Geldiğimiz yer burası dostum” dedi bilgece bir ses tonuyla.

Sabit Müktesebat

Tuzluk 9

2010-02-06T15:50:00.001-08:00

Tuzluk 8

2010-02-06T15:48:00.000-08:00

186 ülkenin temsil edildiği İMF Dünya Bankası toplantılarının İstanbul’da yapılmasını “satılmışlık, işbirlikçilik” olarak görmek yerine İMF’in Türkiye’den gönderilmesi şerefine bir veda partisi ya da rüyasını gördüğümüz, hayalini kurduğumuz dünyanın merkezi olmuş Büyük Türkiye’nin küçük bir provası olarak izledim.

IMF Başkanı, Dabulyu Bush’la aynı protesto şekline muhatap olmaktan memnun kösele suratıyla Kongre Merkezi’ni gezerken yerli yabancı pek çok kişinin gözle görülür bir şekilde ayakkabısına mukayyet olma çabası bu adamlarının sonunun pek yakın olduğunu müjdeler gibiydi.

Pek çok laik ve muhafazakar medyanın –artık nereye yaranmak ve yamanmak istiyorlarsa- ayakkabı eylemini gerçekleştiren gencin solcu olmasından mütevellit fırlattığı ayakkabıyla ‘çakma’ diyerek dalga geçmesi içimizi burksa da umutsuzluğa yer yok. Onların da sonu yakındır biiznillah!

Bu coğrafyanın çocuklarının, yapılan onca zulümden sonra bunun müsebbibi olarak gördüklerine sadece ayakkabı fırlatmakla iktifa etmesindeki zerafet ne yazık ki ayakkabıyı kafalarına yiyenlerin anlayamayacağı kadar derin bir bilgelik taşıyor. Zira bu toprakların çocukları annelerinin terliklerini kafalarına yiye yiye terbiye olmuşlardır.

İMF-Dünya Bankası toplantıları bana ‘Bakan’ olmanın pek de matah bir şey olmadığını öğretti. Hayır 20 dakika arayla toplantıdan toplantıya koşturmak bir yana ‘Lipsky ile akşam yemeği’ yemek zorunda olmak ne lan!!!

Çok yoğun işlerim olup Tuzluk namına tek satır yazamadığım günlerde mutlaka telefonum çalar, hattın ucundaki Ümmühan Editörü’dür ve “Sabit! Oğlum biliyorum meşgulsun, Tuzluk falan istemiyorum senden, sadece belki yazmışsındır ve göndermeyi unutmuşsundur diye aradım” demektedir. Evet aslında hiçbir şey yazmış değilimdir, o da ben de bu gerçeği bilmekteyizdir ve fakat bu diyalogun yaşandığı günün gecesinde bilemedin ertesi sabah tuzluk Korsan Hayat mailine çoktan yol almıştır bile… Hayır kendimi deşifre edilmiş, hacklanmiş gibi hissediyorum oğlum!

Ayakkabı
- Bir ayakkabı alacaktım da.
- Nasıl bir şey düşünürdünüz acaba?
- Anlarsın ya!
- Ah peki o zaman şöyle buyurun lütfen!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 7

2010-02-06T15:47:00.000-08:00

Bilişim dünyasına tamam, iletişim dünyasına eyvallah, her an habere ulaşmak çabasına da peki! Ama pisuvarların önüne minik lcd ekranlar koyup NTV’den haber izletmekte sizce de biraz abartı yok mu? Hayır bir ufak su dökme aralığında hangi akl-ı evvel haber peşinde koşar! O kadarcık bir anda bile kendimizle baş başa kalamayacaksak kızarım ben o işe!

5 Nisan Kararları, 2001 krizi ve etkisi bugünlerde biraz daha azalan global krizin beni en rahatsız eden yanı, “eskiden yanımda 20 kişi çalıştırırdım ama şimdi garsonluk yapıyorum, krizde battık, şimdi nafakamızı buradan kazanıyoruz” gibi ve benzeri sözler söyleyen insanların her krizde biraz daha artmasıdır. Çünkü ben bu müflis müteşebbislerin her biriyle bir şekilde karşılaşıyorum ve yukarıdaki diyalogu defalarca yaşıyorum. Usandım ulan!

Rahmetli annem, “Sabit Müktesebat, o kadar okudun şimdi de bakayım…” deyip alakasız sualler tevcih ederdi zaman zaman. Fakat üniversite hocası abimize alt kat komşusunun bir sabah gelip utana sıkıla "Ya sen okumuş adamsın. Şu bacayı bi takıversene!" buyurmasına ne demeli? (Halil Doğan’a Teşekkürler)

Okul okudunuz diye her şeyi bilmeniz gerektiğini zannedenlerin yanında bir de şöylesi var: Bölüğün gazinosunda üniversite mezunu 500 civarındaki asker arkadaş bekleşirken komutan “elektronik mezunları el kaldırsın” buyurdu. Elektronikçiler, “oh nihayet angarya işlerden kurtulup mesleğimizle ilgili bir şeyler yapacağız, içtima ve spordan da kurtulduk mu askerlik keka devrem” diye düşünüp aşk ile çift kol birden kaldırdılar. Komutan, gözüne kestirdiklerine, “bölüğün bozulan ampullerini değiştirin” buyurdu. Yaa!

Tahacan Mühendislik A.Ş. vs. Oldu mu şimdi! Yağmur Kafe, Nazlı Pide, Ümit Bakkaliyesi, Ömür Büfe isimlerini anlayabiliyorum ama Tahacan isimli Mühendislik firmasına güvenip de kim iş verir ki? Hayır Tahacan Kreş ve Gündüz Bakım Evi olsa bir nebze!

Otobüste, ahu gözlü bir ceylan sekerek “ay şu camı kapatabilir misiniz?” dediğinde edalı nazlı, aynalı sazan gibi ya da sersem bir sinek gibi atlamamalısınız cama ey adaleli koç yiğitler! O camlar ki adeta Japonla yapıştırılmış gibi durarak nice canlar yakmış, nice benim diyen yiğidi madara etmiştir 36 oturan 58 ayakta yolcuya. Ölü doğmuş aşklaradır ağıdım!

TRT’nin, ortalığı kasıp kavuran ‘Ayrılık’ adlı İsrail’in Filistin’deki zulümlerini konu alan dizisinden sonra, cila niyetine, her yıl en az bir tane çekilen ve Oscar’ı da kenarda hazır tutulan soykırım konulu artık iyice öğğk getirten ajitatif filmlerle dalgasını geçen “Gına” isimli bir film çekilse ya!

Travma
- Hafız, İsrailliler travmaya girmiş!
- Niye ki?
- TRT ‘deki dizi var ya…
- O zaman iki de sinema filmi çektik mi komaya sokarız biz bunları!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 6

2010-02-06T15:44:00.000-08:00

Memur dediğin yönetmelik dedin mi, genelge dedim mi orada bir durur! Fakat işin içine yanlış anlamalar girerse çok fena! Malumunuz Sağlık Bakanlığı “Domuz Gribi” tedbirleri sadedinde “aman fazla öpüşüp koklaşmayın” diye Genelge yayınladığı günlerde bir arkadaşım Bakanlığı bahçesinden şöyle bildirdi: “Evet Sabit Müktesebat, şu anda burada
memurlar, domuz gribine inat “büyük bir gayretle” sürekli öpüşüp, koklaşıyorlar, birbirlerine sarılmak için adeta yarış eder haldeler. Benimle öpüşmek isteyenlerin salvolarını zor savuşturdum, bu yayından sonra hemen buradan uzaklaşmak istiyorum!

Suriye’ye vizesiz gitme imkanı beni, 18 yaşına basıp da kahvehaneye özgürce gidebilmek kadar heyecanlandırdı. Tamam, kahvehaneye pek gitmedik ama Suriye’yi ihmal etmiyelim, parayı denkleştirir denkleştirmez soluğu Şam’da alalım azizim.

MSN’de takıldığıma bakmayın, hattızatında türlü aforizmalar attıran bir kişiliğim hesabı,“yürüyeceksin bu yolları kedi gibi kat’i bir sessizle ve fakat asla sinsice değil” yazdım avatarıma, ardından sürekli çevrimdışı gözüküp geleni geçeni gözledim sotede. Süper oldu!

Valla hiç benim aforizmamla dalga geçmeyin! Kırk yaşına gelip MSN’ine bir de gözümüzden kaçmasın diye büyük harfle, “İnsanlara gerektiği kadar değer vereceksin. Fazla verirsen şımarırlar” diye veciz sözler yazan arkadaşlarım var benim. E arkadaşım, ne yapayım!

Artık anlamını yitiren “aman güzel dilimize sahip çıkalım” tadında laflar etmek değil niyetim ama sen yekten “tree jii teknolojisi o demek diilki abicim, çok başka bir şey” diye lafa girersen ben o zaman ‘idealist cumhuriyet öğretmeni’ edasıyla müdahale ederim. Hayır millet “üçge” demekte uzlaşmışken sen niye ille de İngilizce konuşacağım diye kastırıyosun ki!

Bazısı da bir maruzatı olunca “Yaa Sabit nolur dua et!” diyor, “tamam hafız her daim duamızdasın inşallah” falan diye mukabele edince işi sağlama bağlamak için mi, yoksa iyi niyetli bir karışlık kaygısıyla mı ne, o esnaf duvarlarında yazan “benim için ne istiyorsan Allah da sana iki katını versin” diyor ya şahane oluyor! Hayır, üç katını, dört katını versin diye pazarlığa girişicem o olacak!

Alın verin ekonomiye can verin. Koca koca adamlar köylü Mehmet Ağa da anlasın diye böyle saçma bir sloganda karar kılmışlar besbelli. Hayır slogan ekonomik kriz endişesiyle paranızı harcamaktan korkmayın, siz harcarsanız çark döner işleri yoluna girer diyor kendi diyalektiği hesabı. Ama parasını harcamaktan korkan adam simit veya sakız müşterisi değil ki kuzum. Ekonomik kriz var ama şu sakız parasını kumbaraya koyayım da ne olur ne olmaz diyen bir çocuk ya da teyze olur mu lan!

Otobüs duraklarında oturup otobüs beklememeyi, her giden otobüsün ardından “beklesem gelmessin dimi lan eşşoğlubeşkulak seni!” diye söylenmeyi çok severim.

Eğer reklama girmeyecekse şu kötü söz oyununu şiddetli bir şekilde yapmak istiyorum: Algıda Algida!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 5

2010-02-06T15:43:00.000-08:00

Başbakan Erdoğan İran’a daha sık gitmeli derken size, rasyonel bir şeyden bahsetmediğimin tabiki farkındayım. Erdoğan ve Ahmedinejad’ı ne zaman ekranlarda el ele görsem, Hamiyet Halamı kaç zamandır ziyaret etmediğimi hatırlayıp mahçup oluyorum!

Teodora Doni Ablamızın komşusunun 6 yaşındaki oğlu, halkımızın kafa karışıklığına, inceden tırsışına yani halkımızın hissiyatına tercüman olmak istemiş, bunu basit ve bir o kadar da etkili nasıl ifade edebilirim diye düşünmüş, taşınmış ve şöyle buyurmuş:
“ben domuzla hiç oynamadım ki!”

Çay bardağının dibine yapışıp gelen ve yarı yolda kopup zigon sehpaya şangır şungur şımarık bir gürültüyle düşen bardak altlığı! Bilesin ki sana karşı karmaşık duygular içindeyim. Çok gıcığım sana ama sen ki küçük bir çay altlığısın eni konu ama o görkemli düşüşünle ev halkının aklını alışın, türlü kazalara sebebiyet verişin, bütün ilgiyi toplayışın! Ah sana imreniyorum sanki, kıskanıyorum belki!

Belli belli, henüz konuşmayı sökme arefesindeki kızım geleceğin büyük septiklerinden olacak! Söyleyebildiği şeyleri defalarca gösterip, “bu anne mi? “bu mama mı?” “bu miyav mı?” demesinden belli. Hayır sabrımızı mı ölçüyor yoksa bizi derin bir felsefik tartışmanın içine mi çekiyor onu zaman gösterecek! Ha ayrıca ateşle oynadığının farkında da değil: Sen büyük septiksen ben de senin babanım, haberin yok!

Kaba softa ham yobaz! Yeni cep telefonumun bünyemdeki coşkusunu “dünya malına düşkünlük” saymak yerine “Rabbin lütfuna bir şükür, bir teşekkür” addetsen incilerin dökülür değil mi?

Oldum olası “onu buna ekliyeyim, şunu şuna miksleyeyim” çabasından hiç hazzetmedim. Tamam Müslüm Gürses’in pop şarkılarını yorumlamasına da alıştık ama
furyası da hiç açmadı beni kuzum! O ne öyle yamalı bohça gibi!

Sual: Tombalak çocuğu zayıflasın diye taekwando salonuna yazdıran terzi baba, salonun elbise, kuşak vs. işlerini alıp salon parasını beleşe getirmekle kalmayıp bir de üstüne para kazanıyorsa bu baba kimin babasıdır? El cevap: Kayserili Fatih Mutlu’nun.

Birbirine “arkadaşım” diyerek hitap iki bayandan daha itici bir şey varsa o da birbirine “arkadaşım” diyerek hitap eden iki erkektir.

Hikayenin sonu

- Hayatımı yazsam roman olur!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 4

2010-02-06T15:42:00.000-08:00

Olaylara komplocu bir mantıkla bakmayı sevmem ama (komplonun kralı geliyor, kaçın!!!) adı üstünde bunun: “domuz gribi” Demek ki domuz hastalığı bu. E o zaman niye insanlara geçiyor, ya da geçmeye başladı sorarım! Bu işte bir domuzluk olduğunu reddedenin vardır bir domuzluğu! Hem Başbakan niye aşı olmuyor, bunu da sorarım!

“H1N1 ne be, virüsü bulmuşlarda isim mi bulamamışlar!!!”
Bu da bizim hatunun domuz gribine tepkisi. Ne iyi etmişim de evlenmişim!

‘Çağdaşlık’, “ilericilik” minvalinde söylenen sözlerin Türkiye’de ki kadar “arkaik” duygular uyandırdığı başka bir yer yoktur sanırım. Zaten bu lafları mumya operatörlerinin çok sevmesinde başlıyor tuhaflık!

Nasıl ki son model elektronik cihazların kafası karışınca aç/kapa yaparak düzeltiyorsak, modern zamanların karmaşık ilişkilerinden yorulan bünyeyi de geleneğin anaç dizlerine yatırıp reset atmakta fayda var.

Bunu itiraf etmekte bir beis görmüyorum. Ne beisi, bütün dünyaya haykırmak istiyorum: Ben bir kamu kurumundan hoşlanıyorum. Oysa başka bir kamu kurumunda çalışıyorum. Ama ne yapayım, PTT deyince içimden ılık ılık bir şeyler akıyor. Avuçlarım terliyor. İnsan bir kamu kurumunu niye sever? Seviyor işte!!

Sinüziti hafife almayacaksın, o ki, insanı “Bunu hak edecek ne günah işledim Allahım? İnsan burun akıntısından ölür mü hiç, ne berbat bir son!” diye söyletmiştir.

Bülent Akyürek, “öğlen namazına nasıl kalkılır?” diye kitap yazmış. İsmi ironik mi ironik olan bu kitabın içinde kim bilir neler vardır! (Ben içinde neler olduğunu aslında biliyorum, hemen aldım bir adet, lakin siz de merak edin diye böyle numaralar çekiyorum)

Meğer süreli mevkutede yazmanın zor tarafı sayıyı takip etmekmiş. İşte bir yıl geldi geçiyor ve şu diyalog hala sürüyor:
- Ümmühan Tuzluk 46’yı gönderdim.
- He geldi geldi ama o 46 değil, 48 olacak!
- 46 haftada düzeltemediğim şeyi şimdi mi düzelteceğim boş ver!
- 48, kırksekiz!!

Aziz milletimizin gayri nizami hareketlere pek tahammülü yoktur. Nizamat için elbet onun da sinsi planları vardır. Mesela korsan/ı/lığı önlemenin yolu onu evcilleştirmekten geçer. Şimdi bir de bu gözle bak bakalım! Önce Süper kahraman Muhammet’i kaybettik, ardından Fatih Mutlu oldu (iki cihanda mutlu olsunlar, konu o değil), şimdi de Korsan başı Ümmühan. Benim müktesebat zaten sabit! Demem o ki genç dimağ, zihninin bir köşesinde çocuk bezi fiyatı varsa Korsanlık zor iki gözüm!!

Sabit Müktesebat

Tuzluk 3

2010-02-06T15:40:00.000-08:00

Sayın Baykal’a katılıyorum. Bence de pankartları normal karşılamak lazım. Genel Kurul Salonu da dahil olmak üzere tümüyle sıkıcı bir yer olan Meclis’te pankart açan ve ortama şenlik katan vekilleri çok kınamamak lazım. Biraz eğlenmek vekillerimizin de hakkı! Hattızatında yaş kemale gelince protesto amaçla “sıraları yumruklamak” için milletvekili olmayı tasarlayan bir kişiyim!

Dört askeri darbenin gerekçesi hani o “siviller beceremediği için asker gelip yönetime el koydu” kuyruklu yıldızı olunca insanın zihninde sivil = aptal!, asker = oh verinays! denklemi oluşuyordu ister istemez. Yaşadığımız Ergenekon Soruşturması ve Demokrasi Açılımı süreci gösteriyor ki “o iş öyle değilmiş!” Hayır müzmin bir sivil olarak özgüvenim geldi lan, aptal değilmişiz ya!

Yıllarca bıkmadan test ettiğim yıllarca onayladığım bir bilgi: Acelen varsa ve gelmeyen otobüs artık canını sıkmaya başladıysa şöyle boynunu yana hafifçe eğip dudaklarına kondurduğun cigaranı klas bir hareketle yakıp bir derin nefes çekip yolun ucuna baktığında beklediğin otobüsün köşeyi dönüp geldiğini göreceksin. Hemen kızma bebeğim, denemesi bir dal cigaraya bakıyor, yap ve gör!

Yeni araba alan ancak henüz acemi bir şoför olan arkadaşım sabah işe yeni arabasıyla geldikten sonra yüzünde gülücükler açarak, “oğlum koca adamlar gibi araba sürüyorum lan!” deyiverdi. Hayır sorun arkadaşımın 35 yaşında olması.

Uyandığım zaman birkaç saat bir şeyler yiyemeyen bir insanım lakin zaman zaman canımın şiddetli bir şekilde burma kadayıf çektiği yetmezmiş gibi nereden almam gerektiğinin de hesabını yapıyor/yapmış olarak uyanmak beni korkutuyor!

Yaptıracağı tahliller için doktora aç gitmesi gereken ninemiz, doktorun, “teyze çay içtin mi?” sorusuna, “içtim yavrum içtim, sağolasın” deyince fırçayı hak etmiş!

Yazarımız, kardeşimiz Adnan K, ben istanbula gidince teklifsizce kapısını çalabileceğim bir bekar evi olsun diye evlenmiyormuş! Bir kadın için beni bu keyiften mahrum edemezmiş!

Kürt-Türk, soy sop tartışmaları benim de aklıma karpuz kabuğu düşürdü. Her türlü sürpriz sonucu göze alıp araştırdım ve öğrendim ki ben Orta Asya’dan Anadolu’ya göçen Çepni Türklerine mensubum. Buraya kadar tamam da şimdi bu bilgiyle ne yapacağımı bilemiyorum!

Tuzluk 2

2010-02-06T15:38:00.000-08:00

AKP’nin açılımları karşısında çılgın bir aşık gibi davranan CHP’de kıskançlığa bağlı davranış bozuklukları bulgusu gözleniyor. Yıllarca CHP’ye oy taşımış Dersimliler son olaydan sonra sanıyorum önümüzdeki ilk seçimlerde gazetelerin manşetini atacaklar: Dersim’den Onur Öymen dersi!

‘İşte oğlum bu sizin seviyenizi gösteriyor, işte sizin seviyeniz bu!!!’ diyerek çok çarpıcı bir laf ettiğini zanneden lise hocam, şunu bilesin ki, “tavanında 42 numara ayakkabı izi olan” bir sınıfta okumak bize ancak gönenç verebilirdi, nitekim öyle de oldu.

Bizim sülale, üzerinize afiyet, biraz iştahlıdır. Bekar bir akrabam evlenmeye niyetlenince, öğle ve akşam yemeklerini yediği kebabçı, bu yağlı müşterisinin kararını protesto etmek için nikah salonuna siyah çelenk göndermiş!

Bizim ufaklık, ‘amiiiin’ deyip ellerini yüzüne sürdükten sonra secdeye gitmeyi öğrenmiş. Bana “sende yap” talimatını verince, bir an boş bulunup “Hoppaaaa!!!” diyerek secdeye gidince “ne yapıyorum lan ben” deyu secdede üç kere ‘tövbe tövbe’ çektim.

Bir ara çalıştığım yerde o kadar çok "hocam" diyen bir insan topluluğuyla beraberdim ki; sokaktaki dilenciye, evdeki eşine, kayınvalidesine "hocam" demediklerinden şüpheliyim!!! Hatta bir bebeği bile severken dahi, "hocam, ne tatlısın sen ya" diyebilirler yani! (Yasemin Bektaş’a teşekkür edelim: Teşekkürler Yasemin)

Sürüden farklı olmak çabası bir ergen refleksidir. “Ben sürüden farklı olmak istiyorum” diyorsa bir genç kişi hemen zihnime 80’li yılların o ağır ve kasvetli havasında, hınzır bir gülüşle “gazoza ilaç atan”, beyaz takım elbiseli Nuri Alço görüntüsü üşüşür. Ne alakası var deme dilberim, bugün için, sürüden farklı olmak fikri ‘gazoza atılmış ilaç’ değilse nedir? Dikkat et de bir klip yatağında uyanma emi!

Bir de sürüden farklılığını ‘kıyafetler’ üstünden ispatlamak isteyip tuhaf giysiler ile arz-ı endam edenler var. Bence onlar iki yüzyıllık bir yanılgı içindeler: Hayır sürmelim o zaman senin Batılılaşmayı yanlış anlamış Servet-i Fünuncudan ne farkın kaldı!

Ayrıca sürüden farklı olmak isteyenler o kadar çoğaldı ki, bu çaba içine girenler bizatihi başka ve daha geniş bir sürüye dahil oluyorlar, uyandırıyım.
Son söz: Sürünün bir parçası olmak kibirli kumlardan mütevazı sulara atlamak gibidir.
Son söz 2: Bu konuda tasavvuf erbabı sanki daha ufuk açıcı: Halk içinde Hak ile beraber.

Ey eline kalem alan heveskar genç, “yalın bir dil kullan ki herkes anlasın seni, hem böylece daha geniş bir kitleye hitap edebilirsin” uyarı/tavsiyesine verecek bir cevabın yoksa bırak o kalemi elinden! Hayır, görende Das Kapital’e önsöz yazıyorum zannedecek, nesini anlamadın şu yazdıklarımın yahu! Yazıdan da tiksindirdin be adam!!!

Diyesilermiş ki ben mizah dergilerinde yazan birilerini taklit ediyormuşum. Cevab veriyorum: Hayır efendim ne münasebet! Tuzluk formatında yazıların mizah dergilerinde bolca örneği olduğunu bilmez değilim. Ayrıca onları yıllarca severek okumuş/okuyan bir kimseyim. Benimki okumaktan hoşlandığım bir tarzda yazmaktan ibarettir. Hem sanki ben size “hafız bambaşka bir format buldum, yok böylesi” dedim. Sen bakkal dükkanı açtığında, “hımm, o köşedeki bakkalı taklit ediyorsun sen, bak aynısı şu köşede de var” dedim mi? Dedim mi!

“Biz Türkler…” diye başlayıp mazoşistce kendini/bizi aşağılayanlardan hiç hazzetmem, böyle konuşanı da affetmem ağzına ağzına vururum sumsuğu ama “Türk’ün aklı ya s…., ya kaçarken” mottosuna da şapka çıkarırım. Orada ne oluyorsa artık!!! Bence Ar-Ge birimlerini WC’lerin içine kurmalılar. Bu parlak fikri nerede buldum dersiniz?

Çeşitli mecralarda bu satırların yazarına ‘zeki’ diye iltifat etmişler. Teşekkür ederim ve kesinlikle mütevazilik yapıyor değilim ama Ben, çözdüğü IQ testine arkadaşının kritik müdahalesi azıcık gecikse gerizekalı çıkması işten bile olmayacak kişiyim. Hayır gerizekalı olduğumu pek zannetmiyorum ama zeki olmadığım da çok açık. Ama yine de arasıra zeki olduğumu falan söylerseniz mutlu olabilirim yani!

Veda
- Efendim, veda konuşması için sizi kürsüye davet ediyoruz.
- Vedaları sevmem, şimdi sessizce dağılın!

Sabit Müktesebat

Şiirse Şiir Köşesi
Münacaat
….
tanrım beni koru adam olmaktan
saatinde vapura binmekten
rozetten
neondan
ve
kravattan sakındır
mustafa muharrem

Tuzluk 1

2010-02-06T15:35:00.000-08:00

Düşünüyorum da, kurbanlık hayvanlara “Dana Ferhat, Deve Dilaver, Tosun Cemal” gibi isimler koymanın, hayvancağızlarla empati kurmak çabası dışında bir anlamı olabilir mi diye, aklıma bir şey gelmiyor. Hayır ‘adı ferhat olan bir şeyi yemek sanki biraz daha zor gibi’ geliyor. Sanki burada da bir komplo mu var ne?

“Bana bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olurum” anlayışının yerleştiği bir yerde öğretmenlerin havasını düşünebiliyor musun! Acaip fiyakalı olurlar oğlum, rejim değişir adeta, öğretmenler konseyi yönetir ülkeyi valla!

Facebooktan ilkokul öğretmenimi buldum, aradım, çok mutlu oldu, ikimizde içlendik, ağlamaklı olduk ama ben ona “hocam eğitim meğitim falan filan tamam da verdiğiniz paralarla aldığımız fruko ve simitlerin tadını unutamadık” diyemedim, deseydim ağlayacaktım!

Lise de Cuma günleri tarih dersimize giren, sınav yaptığı zamanlarda ise, “mübarek Cuma günü kopya çekmeyeceğinizi biliyorum, çünkü kopya çekmek de hırsızlıktır” deyip, sınıftan çıkan tarih hocamız da sanki biraz saf mıydı neydi!

Kötü espri geldiyse yapacak pek bir şey yoktur. Gelen espri hızlıca tüketilip, ardından ortamın havalandırılması en sağlıklısıdır. Misal, “Samsung telefon aldım diyen Ümmühan’a, ben Samsun’dan kız aldım başka da bir şey almam” deyip hohohoho diye Ebubekir Kurban gülüşüyle gülerim!

Bizim bu Gerçek/Korsan Hayat dergisinde de her hafta yazıları bir bahaneyle erken istiyorlar. Bu hafta da bayrammış o yüzden dergiyi erken bağlayacaklarmış. Aha da bu size son yazım olsun, daha da yazmam! (Ne var yani her yıl Aralık sonunda o kötü, o bin yıllık “seneye görüşürüz” esprisini yapıp “mehehehehe” diye gülmeyi biliyorsunuz ama, ben de bir son sayı esprisi yapayım dedim, ne olmuş yani!)

Arkadaşım Faruk Kazancı internet bağımlılığının insanı ne hale getirdiğiebildiğine örnek olsun diye anlattı: “Benim arkadaşın bir akrabası öldü, biz cenazeye gittik, ölen kadındı ve 10 yaşındaki oğlu cenazede aynen şöyle konuştu, “Annem öldü ben 1 hafta nete giremem artık.” Ben şok oldum!

Öğrencilik hayatını Ankara’da sürdüren arkadaşım, namazlarını aksattığından yakınıp ailesinin aslında çok dindar olduğunu, babasının bu durumunu bilse çok kızacağını anlatmak isterken, “ya ağabey, şimdi bizim evde namaz kılmak farz biliyon mu?” deyiverdi.

Müstear isimle yazmanın da ayrı bir tadı var sevgili okur. Sanki ajanlı bir filmin içendeymişsin gibi, sanki gerçek ismin bilinirse memleketteki dengeler sarsılırmış gibi.

Bayramınız Mübarek olsun, daha legal platformlarda buluşmak üzere. Korsan Bitti!

BAYRAMDA
- Abi bayramda ne yapıyorsun?
- “Bayramda çalışanlar” klişesine özne olacağım.

Tuzluk

2010-02-03T12:42:00.000-08:00

İMZA GÜNÜ

2010-02-02T19:31:00.000-08:00

Yorgundu yorgun olmasına ama aşık olduğundaki hale benzer bir enerjiklik de vardı üstünde; dünyayı karşısına alabilecek kadar güçlü hissediyordu kendini. Kültür sanat dünyasında, edebiyat dergilerinde yayınlanan öyküleri ve şiirleri ile edindiği ve günbegün pekiştirdiği ünü, yeni ve eski hikayelerinin derlendiği ilk kitabıyla küçük bir şöhret düzeyine ulaşmıştı. Ünlü eleştirmenler, meşhur öykücüler ve bazı gazetelerin kültür sanat editörlerinin kitabı hakkında yaptığı yorumlar gerçekten de ayaklarını yerden kesecek kadar olumluydu. Henüz ilk kitabıyla Türk hikayeciliğine yeni bir soluk getirdiğinden bahisle, gelecekte edebiyat dünyasının yıldızı olacağı vurgulanıyor ve ismi müjdeli cümlelerin arasında geçiyordu.

Kitabının piyasa çıkmasının üzerinden henüz iki hafta bile geçmemişken, irili ufaklı bir çok yayın organından röportaj talebi gelmeye devam ediyordu. Kimseyi küstürmek istemiyor, elinden geldiğince bunları değerlendiriyordu. İmaj çağında ‘ne kadar görünürsen o kadar varsın’ ilkesini gözardı etmiyor, ‘piyasa’ denen gerçeğin gereklerini de yerine getirmeye çalışıyordu.

Duşunu aldıktan sonra saatin alarmını kurdu ve erkenden yatağa girdi. Ertesi gün kitabını basan ünlü yayınevi kendisi için imza günü tertip edecek ve okurlarıyla ilk defa yüzyüze gelecekti. Bu onu heyecanlandırıyordu. Kitaplarını imzalarken yazacağı bir iki fiyakalı cümleyi zihninde evirip çevirirken uykuya daldı.

Rüyasında iki yıl önce trafik kazasında ölen annesini gördü. Annesi şefkatli gülümsemesiyle ‘Oğlum seni ne kadar özlediğimi bilemezsin, burnumda hep kokunu duyuyorum, keşke hayatta olsaydım da kitabını okuyabilseydim, seninle gurur duyuyorum” demişti. Sabah uyandığında o da annesini ne kadar özlediğini düşündü. Yatağından kalkmadan, “keşke biraz daha yaşasaydın anne” diye mırıldandı, “keşke ölmeseydin de şimdi sen uğurlasaydın beni imza günüme.”

**********

Sabahın erken bir saati olsa da oturduğu genişçe masanın önünde şimdiden hatırı sayılır bir kuyruk oluşmuştu ve ilk gelen okurlarından bir kaçına kitaplarını imzalamıştı bile. Gülümsüyor, flaşlar patlıyor ve o kitaplarını imzalıyordu.

Saat yarıma yaklaşırken artık imza gününün heyecanını atmış, gelecek günlerin hülyalarına dala çıka, bir artıp bir azalan sıradaki okurlarıyla şakalaşarak kitaplarını imzalıyordu. Hava çok sıcak olmasına rağmen pardüseli, genel okur kitlesinin yaş ortalamasından hayli büyükçe bir adam elinde tuttuğu iki kitabıyla önündeydi. Soğuk bakışlarını gözlerine dikmiş adama zoraki gülümsedi. Adam elindeki kitaplardan birini uzatarak “bunu Kerime Aytürk adına imzalar mısınız?” dedi.

Şaşırmıştı.

Kitabı imzalarken, bu tuhaf okuyucusuyla yakınlık kurmak isteğiyle, “biliyor musunuz benim annemin adı bu” dedi, “Tesadüfün bu kadarı!”

Adam, “Tesadüf diye bir şey yoktur, bu zaten onun için” dedikten sonra elindeki diğer kitabı da önüne koyarak “bunu da benim için imzalarsanız...” dedi.

Korkmuştu ama bir kaçıkla karşı karşıya olduğunu düşünüp başını kitaptan kaldırmadan sordu:

-İsminiz?

-Azrail!

TAVA-TAHTA KAŞIK ve GÜNDELİK HAYATTA TOTALİTARİZM

2010-02-02T19:28:00.000-08:00

İş çıkışı eve döndüğümde kapıyı o açtı. Gevrek gevrek gülerek ‘hoşgeldin’ dedi. Eve adeta kadın eli değmiş gibiydi. Oysa kocaman kıllı elleri vardı. Kaba görüntüsünden beklenmeyecek kadar hamarattı. Gün boyu kap/kacak, köşe bucak temizlik yaptığı yetmezmiş gibi iki çeşit sulu yemeği de aradan çıkarmıştı. Ne kadar pis/pasaklı olduğumu ortaya koymak istercesine yaptığı temizlik canımı sıksa da çabaları için teşekkür eden bir tonda ‘ne yaptın oğlum evime’ diye çıkıştım. Kronik titizliği yüzünden, her geldiğinde adeta kendi evimde garip, kendi evimde paryaydım.

Asıl bombayı yemeğe oturduğumuzda patlattı; kararmış tavamı ve çatlamış tahta kaşığımı çöpe atmış beyimiz! İşte buna çok sinirlenmiştim! Bağırıp çağırmaya başladım. ‘Ulan senin sağlığını düşündüğüm için attım serseri’ diye o da çıkıştı; O pis tavada yemek pişirilmezmiş, kaşığın çatlağının arasına yemek artıkları giriyormuş, mikrop yuvasıymış, pis herifin tekiymişim! Hem bana yeni tava da alacakmış. Bak Bak! ‘İstemem efendim istemem, bırak sağlığımı kendim düşüneyim’ diyerek öfkemi köpürttüm.

Gücenmişti galiba ama hiç umrumda değildi. Kaşığımı yüzüne sallayarak haykırdım: ‘Bu kadınsı hamaratlığının altında cenin pozisyonunda yatan diktatörün farkında mısın!’ Güldü, ‘saçmalama da yemeğini ye lan gofik!’ diyerek tepeleme dolu kaşığını ağzına tıktı. ‘Anlamıyorsun değil mi, her şey böyle başlar oğlum! Her şey bir tava ile bir tahta kaşıkla başlar.’ Çatallaşan sesim oldukça dokunaklıydı. O ise doğal sürmeli gözleriyle boş boş bakıyordu. Anlamıyordu. Bir tahta kaşık niçin sevilir, bir kararmış tavaya nasıl gönül düşürülür hiç bilmiyordu. ‘Hey, tava çelik olsun bari, ayrıca tahta kaşık da isterim!’ dedim.

Mehmet Emin DEĞİL

SALVADOR DALİ

2010-02-02T19:14:00.000-08:00

Eski ev arkadaşım İsmail Hakkı’yı pazar yerini andıran kalabalığın içinde, uzaktan görüyorum. Devası boyutlarda bir lahanayı almak için satıcıyla bir şeyler konuşuyor. Kapuska yemeğini sever. Ama almaya çalıştığı ‘dev lahana’. Ne yapacak o büyüklükte bir lahanayı?

Bir duvarın yanından geçiyorum. Duvarın öte yanında, çöl kumu gibi sarı ama iri taneli kumların içinde buz hokeyi oynayan genç çocuklar var. Tam bir halka oluşturmuşlar ve irice bir hokey topunu birbirlerine atmakla meşguller. Gençlerden birinin elinde İslam bilginlerinin devasa boyutlardaki kitaplarını andıran kalın ciltli bir kitap açık, sanki oradan oynadıkları oyunun kurallarını okuyorlar. Görebildiğim kadarıyla kitapta Arapça yazılar ve çeşitli geometrik şekiller var.

Şimdi de sahaflardayım. Eski kitaplara bakıyorum, parlak ciltleri eskimiş, sayfaları sararmış o sahaflara has kokuyu yayan kitaplara... Murat Zelan’ın da iki kitabı var alt raflarda. Birinin kapağında sanki bir reklam kampanyası için çekildiğini düşündüren, fırlama bir gülümseyişle bakan Yazar’ın cıvıltılı bir baş fotoğrafı var. Diğer kitabın kapağında da benzer bir resim var ama bu kitabın farkı, bazı filmlerde gördüğümüz gibi, hacimli kitapların içlerinin oyularak silah saklama amacıyla kullanılması gibi Zelan’ın kitabının arka tarafında çeşitli düzenekler yapılmış. İki üç kutucuk, yan duvara bantla özensizce yapıştırılmış bir pilin artı-eksi uçlarından uzanmış ve kitabın ortasında, kutucukların arasında boylu boyunca uzanmış ince ve değişik şekilli bir ampule bağlı. Bu ne şimdi? Kitap mı?

Marlin Muhalinyo’yu bana her zamanki tavrıyla “Marlin Muhalinyo’yu bilir misin?” diye sorduktan sonra, “sahaflarda gördüm sanki ama ...” cevabım üzerine Murat Zelan anlattı o sakin edasıyla çivit mavisi, tril tril dalgacıklarını kıyıya vuran denize bileklerinin az üstüne kadar girdikten sonra.

Zelan, Marlin’in bir kitabında, ayağı koptuktan sonra ondan ayrılmayan ve kopmuş ayağıyla aralarında geçen diyalogları ve öyküleri anlatan bir yazar olduğunu söylerken eline nereden geçirdiğiyle hiç ilgilenmediğim bir bıçakla bacağını sol diz kapağının altından bir tavuk göğsünü ya da bifteği ikiye ayırır gibi rahatlıkla ve acısızca kesti.

O sırada gökyüzünde bir horoz belirdi. Kanatlarındaki her bir telegin farklı ve parlak rengiyle bir masaldan firar etmiş gibiydi. Az sonra horoz suya beni şaşırtan bir özgüvenle havada ters dönerek sırt üstü kondu ve tıpkı bir insan gibi rengarenk kanatlarıyla geri ve artistik stilde yüzmeye başladı. Az sonra tıpkı yüzdüğü gibi geri geri kanat çırparak pençelerinde kalkan balığını andıran adını bilmediğim parlak metalik gri bir balık olduğu halde havalandı. Horoz henüz gökyüzüne fazla yükselememişti ki, sudan fırlayan ve horozun pençelerindeki balığın bir benzeri, avlanmış balığı kurtarmak için mücadeleye girişti.

Bütün bunlar olurken elim sürekli cebimdeki sertliğe gidiyor. Cebimde bir şeyler taşımayı sevmediğim için en sonunda “ne bu yahu” diye söylenerek çıkardım: Parmak Sucuk! Neyse Murat’la yeriz diye düşünüp tekrar yerine koydum.

Alarmın sesiyle uyanınca zihnimde Marlin (Merlin miydi?) Muhalinyo ismi uçuşuyor. Acaba kim bu Marlin? Googla’dan bakmak lazım diye düşünüp kitaplığıma gidiyorum ve not defterimi açıyorum. Kalemlikten aldığım kalemi deftere sürtünce “cırrt” diye bir ses, kalem yazmıyor. Aklımdakileri unutmamak için aceleyle ikinci kalemi alıyorum, o da yazmıyor. Sonra bir tane daha. Kapağını açtığım dolma kalemin yamuk ucunu görünce bari kurşun kalemle yazayım diyorum ama ‘çıt’ ucu kırılıyor. Her an paniğe kapılabilirim. Sakinleşmek için duruyorum. O sırada telefon çalıyor. “Bu saatte kim acaba” sorusunu sesime kodluyorum ve “Alo” diyorum. Ahize’de Zelan’ın sesi; Salvador Dali tablosu gibi hikaye ha!

Mehmet Emin DEĞİL